NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Το κοινωνικό περιβάλλον πιέζει την ανθρώπινη ευφυΐα στο να προβληθεί περισσότερο στον ένα ή άλλο τομέα. Μερικά παραδείγματα είναι τα εξής:
1)Γλωσσική ευφυΐα. Η απόλυτη κυριαρχία πάνω στην γλώσσα, στις παραμέτρους της και η αγάπη για την έρευνα της δομής της. Τυπικό παράδειγμα ο Αριστοτέλης.
2)Μαθηματική και λογική ευφυΐα. Η ικανότητα της μετουσίωσης σε πόρισμα και η γνώση της αντιπαράθεσης αντικειμένων και αφηρημένων ιδεών. Ταυτόχρονα, η χρησιμοποίηση της συνδυαστικής γνώσης για τη δημιουργία και ανάλυση σχέσεων και αξιών. Θεμελιωτής αυτού του σχήματος ευφυΐας ο Σάμιος Πυθαγόρας.
3)Μουσική ευφυΐα. Η ιδιαίτερη ικανότητα σύνθεσης και εκτέλεσης μουσικών κομματιών. Ρυθμός, ήχος και ειδικά ο τόνος γίνονται αντιληπτά από τη μουσική ευφυΐα σε ένα άλλο επίπεδο ανάλυσης και αίσθησης. Συνήθως, η μουσική ευφυΐα συνοδεύεται και από άλλες ιδιαιτερότητες της αντίληψης, όπως χάρη κίνησης, ευχέρεια λόγου, υψηλή ενσυναίσθηση. Ο Χατζιδάκις είναι εκπρόσωπος αυτού του είδους ευφυΐας.
4)Γεωγραφική ευφυΐα. Πρόκειται για την ευφυΐα υψηλού επιπέδου αντίληψης του χώρου ταυτόχρονα με ένα χαρισματικό προσανατολισμό. Συνδυαστικά, διαστάσεις, παράμετροι, οπτικές, απτικές και γεωμετρικές εμπειρίες συνδυάζονται σε μία σύνθεση κατανοητή και χρήσιμη για τον καθένα, όπως το έκανε π.χ. ο Φειδίας.
Τα παραδείγματα που δώσαμε είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, γιατί το έργο τους δεν είναι απόρροια εκπαίδευσης, αλλά, επιλογής.

ΠΕΡΙΠΟΥ 12 ΑΙΩΝΕΣ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΙΤΣΑ ΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.
Σε σπηλιές μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας ανακαλύφθηκαν τοιχογραφίες με έξοχα γλαφυρές παραστάσεις και απεικονίσεις, που αποδεικνύουν ότι από την εποχή εκείνη υπήρχε η προφορική επικοινωνία. Μία επικοινωνία που ξεπερνούσε την μιμητική συνείδηση και προχωρούσε στην αντίληψη του μύθου.
Παραδίδονται, δηλαδή, την εποχή αυτή στους επιγόνους παραστάσεις συνδεδεμένες με θεότητες και ήρωες, που ταυτόχρονα έδιναν και τις «λέξεις», σχηματίζοντας έτσι τον προφορικό κώδικα μετάδοσης. Μπορούν πια να γίνουν λεκτικοί συνδυασμοί και εναλλαγές συμβόλων.
Δημιουργείται σιγά – σιγά μια θεωρητική συνείδηση του λόγου, που επεκτείνεται και στη γραφή, ώσπου γύρω στα 6.000 χρόνια πριν εμφανίζονται τα πρώτα γράμματα, που ταυτόχρονα απελευθερώνουν και τις πληροφορίες.
Οι μεταδιδόμενες πλέον πληροφορίες δίνουν νέα ώθηση στην αύξηση της ανθρώπινης ευφυΐας και διεύρυνση της συνείδησης. Ο άνθρωπος μέσω της γραφής μαθαίνει τον θρύλο και τον κάνει δική του έκφραση.
Μαθαίνει, π.χ. να δείχνει την υψωμένη γροθιά του σαν έκφραση θυμού και αντίδρασης. Πολλά από αυτά τα συνδυαστικά κατάλοιπα, τα κουβαλάει ο άνθρωπος έως και σήμερα

Πριν από 4.000.000 χρόνια, κατά τους ανθρωπολόγους, άρχισε ο εξελισσόμενος άνθρωπος να κατασκευάζει τα πρώτα ασύμμετρα εργαλεία. 2.000.000 χρόνια χρειάστηκε για να τους δώσει συμμετρικά λειτουργικό σχήμα, έτσι που να ανταποκρίνονται στην καθημερινότητά του.
