NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΜΕ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Το κλειδί αυτής της επικοινωνίας από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι η προσωπικότητα του καθενός. Πίσω δε από την προσωπικότητα κρύβονται και οι δυνατότητες προσαρμογής της. Όταν αυτές οι δυνατότητες προσαρμογής διαταράσσονται προς τη μία ή άλλη κατεύθυνση, τότε και η προσωπικότητα του ατόμου «φορμάρει» μια ανάλογη συμπεριφορά και χαρακτηριοδομεί προς την κατεύθυνση αυτή.
Μια τέτοια διαταραχή της προσωπικότητας είναι και η λεγόμενη παθητικο-επιθετική προσωπικότητα, που χαρακτηρίζει πλέον στις μέρες μας εκατομμύρια ανθρώπους που ενώ παρουσιάζονται φοβερά αγρίμια, πειθήνια και υποταγμένα όντα ξαφνικά πετούν από πάνω τους την παθητικότητα και δείχνουν μια υποβόσκουσα έως  ακραία εχθρικότητα προς τρίτους. Όπως όλες οι διαταραχές της προσωπικότητας, έτσι και εδώ, εάν δεν προληφθούν εγκαίρως με τις παραινέσεις και την αυτοκριτική, μπορεί να εξελιχθούν σε παθολογική κατάσταση.

Η ΠΑΡΑΝΟΕΙΔΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Δεν είναι ότι κάποιος γεννιέται με μια ιδιαίτερη ευμεταβλητότητα, σε ότι αφορά αυτή την απόκλιση από την υγιή προσωπικότητα. Είναι το γεγονός ότι το όλο νέο περιβάλλον, στο σύγχρονο κόσμο με την παγκοσμιοποίηση που υπάρχει πλέον και την παγκόσμια γενικευμένη συμπεριφορά της καθημερινότητας, είναι ιδιαίτερα καταπιεστικό  προς την πλευρά αυτή.
Δηλαδή, μια πάρα πολύ μικρή, ελαφριά «αιχμή» στην προσωπικότητα με ιδέα παρανοϊκού χαρακτήρα, μπορεί με την πάροδο των ετών, τον κοινωνικό βίο, την καθημερινότητα, τις σπουδές, την εργασία και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις, να ογκωθεί και να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα αυτό είναι ακόμα πιο έντονο και δυνατό, όταν το άτομο που διακατέχεται από παρανοϊκή διαταραχή της προσωπικότητας έχει και μια ηγετική θέση.
Ο λόγος που το κάνει ιδιαίτερα «δύσκολο», για αυτή τη θέση, είναι ότι αυτά τα άτομα διακατέχονται από έμμονα βιώματα και ιδέες, που πολλές φορές είναι και ιδέες καταδίωξης, προσβολών και έχουν μια τάση θυματοποίησης, η οποία βέβαια σε ένα μεγάλο εργασιακό κύκλο μπορεί να έχει ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Εκείνο όμως το ιδιαίτερο, που έχουν, είναι ότι είναι τελείως ανίκανοι σαν ηγέτες να αναλογιστούν την ευθύνη τους στα διάφορα ζητήματα.
Έτσι λοιπόν, οι παρανοειδείς ιδέες παρουσιάζονται σαν ουσιαστική σκέψη ενός διαμορφωμένου ηγέτη, που δεν έχουν εύλογη βάση, αλλά δεν είναι κατά ανάγκη αλλόκοτες, όπως στη σχιζοφρένεια, και να μην έχουν και τον παραληρηματικό χαρακτήρα της σχιζοφρένειας. Εκείνο όμως που έχουν, είναι ιδιαίτερα επίμονες και εμμένουσες. Δηλαδή, ο ηγέτης με την παρανοειδή διαταραχή της προσωπικότητας μπορεί να καταφεύγει σε στερεότυπες αντιδράσεις, σκέψεις και ενέργειες, οι οποίες, παρόλη τη μη λογική διάθεση ,τον διακατέχουν μόνιμα.

