NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η παραμονή τους εκεί παραμένει κλινικά σιωπηλή για δύο λόγους : Πρώτον λόγω της δράσης του ανοσοποιητικού που δημιουργεί αμυντική ασπίδα απέναντι τους και η μη δραστηριοποίηση τους από άλλους λοιμώδεις παράγοντες.
Σε περιπτώσεις που θα συμβεί ένα από τα δύο υπάρχει ο κίνδυνος της «ανάφλεξης» μιας ερπητικής λοιμογόνος διαδικασίας που προσβάλλει τους γύρω ιστούς και ταυτόχρονα εξελίσσεται και η ίδια ραγδαία.
Τα κλινικά συμπτώματα μιας τέτοιας λοιμώδους διαδικασίας είναι άμεσα εμφανή, π.χ. πόνος, βυθιότητα, οπισθότονος κ.λ.π.
Μπορεί όμως να είναι και πιο ήπιας μορφής έτσι που να ξεγελαστεί κανείς πέφτοντας στην παγίδα της αναμονής,
Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται άμεση θεραπευτική επέμβαση ακόμη και σε απλή υπόνοια με συγκεκριμένα φάρμακα όπως η ασυγκλοβίρη και η ενδοφλέβια έγχυση ανοσοσφαιρινών.

Μια από τις μεθόδους αυτές κυρίως για βαριά περιστατικά όπως καρκίνοι και συγκεκριμένα του προστάτη είναι να χρησιμοποιούνται κάποιοι ιοί οι πλέον αβλαβής συγκεκριμένα οι ρετροιοί.
Οι ρετροιοί έχει βρεθεί ότι κάτω από κατάλληλη χημική καθοδήγηση μπορούν να καταστρέψουν επιληπτικά καρκινογόνα κύτταρα όπως του προστάτη.
Σε Καναδικές έρευνες που παρουσιάστηκαν τελευταία φάνηκε ότι σε περιπτώσεις καρκίνου του προστάτη που χρησιμοποιήθηκε η επίθεση των ρετροιών υπήρχαν μεγαλύτερα θετικά αποτελέσματα από ότι σε εκείνους που χορηγήθηκαν μόνο αντικαρκινικά φάρμακα.
Αυτό το νέο είναι διπλά ευχάριστο. Πρώτον για την είδηση μιας νέας θεραπευτικής μεθόδου και δεύτερον σαν απάντηση στους συντηρητικούς εκείνους επιστήμονες που δεν δέχονται την εφαρμογή πρωτοποριακών μεθόδων σε κάποιες θεραπείες.

Η ΒΡΑΔΥΚΙΝΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΠΟΛΛΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΥΕΣ Ή ΟΜΑΔΕΣ ΜΥΩΝ.
Συνήθως η μεγάλη μείωση της κινητικότητας εμφανίζεται πρώτα στους μιμικούς μυς του προσώπου, στους μυς της κατάποσης, της φώνησης και λιγότερο του κορμιού και των άκρων. Η βραδυκινησία μπορεί να είναι επεισοδιακής μορφής ύστερα από λήψη φαρμάκων ή ουσιών, παροδικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις τραυματισμού, λοιμώξεων, καρανιοεγκεφαλικού τραύματος, κ.λ.π. ή και μόνιμου χαρακτήρα σε εκφυλιστικά νευρολογικά νοσήματα όπως παραδείγματος χάρη το σύνδρομο του πάρκινσον.

Αμερικάνοι επιστήμονες θεωρούν μάλιστα πως βασικό πρόβλημα για την εξάπλωση της επιδημίας στην Αμερική είναι αυτός ο ιός. Υπάρχουν και οι αντίθετες γνώμες που λένε ότι η εμφάνιση του αδενοϊού AD36 είναι απλώς μια παράμετρος στο πολυπαραγοντικό σύστημα της δημιουργίας της παχυσαρκίας. Ο ιός που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο ή με χειραψία στην έξαρση του προκαλεί πονόλαιμο και συνάχι. Κατόπιν δε επιτίθεται στα λιποκύτταρα ιδιαίτερα στα θετικά προδιατεθειμένα γι’ αυτό άτομα και τα πολλαπλασιάζει.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η κακή διατροφή, η έλλειψη γυμναστικής, η παχυσαρκία και το έντονο στρες θεωρούνται από τις αιτίες του αυξανόμενου αριθμού της άπνοιας. Το κύριο χαρακτηριστικό που υπάρχει σε αυτές τις καταστάσεις είναι ο έντονος πονοκέφαλος και το αίσθημα κούρασης που διαρκεί όλη την ημέρα κυρίως όμως τις πρωινές ώρες. Ο πονοκέφαλος και το αίσθημα αδυναμίας είναι άκρως ενοχλητικά και φέρνουν τον ασθενή σε απελπισία θεωρώντας ότι βρίσκεται σε αδιέξοδη κατάσταση. Βέβαια τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν είναι άμεσα προς όλες τις κατευθύνσεις διότι η κατάσταση κλινικά είναι εξελισσόμενη.

