NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΗΜΕΡΑ ΠΛΕΟΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΣΜΟ, ΈΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ ΑΠΟ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣ. 

Έχουμε ανθρώπους όπου όλη τους η ύπαρξη στηρίζεται σε κάτι που κληρονομούν∙ αυτό μπορεί να είναι μια απλή δουλειά, ένα σπίτι, εξουσία ή οτιδήποτε άλλο. Η διαχείριση αυτής της «κληρονομιάς» όμως με τον καιρό και με τις νέες Ευρωπαϊκές συνήθειες και την ανάπτυξη της μεσαίας τάξης έχει περάσει από τα χέρια των κληρονόμων σε υπαλλήλους οι οποίοι έναντι μισθού προωθούν αυτήν την κατάσταση. Αυτή η εξέλιξη  μεγαλώνει ουσιαστικά τη διάθεση οποιουδήποτε να διαχειριστεί την κληρονομιά κάποιου άλλου και έτσι η μορφή του ανταγωνισμού «υπερισχύει»  σε σχέση με το πνεύμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η έννοια της «κληρονομιάς» να μη γίνεται αποδεκτή. Με τις σημερινές ανισότητες δημιουγείται έντονο ανταγωνιστικό συναίσθημα και αυτό σίγουρα δεν είναι θετικό.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ «ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ» ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ  ΚΛΙΜΑΚΑ ΈΧΟΥΝ ΤΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΜΗΔΕΝΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ.

Την ίδια ώρα που δισεκατομμύρια «νεοφερμένοι» άνθρωποι συνωστίζονται στο τραπέζι ενός κλονισμένου δυτικού μοντέλου, βλέπουμε ότι η σχέση ανάμεσα στην ατομική ευτυχία και στην πορεία των κοινωνιών αποκλίνει ουσιαστικά. Δεν είναι πλέον ξεκάθαρο τι είναι καλό ή άσχημο και πλέον υπάρχει η τάση οι άνθρωποι να αφήνονται να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, έτσι ώστε κανένα αποτέλεσμα να μην μπορεί να προκαθοριστεί. Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και φυσικά για τη  μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου μη «ανθεκτικός».

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΈΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΜΑΝΑΤΖΜΕΝΤ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ.
Έτσι λοιπόν αυτές οι επιχειρήσεις με καινούργιες στρατηγικές πολλαπλασιάζουν τα δώρα και τις αμοιβές, οξύνοντας τον ανταγωνισμό ακραία, ακόμη και μεταξύ των ίδιων των υπαλλήλων, έτσι ώστε να φτάσουν σε μια υποτιθέμενη μέγιστη απόδοση που θα επιφέρει κέρδος. Η κλιμακούμενη αυτή διαδικασία έχει μειώσει  τελείως την αξία της εργασίας· την ανάγκη, δηλαδή, να γίνεται κάτι καλά και όταν κανένας το κάνει αυτό να έχει την επιδοκιμασία των συναδέλφων και συνανθρώπων του. Στη θέση της αξίας της εργασίας  κυριαρχεί η «μανία» του ανταγωνισμού, η οποία φαίνεται να οδηγεί σε συναισθηματικά αδιέξοδα.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ ΑΛΛΑ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, ΌΣΟ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΌΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ ΈΝΤΟΝΑ ΤΟ ΔΑΡΒΙΝΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Ή  ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ;  

Τα παλιά χρόνια το περίφημο «struggle for life», δηλαδή ο αγώνας για την ύπαρξη, αποτελούσε μια «μεταφορά» που οι διανοούμενοι χρησιμοποιούσαν, προκειμένου να  δώσουν τη διάσταση για τη ζωή που έδινε ο Δαρβίνος · ότι πολλά ζωικά είδη, συμπεριλαμβανόμενου και του ανθρώπου, παρουσιάζουν το φαινόμενο της συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη του ίδιου είδους. Τα τελευταία χρόνια αυτή η συνεργασία έχει εξαφανιστεί και ο κόσμος κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς τον ανταγωνισμό. Γενικά, οι σύγχρονες κοινωνικές δομές ευνοούν τον ανταγωνισμό εις βάρος της συνεργασίας. Τα αποτελέσματα αυτής της ανταγωνιστικής ύπαρξης τα βλέπουμε καθημερινά με το να στραγγαλίζεται η ζωή πολλών ανθρώπων και μάλιστα και εκείνων που πολλές φορές θεωρούνται ότι  βρίσκονται σε προνομιακή θέση. Στη σημερινή εποχή, η υπάρχουσα κρίση κάνει αυτό το παράδειγμα όλο και πιο «ζωντανό». 

ΌΛΟΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟΥ ΖΟΥΜΕ  ΈΝΑ «ΝΕΟ-ΔΑΡΒΙΝΙΣΤΙΚΟ» ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ» ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ «ΚΑΛΟΣ».

Ο «καλύτερος» κερδίζει, ο άλλος χάνει και  έτσι διαταράσσεται η ισορροπία. Πάντως έχει αρχίσει να επιβάλλεται αυτός ο «νεο-δαρβινιστικός» κώδικας, όπου οι αδύνατοι εξουδετερώνονται και παραδίδονται στην περιφρόνηση των υποτιθέμενων νικητών. Βλέπουμε, δηλαδή, τη σύγχρονη κοινωνία να χωρίζεται σε  δυο μεγάλα κομμάτια, στους χαμένους και στους κερδισμένους, χωρίς να υπάρχει μια ουσιαστική γέφυρα μεταξύ των δυο, αλλά το κυριότερο που συμβαίνει είναι ότι οι δυο αυτές ομάδες πολλαπλασιάζονται και γίνονται ανταγωνιστικές. Υπάρχει ένας συνεχής αγώνας «μεταφοράς» ατόμων από τη μια ομάδα στην άλλη, ο οποίος δημιουργεί ένα τεράστιο  άγχος επιβίωσης και για τους  δυο με πλήρη απώλεια της καθημερινής ευτυχίας.