NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΓΕΝΙΚΑ ΟΙ ΑΝΑΙΜΙΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ ΑΝΑΙΜΙΕΣ Η ΛΕΥΧΑΙΜΙΕΣ ΕΧΟΥΝΕ ΜΙΑ ΤΑΣΗ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ Η ΘΡΟΜΒΩΣΕΙΣΤο πιο επικίνδυνο είδος αυτών των θρομβώσεων είναι αυτές που συμβαίνουνε στον εγκέφαλο, στον άνω οβελιαίο φλεβώδη κόλπο που είναι στο πάνω μέρος της κεφαλής στο μέρος που επιστρέφει το αίμα από τα μικροαγγεία στα μικροφλεβίδια.
Εάν υπάρχει εκεί πέρα κάποια διαταραχή του αίματος πολλές φορές δημιουργούνται μικροθόμβοι οι οποίοι μπλοκάρουνε τα μικρά φλεβίδια με αποτέλεσμα να μην μπορεί το αίμα να «γυρίσει» και να έχει την κυκλοφορία του μέσα στο κεφάλι. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται λοιμώξεις, κεφαλαλγία, αύξηση της πίεσης, εμετοί σε αργό ρυθμό και έτσι να μην γίνεται αντιληπτό αμέσως το πρόβλημα.
Για αυτό το λόγο σε περιπτώσεις που υπάρχουν αναιμίες ή προβλήματα γενικά με το αίμα και εμφανίζονται πονοκέφαλοι ή τακτικές μικροεγκεφαλίτιδες ιδιαίτερα σε παιδιά και σε ηλικιωμένους πρέπει να δίνεται μεγάλη προσοχή στην αποδρομή του αίματος μην τυχόν και σχηματίζονται εκεί θρόμβοι.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΙΑΠΩΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΝ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑΣ ΑΠΟ ΜΗΤΕΡΑ ΣΕ ΕΜΒΡΥΟ.
Η μητέρα ενώ έχει πλέον πεθάνει ανακαλύφθηκε ότι η κόρη 3 ετών ανέπτυσσε λευχαιμία πανομοιότυπου τύπου με αυτόν της μητέρας.
Πρόκειται για μια περίπτωση όπως λέγεται και στην ιατρική Αργκό (γενετικών αποτυπωμάτων).
Η υπόθεση είναι ότι τα κυτταρικά κύτταρα πέρασαν μέσα από τον πλακούντα στο έμβρυο και από εκεί με το κυκλοφορικό σύστημα μεταφέρθηκαν σε όλο το σώμα του παιδιού. Ένα αδύναμο ανοσοποιητικό της μητέρας δεν έχει την δυνατότητα να αποτρέψει την εξέλιξη αυτών των καρκινογόνων κυττάρων που αν και δύσκολα πέρασαν στο παιδί.
Ουσιαστικά ανοίγει πλέον με αυτήν την παρατήρηση ένα νέο κεφάλαιο που μέχρι τώρα ήταν γνωστό για την μετάδοση καρκινικών κυττάρων ιδιαίτερα για λευχαιμία και μελάνωμα από μάνα σε παιδί αλλά δεν έχει αποδειχθεί.
Ιατρικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε όλες τις αποκλίσεις πριν και μετά από τον τοκετό. Όσο προχωράει η ιατρική εξασφαλίζει στον άνθρωπο μια άνετη και σίγουρη ζωή, του εξασφαλίζει όμως και επιπλέον προβλήματα που προέρχονται από νέες γνώσεις όπως αυτή της μετάβασης καρκίνου από μητέρα σε έμβρυο. Είναι ένα θέμα γενικό αλλά ειδικό που πρέπει από εδώ και πέρα να το έχουμε σοβαρά υπόψη για να μην μας εκπλήσσει.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΟΔΑ. ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΣΚΕΥΑΣΜΑ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΩΣ «ΝΕΟ ΦΑΡΜΑΚΟ» ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Το τελευταίο φάρμακο που «πήρε σειρά» να πρωτοστατήσει στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι ένα συνθετικό αντίσωμα αγγλικής κατασκευής, που χρησιμοποιείται στην θεραπεία της λευχαιμίας εδώ και 30 χρόνια.
Υποτίθεται ότι το φάρμακο θα μειώσει τις αντιδράσεις του ανοσοποιητικού, περιορίζοντας τις αυξήσεις ειδικών κυττάρων, των οποίων η διέγερση πιθανόν προκαλεί την νόσο της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Προϋποθέτουν, δηλαδή, οι παρασκευαστές της ουσίας μια ανάλογη δράση «γενικού τύπου», όπως στις λευχαιμίες, έστω και αν πρόκειται για άλλη νοσολογική οντότητα.
Βέβαια, όπως σε όλες τις ασθένειες, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και οι φαρμακευτικές εταιρείες πρέπει να το στηρίζουν αυτό για να επιζήσουν και οι ίδιες.
Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση πρόκειται για μια «θανάσιμη ακροβασία», διότι το συγκεκριμένο σκεύασμα φεύγει πάρα πολύ εύκολα εκτός ελέγχου και αναστατώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, βάζοντάς το σε ένα «τρελό χορό».
Όταν δε το ανοσοποιητικό αρχίζει να «χορεύει» τρελά, τότε κανενός ιατρικό χέρι δεν μπορεί να το σταθεροποιήσει. Ο θεράπων ιατρός στην περίπτωση αυτή είναι σαν τον καπετάνιου καϊκιού σε μπουρίνι δώδεκα μποφόρ.
Οι πιο συγκεκριμένες, και μάλιστα αρκετές φορές θανατηφόρες, παρενέργειες έχουν να κάνουν με εγκεφαλικές και θυρεοειδικές επιπλοκές. Τα δε αποτελέσματα, όπως συνήθως υποστηρίζεται για όλα τα νέα φάρμακα, υποτίθεται ότι περιορίζουν απλά τον αριθμό των ώσεων.