NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ Ο JIM ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΠΩΣ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.
Για τον απλό θεατή εξηγεί, δεν φτάνει η οπτική αντίληψη των γεγονότων μόνο αλλά θέλει και τα ακουστικά ερεθίσματα να είναι οικεία π.χ. μια ιταλική ταινία (Η ζωή είναι ωραία) έκανε 50 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις στην Ευρώπη ενώ στις ΗΠΑ μόνο ένα εκατομμύριο δολάρια.
Ο λόγος ήταν πως οι Αμερικάνοι δεν είναι συνηθισμένοι στο να διαβάζουν υπότιτλους όπως είναι η ταινία.
Διάβασμα και ακοή τους κούραζε πολύ διότι ανέβαζε τον βαθμό αντίληψης.

Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΜΙΚΡΥΝΕ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗΣήμερα είναι δυνατόν να αποθηκεύσουμε και να αναλύσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα με μεγάλη λεπτομέρεια.
Μάλιστα υπάρχει η δυνατότητα να καταγράψει κάποιος ολόκληρες δραστηριότητες νευρονικών και αισθητήριων τόξων π.χ. της όρασης και κατ’ επέκταση της οπτικής αντίληψης.
Έτσι λοιπόν καταγράφοντας την εγκεφαλική δραστηριότητα μετά την οπτική αντίληψη μιας εικόνας η γεγονότος είναι δυνατόν αντίστροφα μελετώντας και αναλύοντας την ανάλυση εγκεφαλική δραστηριότητα να φθάνουμε στην εικόνα ή το γεγονός. Χρησιμοποιώντας αλγόριθμους και επεξεργάζοντας τις καταγραφόμενες εμπειρίες είναι δυνατή αυτή η αμφίδρομη σχέση.

ΣΕ ΒΙΟΧΗΜΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ
Η αντίληψη προκύπτει στον εγκέφαλο από ένα παιχνίδι βιοχημικών και ηλεκτροφυσιολογικών διαδικασιών. Μετά από ένα άγγιγμα πάνω στο δέρμα ή από μια χειραψία ή οποιοδήποτε άλλο μηχανικό ερεθισμό προκύπτει μια συχνότητα διεγέρσεων η οποία στο τέλος της προκαλεί ένα ηλεκτρικό ρεύμα που με την σειρά του διεγείρει συγκεκριμένα τμήματα του οργανισμού μέχρι το σημείο αυτό που λέμε νευρικές συνάψεις και νευρική σχισμή σε μια βιοηλεκτρική διαδικασία.
Αυτή η βιοηλεκτρική διαδικασία των συνάψεων δημιουργεί πατέντες ερεθισμού οι οποίες αυτόματα συγκρίνουνε τα πρότυπά τους με άλλα παρόμοια που είναι φυλαγμένα στην μνήμη του ανθρώπου και όταν φτάσουνε στον φλοιό του εγκεφάλου εκεί γίνεται συνείδηση ενός γεγονότος που έχουνε ζήσει ή δημιουργείται η προϋπόθεση για την παρουσίαση κάποιου καινούριου που πρόκειται να ζήσουν.
Η διαδικασία αυτή είναι πανομοιότυπη σε όλους τους ανθρώπους και έχει ως αποτέλεσμα λόγω της κοινής λειτουργίας να είναι αποδεκτή μεταξύ τους και σαν αποτέλεσμα του μέσου όρου εμφάνισης της βιολογικά να αναπαραγάγεται και να αποτελεί ένα στάνταρ της ζωής. Στις σχιζοφρενικές ψυχώσεις αυτός ο κύκλος διαταράσσεται κυρίως στην μεταφορά του βιοχημικού σήματος από τα μέσα του εγκεφάλου στο φλοιό όπου η αντίληψη σε σύγκριση με το πρότυπο που πέφτει στην μνήμη πηγαίνει σε άλλο κανάλι και δίνει μια άλλη απεικόνιση από αυτή που έχει ο εγκέφαλος καταγράψει σε προηγούμενους παρόμοιους ερεθισμούς.
Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια νέα πραγματικότητα η οποία είναι άγνωστη και για τον ασθενή και για τον περίγυρο του όπως την μεταφέρει και αυτό γεννάει την σχιζοφρενική κρίση και την ψυχωτική διαταραχή.

