NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ο ORSON WELLES ΚΑΙ Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΡΟ.
Ο μεγάλος δημιουργός της 7ης τέχνης κι ένας από τους θεμελιωτές του ποιοτικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα με το έργο του «Ο πολίτης Κέιν», που το παρουσίασε το 1941, από την ηλικία των 25ετών είχε τη μανία να διαβάζει ακατάπαυστα, να σκέπτεται συνεχώς, με ένα πούρο τύπου Τσώρτσιλ.
Πάρα πολλοί τον ειρωνεύονταν ή του έκαναν καυστικά σχόλια για αυτή του τη συνήθεια, λέγοντάς του ότι κάτι τέτοιο είναι προνόμιο των μπανάλ, των πλουσίων, των επιδειξιομανών.
Αυτός αντέστρεφε πάντοτε τα όσα λέγονταν παρατηρώντας ότι είναι μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και λιγότερο επικίνδυνη για τον καπνιστή, λόγω του ότι, όπως έλεγε ο ίδιος «Καπνίζει καπνό και όχι χαρτί, και έτσι δεν παίρνει την πίσσα».
Όντως, είχε ένα μικρό δίκιο σε αυτό που έλεγε, διότι σπάνια οι καπνιστές πούρου αντέχουν έστω και τον καπνό των τσιγάρων. Το ιδιαίτερο με τον Orson Welles ήταν ότι πάντα είχε μια πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία σε ότι έκανε και πραγματικά μέχρι τα βαθειά του γεράματα συνέχιζε την κακιά συνήθεια του καπνίσματος του πούρου.
Όπως ο ίδιος δήλωνε, για τον ίδιο ήταν ο πιο αποδοτικός, μη παραβατικός, ιδιαίτερα αποτελεσματικός και ψυχαγωγικός εθισμός.

Ο διάσημος Βραζιλιάνος αρχιτέκτονας Όσκαρ Νιμάιερ έγινε 101 ετών. Καπνίζει με μανία πούρα, διότι τον ηρεμούν και τον ωθούν σε δημιουργικές πράξεις, ακόμη και σε αυτή την ηλικία. Μία από αυτές ήταν και ο δεύτερος γάμος του σε ηλικία 98 ετών.
Πέρα από αυτά, όμως, πιστεύει ο ίδιος πως η νικοτίνη του πούρου προστατεύει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Βέβαια, οι δημιουργίες του δεν σταματούν εκεί. Συνεχίζει το εμπνευσμένο «κτίσιμο» δύο μεγάλων έργων. Το ένα είναι στη μεσαιωνική, περιβαλλόμενη από κάστα, πόλη Άβιλα της κεντρικής Ισπανίας. Ένα τεράστιο πολιτιστικό κέντρο με χάραξη της προσωπικής του γραμμής, που έχει και το όνομά του σαν «Πολιτιστικό Κέντρο Νιμάιερ». Το δεύτερο σε δημιουργία έργο είναι το επίσης μεγαλόπνοο «Κέντρο της Μουσικής» στην πόλη Ροζάριο της Αργεντινής, της γενέτειρας του Τσε Γκεβάρα.
Ο ίδιος ο Νιμάιερ, παλιός μαρξιστής, αν και αποχώρησε από το κόμμα πριν είκοσι χρόνια, διατηρεί ακόμη τις παλιές γνωριμίες με τον επαναστατικό πυρήνα της Κούβας και ιδιαίτερα, με τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος τον φροντίζει με πούρα και ένδυση.
Όπως λέει ο αρχιτέκτονας, δεν έχει καμία αντίρρηση για τα πούρα, η ένδυση, όμως, του είναι περιττή, διότι είναι κατά 30 πόντους (1.60μ) κοντύτερος του Κάστρο. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν διαμαρτύρεται, γιατί τα πούρα είναι η μεγάλη του αδυναμία, και ιδιαίτερα, αυτά της κουβανέζικης ποιότητας.
Η άλλη του αγάπη είναι το κρασί, που το συνδυάζει με το κάπνισμα των πούρων. Το τελευταίο, βέβαια, το βρίσκει άφθονο στην πατρίδα του. ελπίζει δε ότι ο συνδυασμός πούρων και κρασιού να του δώσει τη δύναμη που χρειάζεται για να επισκεφτεί και να εποπτεύσει το έργο του στην Ισπανία.