NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΣΜΟ, ΈΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΑΠΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣ. 

Έχουμε ανθρώπους όπου όλη τους η ύπαρξη στηρίζεται σε κάτι που κληρονομούν∙ αυτό μπορεί να είναι μια απλή δουλειά, ένα σπίτι, εξουσία ή οτιδήποτε άλλο. Η διαχείριση αυτής της «κληρονομιάς» όμως με τον καιρό και με τις νέες Ευρωπαϊκές συνήθειες και την ανάπτυξη της μεσαίας τάξης έχει περάσει από τα χέρια των κληρονόμων σε υπαλλήλους οι οποίοι έναντι μισθού προωθούν αυτήν την κατάσταση. Αυτή η εξέλιξη  μεγαλώνει ουσιαστικά τη διάθεση οποιουδήποτε να διαχειριστεί την κληρονομιά κάποιου άλλου και έτσι η μορφή του ανταγωνισμού «υπερισχύει»  σε σχέση με το πνεύμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η έννοια της «κληρονομιάς» να μη γίνεται αποδεκτή. Με τις σημερινές ανισότητες δημιουγείται έντονο ανταγωνιστικό συναίσθημα και αυτό σίγουρα δεν είναι θετικό.

ΑΝΕΚΑΘΕΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ ΉΤΑΝ ΈΝΑ ΠΕΔΙΟ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ Ή ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Ή ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ, ΑΛΛΑ ΕΙΧΕ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΌΤΙ ΔΕ ΔΕΧΟΤΑΝ ΤΗΝ ΎΠΑΡΞΗ ΤΗΣ «ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ» ΑΠΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. 

Στην ελεύθερη αγορά κυριαρχούσε το πνεύμα της ελεύθερης ανάπτυξης και της ατομικής αξίας· αυτός που ήταν άξιος πήγαινε μπροστά, ενώ αυτός  που δεν εργαζόταν περιοριζόταν στην όποια «κληρονομιά»  και αν ήταν αυτή με ένα σεβασμό στην αποδοχή της. Φαίνεται ότι οι συνεχιζόμενες συγκρουσιακές καταστάσεις και ιδιαίτερα η αύξηση των ανισοτήτων μεγαλώνουν ακόμη το πρόβλημα της παραδοχής της σύγχρονης ελεύθερης αγοράς για την «κληρονομιά». Ο «κληρονόμος» πολύ δύσκολα γίνεται κοινωνικά ανεκτός, πολύ δε περισσότερο σήμερα με τηv άγρια μορφή που έχει πάρει η αγορά και με την ουσιαστική κατάργηση της μεσαίας τάξης.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΈΧΟΥΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΣ.

Βέβαια ο δυτικός κόσμος έχει μια προτεραιότητα σε αυτό. Πλέον το όνειρο ότι μπορεί κανένας να γίνει πλούσιος με τη δουλειά, τον ανταγωνισμό και τις σπουδές αρχίζει και «χωλαίνει» επικίνδυνα. Οι ανισότητες έχουν αυξηθεί και η δυνατότητα να τις προσεγγίσει κανείς δεν υπάρχει και όσο περνάει ο καιρός, τουλάχιστον για την Ευρώπη, η πιθανότητα κάποιου υγιούς ανταγωνισμού και  μιας κοινωνικής ανόδου μικραίνει. Παράλληλα ο κύριος φορέας εξισορρόπησης των ανισοτήτων «απουσιάζει», ενώ η μεσαία τάξη υποχωρεί ραγδαία. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι ευαισθησίες απέναντι στην ανισότητα έχουν αμβλυνθεί πάρα πολύ· τη θέση τους την έχουν δώσει στην απογοήτευση, γιατί κανένας πλέον δεν πιστεύει ότι αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί.

ΠΛΕΟΝ Η ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΈΧΕΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΈΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΚΕΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΌΠΟΥ ΟΙ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΈΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ.  

Πλέον η δουλειά, ο ανταγωνισμός, οι δυνατές  σπουδές ή  οτιδήποτε άλλο δε φτάνουν προκειμένου να ξεχωρίσει κανένας από το πλήθος.  Η ανισότητα είναι μεγάλη και δυστυχώς έχει φτάσει σε σημείο τέτοιο που να οδηγεί στην απογοήτευση, σε ότι αφορά την υπερνίκηση της. Πλέον κυριαρχεί η γνώμη ότι το χρήμα συγκεντρώνεται από ορισμένες ομάδες και κληρονομείται. Εάν κανείς δεν είναι από νεαρός μέσα σε αυτόν τον κύκλο των «κληρονόμων», δεν έχει πλέον δυνατότητα κοινωνικής ανάδειξης και παραμένει  σε ένα επίπεδο ζωής πολύ πιο κάτω από αυτό της παλιάς μεσαίας τάξης.