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΑΙΟΣ ΛΟΒΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ. ΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΛΤΡΟ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΘΗΣΗ.
Εδώ και χρόνια έχει πιστοποιηθεί ότι ο αριστερός προμετωπιαίος λοβός έχει ένα καθοδηγητικό ρόλο, που απελευθερώνει σημαντικές ασυνείδητες διεργασίες σε άλλες περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού, που διαχειρίζονται τα πρωτογενή αισθητήρια ερεθίσματα.
Όσο περισσότερη είναι «η ελεγκτική λειτουργία» του προμετωπιαίου λοβού, τόσο πιο χαμηλή είναι και η απόδοση των αισθητηρίων ερεθισμάτων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πίστευαν παλιά ότι στον αυτισμό, η διαδικασία του αριστερού μετωπιαίου λοβού μεταφέρεται στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου.
Άλλοι υπέθεταν ότι αυξημένη έγχυση τεστοστερόνης στην αριστερή πλευρά του μετωπιαίου λοβού είχε σαν αποτέλεσμα κατά την εμβρυική ηλικία την «δηλητηρίασή» του από την ορμόνη αυτή και αρνητική του ανάπτυξη.
Συγκροτημένες έρευνες νευροφυσιολόγων και φυσικών επιστημόνων στην Αυστραλία κατέδειξαν ότι με την χρησιμοποίηση του διακρανικού μαγνητικού ερεθισμού μπορεί προσωρινά να ανασταλεί η «κριτική, ελεγκτική» ικανότητα του αριστερού προμετωπιαίου λοβού και να γίνει πιο γρήγορα «αφιλτράριστη» αντίληψη και επεξεργασία αισθητηρίων ερεθισμάτων και δραστηριοτήτων, με αποτέλεσμα την αύξηση της μάθησης και της γρήγορης οικειοποίησης των γνώσεων.
Τα πρώτα αποτελέσματα αυτών των ερευνών ήταν καταλυτικά γιατί στο 40% περίπου των συμμετεχόντων είχε μια ουσιαστική βελτίωση στην ικανότητα σχεδιασμού γνωστικών καταστάσεων με λεπτομέρειες. Σε ένα 20% δε η βελτίωση αυτή ήταν ιδιαίτερα εμφανής.
Αυτό δείχνει ότι υπάρχει πλέον ένας δρόμος να προαχθεί η ανθρώπινη ευφυΐα.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΕΜΨΥΧΑ ΚΑΙ ΑΨΥΧΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ.
Δοκιμάζοντας την αντίληψη σε υγιείς ανθρώπους σε επαναλαμβανόμενες προβολές εικόνων, ψυχοερευνητές του πανεπιστημίου του Γέηλ της Αμερικής έφθασαν στο συμπέρασμα ότι η ανθρώπινη αντίληψη μειώνεται πάρα πολύ όταν παρατηρεί άψυχα αντικείμενα.
Όταν, αντίθετα, στις προβολές εμφανίζονται έμψυχα όντα, όπως άνθρωποι, ζώα, πουλιά, η αντίληψη εμφανίζει μια εγρήγορση και αύξηση της καταγραφής πάνω από 30%.
Εξετάζοντας και αναλύοντας προσεκτικά το φαινόμενο, κατέληξαν οι ερευνητές στο συμπέρασμα ότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για το αποτέλεσμα ενός εξελικτικού φαινομένου, που γονιδιακά έφτασε να επηρεάζει την ανθρώπινη αντίληψη και σήμερα.
Πρόκειται για τον μηχανισμό αντίληψης, που ανέπτυξαν οι πρόγονοί μας, προκειμένου να προφυλαχθούν απέναντι σε ότι κινούνταν και το είχαν συνδέσει με κίνδυνο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και σήμερα ο άνθρωπος προτιμά άψυχους μηχανισμούς φύλαξης έναντι υπερδραστήριων κινητικών όντων, π.χ. σκύλων.

ΓΙΑ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ. ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ΤΟΤΕ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΒΙΩΜΑ.
Τον τελευταίο καιρό οι άνθρωποι προσαρμόζονται τόσο ακαριαία στις κοινωνικές μεταβολές, ώστε ούτε καν τις αντιλαμβάνονται και τις ίδιες και τις συνέπειές τους. Αυτό συμβαίνει διότι δεν είναι το άτομο σε θέση να αντιληφθεί τόσο βαθιές αλλαγές, καθώς οι ίδιες του οι αξίες, πεποιθήσεις και αντιλήψεις αλλάζουν ταυτόχρονα μαζί. Αυτό στην κοινωνιολογία χαρακτηρίζεται σαν σύνδρομο αντιστρεφόμενης βάσης» (shifting baselines).

