NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΑΝΗΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ ΌΠΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΛΟΓΟ, ΤΟ ΆΤΟΜΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΈΧΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙ.

Βέβαια, η ανηδονία εμφανίζεται σε πολλές καταστάσεις, κυρίως στην αρχή της άνοιας ή αργότερα σε συνδυασμό με καταθλιπτικά σύνδρομα. Πάντως, είναι μακράς διάρκειας, αρχίζει νωρίς, έχει αργή συμπτωματολογία και εκφράζεται κατά κύριο λόγο με μια αντίδραση προς καθετί που φέρνει χαρά. Η αντίδραση αυτή, μπορεί να είναι στην αρχή θετική και να προσπαθεί ο ασθενής να βελτιώσει την κατάσταση του και τότε φαίνεται το παράδοξο φαινόμενο˙ ενώ εντείνει όλες τις προσπάθειες του για ηδονή, το αποτέλεσμα που εισπράττει είναι μεγαλύτερη ακόμα ανηδονία. Χαρακτηριστικό της ανηδονίας είναι ότι εμφανίζεται η μεγάλη  της αδυναμία κυρίως σε αγαπημένες ασχολίες και περισσότερο σε φιλικές συναναστροφές, κοινωνική επαφή, ερωτική χαρά, ειδικές συνθήκες χαλάρωσης κ.τ.λ. . Πρέπει σε αυτές τις καταστάσεις πάντα να υπάρχει μια αντίδραση, πριν η εξέλιξη της ανηδονίας γίνει μόνιμη κατάσταση. Στην περίπτωση αυτή που δεν μπορεί να γίνει, όπως είναι η  κατάσταση τις περισσότερες φορές, τότε πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολο η αντιστροφή του φαινομένου αυτού ακόμη και με την καταλληλότερη φαρμακευτική αγωγή.

Ο λόγος είναι πως θεωρείται από τους μεν μια κατάσταση υστερικής ψύχωσης από δε τους άλλους μια ελαφρά επιληπτική διαταραχή. Στις περιπτώσεις αυτές έχουμε πάντα μια αιφνίδια αναχώρηση του ασθενούς σε ένα αγαπημένο μέρος κατά κανόνα όπου για ένα χρονικό διάστημα ξεχνάει την ταυτότητά του, την καθημερινότητά του και ζει μια νέα πραγματικότητα.
Κατά την διάρκεια του επεισοδίου εμφανίζει μια αδυναμία ανάκλησης της προηγούμενης ζωής του.
Εξακολουθεί όμως να φροντίζει τον εαυτό του και διατηρεί κοινωνικές επαφές.
Ξαφνικά αιφνίδια επάνοδο στην προηγούμενη του ζωή με τον ίδιο τρόπο που έφυγε παρουσιάζοντας αμνησία για το ότι συνέβη.

Μιλάμε για την ύπαρξη ενός δικτύου που ανάλογα με το χρώμα του επηρεάζει την τάση αυτοκτονικότητας π.χ. οι παντρεμένοι δείχνουν μικρότερη αυτοκτονικότητα.
Οι ίδιοι άνθρωποι μπορούνε να «αντιστρέψουνε» τους κανόνες μόλις εμφανιστούν διαταραχές στο κοινωνικό δίκτυο όπως π.χ. ο θάνατος ενός προσώπου, οικονομικές απώλειες, προβλήματα στην δουλειά. Γενικά κάθε έκπτωση του κοινωνικού δικτύου έχει σε επιβαρυμένα άτομα έναν κίνδυνο αύξησης της αυτοκτονικότητας.

Η υπερδιέγερση αυτή είναι μεγάλη και έντονη όταν ο εγκέφαλος είναι αναγκασμένος να προβαίνει σε συσχετισμούς, συγκρίσεις, αναγνωρίσεις και ασκήσεις μνήμης. Όταν λοιπόν είναι «μαθημένο» να δουλεύει με αυτόν τον τρόπο το αποτέλεσμα είναι μια υπέρμετρη κούραση που εκδηλώνεται με συναισθηματική φόρτιση.
Αυτή η φόρτιση μπορεί να είναι η αρχή για πολλά εγκεφαλικά νοσήματα και καταστάσεις black out ή με συνοδεία καρδιακών παθήσεων και κατάθλιψης.
Ένα ικανοποιητικό αντίδοτο για αυτές τις καταστάσεις είναι η λεγόμενη «κοινωνική» ξεκούραση.
Πρόκειται για αυτό το κοινωνικό διάλειμμα όπου κανείς διευρύνει τις σχέσεις του, αλλάζει τις καταστάσεις προκειμένου να βγάλει τον εαυτό του από το στρες και την ένταση.