Μετά την περίοδο αυτή προέκυψε η συλλογική εργασία, όπου ο ένας μιμούμενος τον άλλο προχώρησε στην περαιτέρω κατασκευή. Πλέον, η επικοινωνία άρχισε να γίνεται με γκριμάτσες και κραυγές. Η κίνηση και οι φθόγγοι έγιναν έτσι η απαρχή της ανθρώπινης γλώσσας.
Ταυτόχρονα, περίπου 300.000 χρόνια πριν, δημιουργείται μια γλωσσική επικοινωνία που έχει ένα νοητικό «λεξικό» με παρελθόν και αυτό ευρύνει τη συνεννόηση. Περίπου 75.000 χρόνια πριν αρχίζουν οι κραυγές και τα φωνήματα να δίνουν νόημα σε σχήμα προτάσεων.
Έρευνες στις νοτιοαφρικανικές σπηλιές ανασύρουν κελύφη μυδιών κατασκευασμένα σε «κρεμαστάρια» και σχήματα στα πετρώματα, που δείχνουν την εξέλιξη της γλώσσας.
Αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι μόνο η εξέλιξη, αλλά, και ο χρόνος. Επιστημονικοί ισχυρισμοί φέρουν τα τελευταία δέκα χρόνια να έχει γίνει διπλάσια η εξέλιξη της γνώσης από τα προηγούμενα 4.000.000 χρόνια, που χρειάστηκε ο άνθρωπος για να μπορεί να αρθρώνει το λόγο του.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.
Υπάρχουν στοιχεία για τη συλλογικότητα, την αντίληψη και την εγκεφαλική χρήση της δύναμης του ανθρώπου για 400.000 χρόνια πριν. Τρία είναι τα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης της ευφυΐας του, αν και ακόμη του λείπει η γλωσσική επικοινωνία.
Αυτή φαίνεται να περνάει μια διαδικασία πολλών ετών κατά την περίοδο του Homo Erectus. Είναι πλέον η εποχή που ο άνθρωπος για τη βάδιση χρησιμοποιεί αποκλειστικά τα κάτω άκρα. Βαδίζοντας πλέον και κοιτώντας επάνω, φθάνει στην εποχή του ελβετικού Neaterdal.
Είναι η εποχή πριν 200.000 χρόνια περίπου, που ο άνθρωπος της βορειοκεντρικής Ευρώπης αρχίζει αποδεδειγμένα να δείχνει σημάδια τεχνικής ευφυΐας και το πρώτο «είδος» γλώσσας φωνηέντων και στριγκλισμάτων.
Παράλληλα δε, παρουσιάζει και το πρώτο στοιχείο σύγχρονης κοινωνικής συμπεριφοράς. Αρχίζει να σκάβει τάφους.

«ΜΟΛΙΣ» ΠΡΙΝ 30.000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ HOMO SAPIENS ΕΞ’ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΑΙΡΝΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΧΗΜΑ.
Ο Homo Sapiens πλέον έχοντας ανεπτυγμένη συνείδηση και δυνατή χρήση της γλώσσας, χρήζει να ανάγει μία – μία τις πύλες του μυαλού, προάγοντας την συνδυαστική σκέψη και αυξάνοντας τις εγκεφαλικές λειτουργίες. Έτσι, λοιπόν, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα αποτελέσματα της εγκεφαλικής επικράτησης πάνω σε όλες τις ανθρώπινες πράξεις και η πρόοδος του πολιτισμού.
Από εκείνη την εποχή εμφανίζεται και η δομή του «πολιτισμού» και της ανθρώπινης συμπεριφοράς, που φτάνει έως τις μέρες μας. Ο κόσμος γίνεται πλέον ανθρωποκεντρικός και ο άνθρωπος μπαίνει αισθητά στη μάχη για να υποτάξει τη φύση.
Χρησιμοποιεί πλέον τη γλώσσα σαν εργαλείο συνύπαρξης με τους όμοιούς του, συσπειρώνοντας τους σαν φορείς ενός ακραία επιθετικού πολιτισμού ενάντια στη φύση.
Μία στερεοτυπία που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, όπου ο ίδιος ο άνθρωπος παρακολουθεί πλέον με συγκεκριμένη γλωσσική παιδεία –ανώριμη, όμως, πολιτιστική συνείδηση- την ανεξέλεγκτη πλέον «εξέλιξη» στο επόμενο είδος «μετανθρώπου».

Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ, ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΡΕΓΚΕΦΑΛΙΔΑ.
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ.
Όταν, λοιπόν, έχουμε μια προσβολή της παρεγκεφαλίδας σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας κατά κύριο λόγο έχουμε την περίφημη «τριάδα του Σαρκό». Δηλαδή, έχουμε τον τρόμο του σκοπού, τον νυσταγμό και την τραγουδιστή γλώσσα.
Η τελευταία προκύπτει διότι έχουμε κακή νεύρωση όλων των μυών, που συμμετέχουν στην άρθρωση του λόγου, έτσι ώστε πολλές φορές συνοδεύεται και από δυσαρθρίες πολύ έντονου χαρακτήρα.
Όλες, βέβαια, αυτές οι καταστάσεις είναι δύσκολο να ξεχωριστούν από τις υπόλοιπες κινητικές διαταραχές της σκλήρυνσης κατά πλάκας, το έμπειρο, όμως, νευρολογικό μάτι είναι πολύ εύκολο να τις ξεχωρίσει τόσο στην αρχή, όσο και στα μετέπειτα στάδια της αρρώστιας.
Στα πρώτα στάδια, βέβαια, εμφανίζονται ελαφρά, αργότερα, όμως, προχωρώντας η ασθένεια είναι πολύ εντονότερα και μάλιστα, ορισμένες φορές παίρνουν τέτοια έκταση, που πλέον χρειάζεται και η βοήθεια της στερεοτακτικής νευροχειρουργικής, προκειμένου να βάλει σε μια τάξη τις κινήσεις.
Κατά κύριο λόγο αυτού του είδους οι αταξίες, που παρατηρούμε, είναι αυτές των άνω άκρων και αυτές των κάτω άκρων, με αφορμή αταξία του βαδίσματος, όπου το βάδισμα, καθώς επίσης η σύλληψη ενός αντικειμένου ή και η προσπάθεια να φέρει κανένας το δάχτυλο του στην μύτη είναι πάρα πολύ δύσκολη. Πολύ τακτικά και ιδιαίτερα στα προχωρημένα στάδια προστίθεται σε όλα αυτά και η αταξία του κορμού, που εμποδίζει τον ασθενή να στέκεται ή ακόμη να κάθεται.
Μια διαφοροποιημένη κατάσταση ακόμη είναι η δυσδιαδοχοκινησία. Είναι η κατάσταση όπου το ένα χέρι δεν μπορεί να συντονισθεί με τον αριθμό (εγώ πιστεύω ρυθμό-διάβασε το) του άλλου χεριού ή δεν μπορεί να υπολογίσει ακριβώς μια απόσταση που κάνει το χέρι, προκειμένου να συλλάβει ένα αντικείμενο και αυτό το λέμε δυσμετρία.
Υπάρχει, βέβαια, και ο τρόμος του σκοπού όπου το χέρι γνωρίζει προς τα πού πρέπει να πάει και τι να συλλάβει, αλλά, του είναι πάρα πολύ δύσκολο στον τελικό σκοπό να κάνει την τελική κίνηση χωρίς κανένα πρόβλημα.
Σε όλα αυτά κατά καιρούς προστίθενται και επιθέσεις ιλίγγου (ζαλάδας), οι οποίες είναι πάντοτε συνυφασμένες με ατακτικές κινήσεις.
Γενικά, το θέμα του συντονισμού των κινήσεων είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο σε ότι αφορά την σκλήρυνση κατά πλάκας και επειδή στην κυριολεξία κάνει την ποιοτική ζωή στον ασθενή αδύνατη, έχει τα τελευταία χρόνια αναπτυχθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός χειρουργικών επεμβάσεων με ειδικά μηχανήματα, προκειμένου να βελτιώσουν ή να περιορίσουν τις δυσάρεστες αυτές καταστάσεις, έτσι ώστε να κάνουν υποφερτή την ζωή του ασθενούς.
Δυστυχώς και σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει κανένα ειδικό φάρμακο, το οποίο να περιορίζει την μία ή την άλλη κατάσταση, παρά μόνο με μια γενικευμένη θεραπεία, η οποία βελτιώνοντας όλα τα συμπτώματα βελτιώνει και αυτό.