Η λανθάνουσα αναστολή είναι μια ιδιαίτερη ικανότητα του εγκεφάλου να «φιλτράρει» τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα που δέχεται. Η ικανότητα αυτή τον κάνει να κρατά επιλεκτικά τα ουσιώδη και να απορρίπτει τις άχρηστες για αυτόν πληροφορίες. Είναι η λειτουργία που αποτελεί τον κύριο μοχλό της λεγόμενης κριτικής ικανότητας του εγκεφάλου.
Η δραστηριότητα αυτή, είναι προϊόν ενός νευρωνικού τόξου που ξεκινάει κατά κύριο λόγο από τον προμετωπιαίο λοβό, περνάει από την νήσο του Ράιλ και την αμυγδαλή. Η συμμετοχή αυτών των εγκεφαλικών σχηματισμών, με μικρή επικουρική βοήθεια και από τις υπόλοιπες γνωστικές λειτουργίες μαζί με την επιρροή του πολιτισμικού περιβάλλοντος, δημιουργεί την λανθάνουσα αναστολή.
Άτομα με ισχυρή λανθάνουσα αναστολή μπορούν και συγκεντρώνονται εύκολα στα ουσιώδη και αποβάλλουν τα επουσιώδη. Η λειτουργία αυτή παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο στις ψυχικές παθήσεις. Η αρμόνια της λανθάνουσας αναστολής σε σχέση με την νοημοσύνη του ατόμου δίνουν την ψυχική ισορροπία στον καθέναν μας.
Στις περιπτώσεις που έχουμε μια χαλαρή λανθάνουσα αναστολή τότε το άτομο καταγράφει και δέχεται πληθώρα ερεθισμάτων τα οποία εάν δεν μπορέσει να τα επεξεργαστεί έγκαιρα, του φέρνουνε σύγχυση και πνευματική αναταραχή. Τα διάφορα ναρκωτικά και κυρίως οι αμφεταμίνες και η κοκαΐνη, είναι ουσίες που διεγείρουν τον εγκέφαλο και περιορίζουν ουσιαστικά την λανθάνουσα αναστολή. Στην περίπτωση αυτή ο εθισμένος εκλαμβάνει τα πολλαπλά νέα για αυτόν ερεθίσματα, σαν μια «διεύρυνση» της συνείδησης και μια πιο πλατιά ελκυστική πραγματικότητα.
Η συνεχή αναζήτηση αυτού του γεγονότος δηλαδή του περιορισμού την λανθάνουσα αναστολής οδηγεί πρωτογενώς στην έξη. Κατά δεύτερο λόγο επειδή ακριβώς αυτού του είδους οι ναρκωτικές ουσίες έχουνε τοξική επίδραση και στο νευρωνικό τόξο που αναφέραμε σαν βάση της λανθάνουσας αναστολής έχουμε έναν εκ νέου περιορισμό της πλέον λόγω ανατομικών βλαβών.
Έτσι με την συνεχή χρήση διευρύνεται ο φαύλος κύκλος, αλλάζει τελείως η αντίληψη και η επεξεργασία της επικοινωνίας μέσα στον εγκέφαλο σε σημείο που ο εθισμός οδηγεί πλέον και σε χρόνιες ψυχωτικές σχιζοφρενικού τύπου καταστάσεις.

Θαύμα Νο 1
Ο μάγος επί σκηνής σε μαύρο – άσπρο φόντο παίζει συνεχώς μια μπάλα με το αριστερό του χέρι. Η μπάλα φαίνεται, το χέρι δε φαίνεται. Ξαφνικά, με το δεξί χέρι με όλη την ορμή τινάζει τη μπάλα στο κενό και η μπάλα πηγαίνει στη μέση της πορείας και μετά χάνεται. Η μουσική παίζει έντονα, τα χρώματα γίνονται πιο δυνατά, η διαφορά πιο έντονη. Ξαφνικά, επανέρχεται σιγή. Ο μάγος γυρίζει από το πλάι το σώμα του προς το κοινό δείχνοντας με περηφάνια την μπάλα που κρατάει στο αριστερό του χέρι. Όλοι απορούν πώς έγινε το θαύμα.
Το θαύμα έγινε, όμως, στον εγκέφαλο του κοινού και όχι από τα χέρια του μάγου.