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ.
Η θεωρία περί «ευάλωτου ασθενή» είναι πολύ δύσκολο να την δεχθεί ο ίδιος ο ασθενής κυρίως όταν είναι νέος.
Είναι αληθινά περίεργο και ιδιαίτερα δύσκολο να καταλάβει ότι ο ίδιος με τους συνομίληκους τους έχει μια διαφορετικότητα η οποία τον αναγκάζει να κάνει κάποιες υποχωρήσεις στις καθημερινές απαιτήσεις της ζωής προκειμένου να μην έχει προβλήματα.
Έτσι του είναι ιδιαίτερα δύσκολο να δεχθεί οικιοθελώς μια «νοσηρότητα».
Αυτό είναι ένα γεγονός που πρέπει να αντιμετωπισθεί θεραπευτικά. Ο Θεράπων πρέπει να εξηγήσει ότι το να είσαι ευάλωτος απέναντι σε κάποιες καταστάσεις της καθημερινότητας δεν αποτελεί ταυτόχρονα και ένα ιδιαίτερο σημείο νοσηρότητας. Περισσότερο πρόκειται για μια αυξημένη αυτοεπίγνωση από αυτή που χαρακτηρίζει μεγάλους καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες και από ανθρώπους που διαμορφώνουν ακόμη και το πνεύμα της εποχής.
Σε αυτές τις περιπτώσεις θα χρειαστεί μια πιο καλή οργάνωση της ζωής και μια ας το πούμε «έξυπνη» με φαρμακευτική βοήθεια ψυχοθεραπευτική υποστήριξη. Αυτό βοηθάει ασθενείς σε ότι αφορά αυτή την ευαισθησία που παρουσιάζουνε να τροποποιήσουν την ζωή τους έτσι ώστε να αντέχουν την καθημερινότητα και να μπορούν να ξεπερνούν τις δυσκολίες τους.

Η ΗΠΙΑ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΨΥΧΩΣΗ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΠΛΕΟΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΕ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ
Σε αντίθεση από τις «καραμπινάτες» μορφές της σχιζοφρένειας υπάρχει και μια άλλη μορφή, η λεγόμενη «ήπια μορφή» η οποία κυριολεκτικά στην διαδρομή της ζωής εισβάλλει έρποντας και καταστρέφει προσωπικότητα και ζωή του ασθενή.
Εδώ σπάνια έχουμε την εμφάνιση των τυπικών σχιζοφρενικών συμπτωμάτων όπως είναι οι διαταραχές του «εγώ» οι παραισθήσεις, οι παρακρούσεις, η παράνοια και οι ψευδαισθήσεις.
Εδώ οι ασθενείς διαδοχικά αδιαφορούν για την ζωή, περιορίζονται μέχρι που φτάνει ένα σημείο όπου υπάρχει μια σαφής πτώση από την καθημερινή τους εμφάνιση και αντιμετώπιση των πραγμάτων σε ότι αφορά κοινωνική και επαγγελματική ανάπτυξη.
Δηλαδή ξαφνικά φαίνεται ότι παραμελούν τις οικογενειακές τους ή επαγγελματικές τους και κυρίως προσωπικές τους υποχρεώσεις, κλείνονται περισσότερο στον εαυτό τους, απομονώνονται από το περιβάλλον τους, δεν συμμετέχουν, δεν δημιουργούν, δεν παράγουν.
Κατά αυτήν την διαδικασία πάρα πολλές φορές συμβαίνουν περίεργα και κωμικά γεγονότα. Η κατάσταση της ήπιας ψύχωσης είναι πάρα πολύ δύσκολη να διαγνωστεί και από τους ίδιους τους ασθενείς, πολύ δε περισσότερο από τους ασθενείς και χρειάζεται πραγματικά έναν ειδικό που να μπορεί να συγκεκριμενοποιήσει την διαφορά της ως προς την υγιεινή καθημερινότητα.
Εργαστηριακές μέθοδοι όπως είναι η μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου η ακόμη η 24ωρη ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή που πολλές φορές λαμβάνουν χώρα για άλλα παθολογικά αίτια αποκαλύπτουν καταστάσεις που μπορούν να έχουν σχέση με την ήπια ψύχωση.
Κατά κανόνα μετά από αυτές τις καταστάσεις ακολουθεί και μια θεραπεία που είναι επιτυχής γιατί η συμπτωματολογία της πλέον είναι ευδιάκριτη και όχι τόσο ισχυρή.