NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ Ή Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΜΙΑΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ. 

Ο άνθρωπος σαν μόνο λογικό ζώο έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει προσωπικά σ’ αυτό το συνεχές εναλλασσόμενο με τα γεγονότα της καθημερινότητας παιχνίδι και να το διαμορφώνει. Βέβαια, το βασικό κριτήριο στην αναζήτηση της ευτυχίας και «παράκαμψη» της δυστυχίας, παίζοντας με τις λέξεις, είναι να αποφεύγει κανείς τον πόνο κα να ζητά συνέχεια την ευτυχία του μη επώδυνου.

ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΒΑΣΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Αυτό το στοιχείο είναι η προτίμηση πολλών και όχι λίγων∙ μια προσέγγιση που βέβαια δεν φαίνεται παράλογη, θέτει όμως τεράστια ψυχολογικά προβλήματα. Δηλαδή, δεχόμαστε ότι προτιμάμε τα 1000 ευρώ απ’ τα 100 ευρώ ή τα 100 ευρώ απ’ τα 10 ευρώ, άρα κατά μείζονα λόγο προτιμάμε να έχουμε 1000 ευρώ πάρα 10 ευρώ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε έναν κυκεώνα μεταβατικότητας επιλογών που το θεμέλιο της λογικής είναι τα πολλά. Η κατάκτηση όμως των πολλών σημαίνει μια εσωτερική σύγκρουση, η οποία όπως έχουν δείξει τα σύγχρονα οικονομικοκοινωνικά μοντέλα δεν έχει λυθεί. Μάλιστα, αυτή η κατάκτηση αποτελεί παράγοντα δυστυχίας στις περισσότερες χώρες.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ  ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΌΠΟΥ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΟΛΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΈΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΌΤΙ  ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΈΜΜΕΣΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ. 

Κάποιοι δε την χαρακτηρίζουν σαν ένα «οπτικό» ναρκωτικό. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί ακριβώς η τηλεθέαση μετασχηματίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο σε σχέση με τον εαυτό μας. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται  στην τηλεόραση είναι όμορφα και σίγουρα αυτό είναι μια συμπεριφορά που εμβόλιμα μας αρέσει και την επιδιώκουμε όλοι, ενώ παράλληλα μας επηρεάζει και αρνητικά. Έχει αποδειχτεί ότι μετά από μια τηλεοπτική αυτοκτονία μεγάλης τηλεθέασης, υπήρξε μια αύξηση στις απόπειρες αυτοκτονίας, στις πραγματικές αυτοκτονίες. Έτσι λοιπόν ταυτόχρονα με την άλλη δραστηριότητα, η τηλεόραση είναι ικανή να ρίξει το ηθικό κατακόρυφα και μέσω των θεαμάτων της να μεταμορφώσει τον εξαρτημένο τηλεθεατή σε ένα άβουλο όν, το οποίο κατευθύνεται σχεδόν με αντανακλαστικό τρόπο αποκλειστικά και μόνο από αυτό που βλέπει.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΙΣ ΠΛΟΥΣΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ. 

Ο άνθρωπος  βρίσκεται μονίμως σε μια αναζήτηση για κάτι το ανέφικτο· αυτή η αναζήτηση του ανέφικτου θεωρεί ότι τον καθιστά νέο και ότι είναι κάτι που θα τον οδηγήσει στην ευημερία και ευτυχία. Η ευτυχία σαν ατελείωτη αναμονή είναι κάτι που τον κρατάει στη ζωή. Κάθε επίτευγμα που ο σύγχρονος άνθρωπος κατακτά αποτελεί στοιχείο ευτυχίας. Όσο ζει και χαίρεται αυτό το επίτευγμα σαν το «σύντομο έρωτα» είναι κάτι που τον αναζωογονεί, τον κάνει ευτυχισμένο, του δίνει όρεξη για ζωή. Με τη συνήθεια αμέσως ο στόχος αυτός  χάνεται και αρχίζει πάλι η ατέρμονη αναζήτηση, η οποία ιδιαίτερα στους συγκεκριμένους ανθρώπους των πλούσιων χωρών τους οδηγεί σε νέο κύκλο δυστυχίας. Πρέπει λοιπόν κανείς να επικεντρωθεί νευροψυχιατρικά σε ότι αφορά το κεντρικό θέμα της ύπαρξης του ανθρώπου που είναι η «γρήγορη» συνήθεια. Είναι κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα και με στόχο ίσως την εκπαίδευση, προκειμένου να οδηγηθεί κανείς σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.