Η παραγωγή σκέψης δια της σκέψης και εμβαθύνει και μεγαλώνει το συνειδησιακό επίπεδο του κάθε ατόμου. Βέβαια αυτό δε σημαίνει μια “αφηρημένη” διάσταση κάποιου μονοδιάστατου ανθρώπου. Πρόκειται για μια μεταγνωσιακή ικανότητα η οποία βασίζεται σε συγκεκριμένη ανάπτυξη κυττάρων φαιάς και λευκής ουσίας κυρίως στον μετωπιαίο λοβό. Ο μετωπιαίος λοβός, μια περιοχή συνεχώς εξελίξιμη για τον άνθρωπο, θεωρείται έδρα της σκέψης και της κριτικής ικανότητας.

Ή μέρα, ή νύχτα, απόγευμα ή πρωί μετά από εργασία και πόσα λεπτά ύστερα από μια χρονική επιβάρυνση κάποιου διαστήματος κ.λ.π. ήταν τα χρονικά διαστήματα που λαμβάνονταν υπόψη προκειμένου να εξηγηθεί η μία ή άλλη κατάσταση.
Βέβαια ακόμη και σήμερα ο χρόνος εμφάνισης της ψυχωτικής ή επιληπτικής διέγερσης μπορεί κάτω από ορισμένες καταστάσεις να αποτελέσει ένα διαφοροδιαγνωστικό στοιχείο.
Η ύπαρξη του εγκεφαλογραφήματος τόσο του στερεοτακτικού όσο και της μεγάλης χρονικής διάρκειας είναι ένα σίγουρο εργαλείο για να ξεκαθαρίσει το θέμα αυτό.

ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΣΑΝ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΙΑ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ.
Βέβαια είναι μεγάλο ερώτημα κατά πόσο τμήμα της πηγής του είναι εξελιγκτικού χαρακτήρα και κατά πόσο ποσοστό τμήμα εκπαιδευτικής προέλευσης.
Έχει παρατηρηθεί ότι το 50% των ανθρώπων που διηγούνται ανέκδοτα γελούν περισσότερο από αυτούς που τα ακούνε.
Ένα γεγονός που δείχνει ότι προϋπάρχει σε αυτόν που διηγείται κάτι προκειμένου να προκαλέσει το γέλιο σαν ιστορικό εκπαίδευσης.
Αντίθετα αυτός που τα ακούει δέχεται μεν το ξάφνιασμα της αντίφασης που περιέχει κάποιο ανέκδοτο αλλά δεν είναι σίγουρο αν θα τον ακολουθήσει μέχρι το γέλιο.
Χαρακτήρας, γνώση και παιδεία παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο.

Η ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΣΕ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Η ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΗ ΟΡΜΟΝΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΗ ΓΛΥΚΟΖΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ.

Όταν η ινσουλίνη δε φτάνει, όπως στις περιπτώσεις του διαβήτη II, παραδείγματος χάρη παχύσαρκοι, τότε πρέπει ο ενδιαφερόμενος να ελαττώσει την τροφή και να αυξήσει την κίνηση. Σε αυτό μπορεί να τον βοηθήσει η μετφορμίνη ένα φάρμακο που περιορίζει την αύξηση της γλυκόζης που παράγεται στο σώμα. Έτσι λοιπόν το “πολυόπλο” ενώπιον της ινσουλίνης τύπου II είναι κίνηση, λιγότερο φαγητό, καθόλου κάπνισμα και μετφορμίνη.

Πέρασε πολύς καιρός προκειμένου να ξεπεραστεί ο αφορισμός στις ψυχοτρόπες ουσίες και να γίνει κατανοητό ότι οι ουσίες αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν με την σωστή δοσολογία ένα ισχυρό θεραπευτικό προϊόν για πολλές ασθένειες και χωρίς κίνδυνο παρενεργειών.
Το LSD, η κάνναβη και άλλα φάρμακα κάτω από το νέο πρίσμα ιατρικής παρατήρησης έρχονται στην επιφάνεια ανοίγοντας νέα θεραπευτικά «παράθυρα».