Εκείνο, βέβαια, που πρέπει -όπως κάθε φορά τονίζουμε- να προσέξει κανείς, γιατρός, συγγενής ή ασθενής είναι, όταν παρουσιαστούν αυτές οι καταστάσεις δυσμετρίας, δυσλειτουργίας και διαταραχής της αρμονίας των κινήσεων, έγκαιρη ιατρική και φαρμακευτική επέμβαση.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ. Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΕΠΤΗ ΣΥΝΟΡΙΑΚΗ ΓΡΑΜΜΗ.
Συνήθως τα μεσογειακά κράτη έχουν κάποιο ηρωικό μύθο πίσω από την προέλευσή τους και τους χαρακτήρες τους. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Ρωμαίοι ισχυρίζονταν ότι προέρχονται από τους Ρέμο και Ρωμύλο, που τους βύζαξε μια λύκαινα στις παρυφές ενός λόφου στη Ρώμη, κοντά στη σημερινή Βίλα Μποργκέζε, από όπου και αναπτύχθηκε η μεγάλη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Οι Γερμανοί, έχουν έντονη πρόσληψη με τα ρωμαϊκά φύλα και είναι ένα συνονθύλευμα χωριών και μονάδων, που στον 8ο μ.Χ. αι. διέμεναν στις περιοχές βορείως των Άλπεων και μιλούσαν μια παραποιημένη λατινική γλώσσα, που ακουγόταν πολύ σκληρά στο αυτί των εκλεπτυσμένων Ρωμαίων, τα αποκαλούμενα Γερμανικά. Αυτός ο σκληροτράχηλος λαός, με την ακόμη πιο τραχιά γλώσσα, αυτοαποκαλείτο «τιούντα», ένα αρχέτυπο της σημερινής λέξης «φολκ» που σημαίνει «λαός». Από αυτό προέκυψε μετά η λέξη «θεόντισκους», η οποία είναι και αρχική φόρμα της μετέπειτα γερμανοποιημένης λέξης «ντόιτς», που χαρακτηρίζει τους λαούς αυτούς.
Το «θεόντισκους» σήμαινε «αυτό που ανήκει στο λαό», και κάτω από αυτόν τον όρο αισθάνονταν ότι ανήκουν όλες οι φυλές και οι διάλεκτοι βορείως των Άλπεων, και μιλούσαν τη διάλεκτο των Ντόιτς, που όπως είπαμε ήταν κάπως τραχιά, με πολλά φωνήεντα και ενωμένα σύμφωνα λατινικά.
Αργότερα, μετά από 100 περίπου χρόνια, αυτοί χωρίστηκαν σχεδόν με μία κάθετη γραμμή κατά την πορεία του ποταμού Ρήνου στους λεγόμενους Φρενσκικ, κατοπινούς Γάλλους, και στους παραδοσιακούς Ντόιτς ή Τεοντίσκ. Και έτσι, λοιπόν, με αυτόν τον όρο περιλαμβάνονταν όλες οι περιοχές μέχρι τη βόρεια θάλασσα εκτεινόμενες μέχρι τις παρυφές της σημερινής Πολωνίας και Αυστρίας.
Βέβαια, δεν έλειψαν ανάμεσα και στους Ντόιτς οι προστριβές, οι ειρωνείες και οι ανταγωνιστικότητες με αντιπαλότητες. Για παράδειγμα, από τότε ακόμη οι Αυστριακοί δε συμπαθούσαν καθόλου τους Γερμανούς και τους αποκαλούσαν «Πίφκε», από τη σλάβικη λέξη «πίβο», που σημαίνει μπύρα. Και τους θεωρούσαν ένα «μεθυσμένο» πλήθος.
Βέβαια, από τότε μέχρι τώρα έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια. Μιλάμε για μια ενωμένη Ευρώπη, που ο πυρήνας της είναι οι Γαλλογερμανοί και, παρ’ όλη τη σύμπνοια που παρουσιάζουν, έχουν φοβερές πολιτικές και πολιτισμικές διαφορές.
Αυτό φαίνεται και στον τρόπο αντιμετώπισης του συγχρόνου Ισραηλινοπαλαιστινιακού προβλήματος, όπου επίσημα δείχνουν να υπάρχει μια κοινή πολιτική γραμμή, σε λαϊκή, όμως, βάση έχουν τελείως διαφορετικές απόψεις.
Καλό είναι και για εμάς τους Έλληνες να μην θεωρούμε, όταν είμαστε σε επικοινωνιακή εξάρτηση με λαούς αυτών των περιοχών, ότι υπάρχει ενιαία αντιμετώπιση και αντίληψη για την ύπαρξή μας.