Θαύμα Νο 2
Μια πανέμορφη και άκρως ελκυστική γυναίκα σε πολύ ψηλά τακούνια στιλέτο με πλούσια ξανθά μαλλιά, υπέροχο σώμα και μακριά πόδια φορά ένα στενό εφαρμοστό, μικροσκοπικό λευκό φόρεμα. Ο πολύ κοντότερος μάγος την οδηγεί από το χέρι στο κέντρο της σκηνής, ενώ μια υποβλητική μουσική παίζει τριγύρω, βάζοντάς τη να υποκλιθεί μπροστά στο κοινό που μαγεμένο κοιτάζει τα κάλλη της. Ξαφνικά, μια πολύ δυνατή υποβλητική μουσική γεμίζει το χώρο για δεύτερα του δευτερολέπτου ένας κόκκινος προβολέας λούζει την όμορφη γυναίκα βάφοντας το φόρεμα κόκκινο. Με πιο έντονη μουσική ξανανάβουν τα φώτα και όλα είναι τα ίδια εκτός από το χρώμα του φορέματος που από άσπρο έχει γίνει κόκκινο.
Και αυτό είναι ένα «θαύμα» στα κεφάλια των θεατών, και όχι επιδεξιότητα του μάγου.

Θαύμα Νο 3
Δύο νέοι ,άντρας και γυναίκα, παίζουν με την τράπουλα πάνω στην πράσινη τσόχα του τραπεζιού. Το παιχνίδι συνεχίζεται και ο νεαρός άντρας προτείνει στους θεατές να συγκεντρώσουν την προσοχή τους πάνω στα χαρτιά που τους επιδεικνύει ένα τρικ με αυτά. Πράγματι αυτό γίνεται όλοι αντιλαμβάνονται το τρικ μα στο τέλος της παράστασης με έκπληξη βλέπουμε ότι μπροστά στα μάτια τους η τσόχα έχει γίνει πράσινη, τα ρούχα των πρωταγωνιστών έχουν αλλάξει και το φόντο πίσω από αυτούς έχει διαφορετικό χρώμα. Και πάλι το θαύμα είναι στα μυαλά των θεατών και όχι στους χαρτοπαίκτες.

Η εξήγηση είναι απλή.
Ο άνθρωπος τα οπτικά βιώματα δεν τα βλέπει όλα καρέ – καρέ, αλλά τα μαντεύει. Η αντίληψή του είναι μέχρι τα 100μsec. Από εκεί και πέρα το υπόλοιπο μιας κίνησης το μαντεύει, όπως μαντεύει ο τερματοφύλακας την πιθανή τροχιά της μπάλας πριν από το σουτ του παίκτη. Αν καθίσει να το αναλύσει, βιωματικά χρειάζεται ενσυνείδητα περίπου μισό δευτερόλεπτο, ενώ, η μπάλα για να μπει στο τέρμα πολύ λιγότερο από 50μsec. Έτσι, λοιπόν, και οι θεατές από το μάγο βλέποντας να τινάζει το χέρι μαντεύουν ότι φεύγει η μπάλα που εξαφανίζεται. Το ίδιο και με το λευκό φόρεμα που με μια κρυμμένη κλωστή σε δέκατα του δευτερολέπτου τραβιέται και παραμένει το από κάτω κόκκινο πριν σβήσει το κόκκινο φως. Έτσι, και ενώ η κάμερα σημαδεύει τα χαρτιά, σε χρόνο αστραπή αλλάζουν ρούχα και χρώματα οι χαρτοπαίκτες χωρίς ο εγκέφαλος να έχει διακόψει την πορεία της αρχόμενης του σκέψης, όπου διατηρούνται τα παλιά χρώματα.
Με αυτούς τους τρόπους ο εγκέφαλος εξαπατάται, αλλά, παράλληλα προστατεύεται. Έτσι, στα πρώτα χρόνια του ανθρώπινου είδους από την οσμή ή το μουγκρητό μάντευε τον ερχομό του θηρίου. Ή σήμερα στην τροχαία κυκλοφορία μαντεύει την πορεία των οχημάτων και πηδάει στα πεζοδρόμια να σώσει τη ζωή του.