NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΎΠΑΡΞΗ ΤΗΣ  «ΤΡOΜΩΔΟΥΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ» ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ Ο ΌΡΟΣ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ.

Κατά κύριο λόγο, έτσι ερμηνεύονται νοσήματα με τρόμο, ακινησία, βραδυκινησία, μερική δυστονία και διαταραχές από το αυτόνομο κεντρικό σύστημα. Πολύ σωστά, ορισμένοι νευρολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο σύνδρομο, διότι, εν κατακλείδι, πρόκειται για συνδρομιακή εμφάνιση μερικών εξωπυραμιδικών διαταραχών. Με το ίδιο μάτι, πρέπει να βλέπουμε την ανάλυση των συμπτωμάτων στις περιπτώσεις του συνδρομιακού πάρκινσον, γιατί πολλές φορές πίσω από αυτό μπορεί να κρύβεται κάτι άλλο και το σύνδρομο πάρκινσον να είναι απλώς επιφαινόμενο. Ακόμα πιο τακτικά φαίνεται στο νεανικό και εφηβικό πάρκινσον.

Η βραδυκινησία μαζί με τη δυσκαμψία και τον τρόμο αποτελούν την τριάδα που κάνει δύσκολη τη ζωή του παρκινσονικού ασθενή. Δύσκολο σε ότι έχει σχέση με το βάδισμα και τις σύνοδες κινήσεις, όπως η αιώρηση των άνω ακρών. Μπορεί όμως να περιοριστεί και σε ομάδες μυών, όπως είναι της μάσησης, της κατάποσης και της φώνησης. Είναι οι περιπτώσεις όπου παρουσιάζεται σαν τη λεγόμενη δυσαρθρία ή δυσφαγία.

Σε αυτή την περίπτωση ο ασθενής, ο οποίος έχει παρκινσιακές διαταραχές, την ώρα που περπατάει φαίνεται να χάνει το βάρος του, να τρέχει γρήγορα σαν να προσπαθεί να βρει το κέντρο ισορροπίας και μόλις το πετυχαίνει να επιβραδύνει το ρυθμό του. Η παρατήρηση του ασθενούς που “κυνηγάει” το κέντρο βάρους πρέπει να θεωρείται στοιχείο επιδείνωσης της παρκινσιονικής νόσου ή μη επαρκούς θεραπευτικής αντιμετώπισης της.

Η ΒΡΑΔΥΚΙΝΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΠΟΛΛΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΥΕΣ Ή ΟΜΑΔΕΣ ΜΥΩΝ.
Συνήθως η μεγάλη μείωση της κινητικότητας εμφανίζεται πρώτα στους μιμικούς μυς του προσώπου, στους μυς της κατάποσης, της φώνησης και λιγότερο του κορμιού και των άκρων. Η βραδυκινησία μπορεί να είναι επεισοδιακής μορφής ύστερα από λήψη φαρμάκων ή ουσιών, παροδικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις τραυματισμού, λοιμώξεων, καρανιοεγκεφαλικού τραύματος, κ.λ.π. ή και μόνιμου χαρακτήρα σε εκφυλιστικά νευρολογικά νοσήματα όπως παραδείγματος χάρη το σύνδρομο του πάρκινσον.

Στην νόσο του πάρκινσον υπάρχουν χαρακτηριστικές διαταραχές της στάσης όπου ο ασθενής με μεγάλη δυσκολία συντονίζει τα άκρα του κάνοντας γρήγορες κινήσεις και να διορθώσει την ισορροπία του έτσι που στις απότομες στροφές να πέφτει εύκολα ακόμα και μετά από μικρή ώθηση.
Παρόλα αυτά ορισμένες φορές, ανεξήγητα, κάτω από το έντονο στρες και σε ψυχική διέγερση κινείται γρήγορα και φυσιολογικά, παρουσιάζοντας αυτό που λέγεται «παράδοξη κινητικότητα».
Η παράδοξη κινητικότητα ξεγελάει πολύ έμπειρους γιατρούς και τους υποχρεώνει να αναστείλουν την διάγνωση και την έγκαιρη φαρμακευτική αγωγή.