NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΣΑΚΧΑΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΟΥΣ.
Το ποσοστό σακχάρου που υπάρχει στο αίμα κατά 40% «ξοδεύεται» από τον εγκέφαλο για τις δικές του ανάγκες.
Ενώ όλα τα άλλα όργανα του σώματος χρειάζονται την βοήθεια της ινσουλίνης προκειμένου να πάρουνε το σάκχαρο για την ενέργεια που χρειάζονται, ο εγκέφαλος δεν το χρειάζεται.
Μπορεί κατευθείαν με τους δικούς του μηχανισμούς να αντλήσει όσο σάκχαρο από την περιφέρεια θέλει.
Αυτός είναι και ο λόγος που στις περισσότερες διαταραχές παχυσαρκίας έχουμε στην ουσία μια εγκεφαλική δυσλειτουργία η οποία με τις λεγόμενες ορμόνες του στρες (κορτιζόλη) επηρεάζει την περισσότερη παραγωγή σακχάρου ταυτόχρονα μπλοκάροντας την ινσουλίνη που χρειάζονται τα κύτταρα άλλων οργάνων.
Όλος αυτός ο φαύλος κύκλος δημιουργεί την ένταση στο άτομο για λήψη μεγαλύτερου ποσοστού τροφής άρα παχυσαρκίας.
Συνεπώς ο μεγάλος ρόλος που παίζεται σε ότι αφορά το υπέρβαρος βρίσκεται κάπου στον εγκέφαλο.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ» ΑΔΕΝΕΣ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΟΡΜΟΝΕΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ «ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ» ΚΑΙ ΕΝΑΠΟΘΕΣΗ ΤΟΠΙΚΟΥ ΠΑΧΟΥΣ.
Από αδένες των οστών ξεκινά η παραγωγή των ορμονών οστεοκαλσίνης και αδεπονεκτίνης. Οι ορμόνες αυτές συντονίζουν μεταξύ άλλων το τοπικό πάχος και συμμετέχουν στην ρύθμιση της ινσουλίνης. Σε περιπτώσεις παχυσαρκίας έχουμε έτσι πέρα από τις βλάβες στα οστά (μεγάλες αρθρώσεις) και διαταραχής του ρυθμού, συντονισμού ινσουλίνης (φωτο).
Παράλληλα αναπτύσσεται ένας φαύλος κύκλος παχυσαρκία – γεροντικός διαβήτης – οστεοαρθρίτιδα που καθηλώνει όλο και περισσότερο τον ασθενή.

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΠΑΘΕΙΑΣ.
Πάνω από δύο εκατομμύρια εκτιμώνται οι διαβητικοί στην Ελλάδα. Πρόκειται για έναν τεράστιο αριθμό, ο οποίος κάθε μέρα απαιτεί τεράστια έξοδα σε φάρμακα, ταλαιπωρία ασθενών και ενασχόληση γιατρών. Σύμφωνα με τα νέα στατιστικά στοιχεία το 5% έως 10% των ανθρώπων αυτών πάσχουν από διαβήτη τύπου Ι, τον λεγόμενο κληρονομικό ή νεανικό διαβήτη.
Πρόκειται για την μορφή του διαβήτη που επηρεάζει τόσο το κεντρικό, όσο και το περιφερικό νευρικό σύστημα δημιουργώντας τις λεγόμενες διαβητικές εγκεφαλοπάθειες και πολυνευροπάθειες.
Στην πρώτη περίπτωση σημαίνει ότι καταστρέφει ουσιαστικές λειτουργίες του εγκεφάλου, ενώ στην δεύτερη περίπτωση ταλαιπωρεί αφάνταστα τους ασθενείς με κράμπες, μουδιάσματα στα πόδια και αδυναμία βαδίσματος.
Όσον αφορά τον νεανικό διαβήτη, για άγνωστο λόγο το ανοσοποιητικό σύστημα (η άμυνα του οργανισμού) καταστρέφει τα Β-κύτταρα του παγκρέατος, που παράγουν ινσουλίνη και ρυθμίζουν την γλυκόζη του αίματος.
Έτσι, λοιπόν, το πάγκρεας αδυνατεί να παράγει ινσουλίνη. Άτομα που δεν έχουν αρκετή ινσουλίνη πρέπει να την πάρουν από έξω, έτσι που να μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ανάγκες. Και αυτό ή με ενέσιμη μορφή ή από το στόμα. Στον νεανικό διαβήτη χρειάζεται άμεση δράση της ινσουλίνης και για αυτόν το λόγο κατά κανόνα λαμβάνεται ενέσιμα.
Φανταστείτε, λοιπόν, μωρά παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία να έχουν αυτό το θέμα του τρυπήματος σε καθημερινή βάση. Αλλάζει τελείως την ψυχολογία και την στάση απέναντι στην ζωή.
Τελευταία η παραγωγή της ινσουλίνης Glulisine έρχεται να λύσει ένα από τα ουσιαστικά προβλήματα του καθημερινού τρυπήματος. Σε αυτήν την ουσία οι ασθενείς έχουν την δυνατότητα πριν το γεύμα ή 15 λεπτά αμέσως μετά το γεύμα, πριν έχουν την μεγάλη άνοδο της απαίτησης για γλυκόζη, να έχουν μια δράση παρόμοια με αυτήν, έτσι που να προφυλάσεται ο διαβητικός από τις συνέπειες της έλλειψης της ινσουλίνης.
Πρόκειται για μια ουσιαστική ανακάλυψη και μία φαρμακευτική τοποθέτηση αν αναλογισθεί κανένας ότι 70 με 80 χιλιάδες νέα παιδιά προστίθενται σε αυτά με τον νεανικό διαβήτη τύπου 1 ετησίως. Ακόμα και σε χώρες που ο νεανικός διαβήτης ήταν σχεδόν άγνωστος όπως είναι η Κρήτη, έχουνε γίνει παρατηρήσεις, αναφέρομαι και στην τελευταία παρατήρηση που δημοσιεύτηκε και σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης του γιατρού Σταγουράκη, όπου πλέον πολλά παιδιά παρουσιάζουν νεανικό διαβήτη λόγω της αλλαγμένης διατροφής στην πατρίδα της παραδοσιακής μεσογειακής διατροφής. Όπως και να είναι, χαιρετίζεται ένα γεγονός της ανακάλυψης μίας νέας ουσίας που βοηθάει πολύ στην κατεύθυνση αυτή με την ελπίδα ότι αυτό δεν θα μειώσει τις προσπάθειες των διαβητικών και για διαιτολογική συμπεριφορά ανάλογη για την πάθησή τους.