NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΈΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ «ΠΑΡΑΓΩΓΗ» ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.

Αλλά και μονοσήμαντα αν το δει κανένας μέσα σε αυτή τη διαδικασία, σχηματισμός, φωνητική, πραγματισμός, γραμματική, ακόμη και σημειολογία, εμπεριέχονται σαν έννοιες για το όλο το τελικό προϊόν της γλώσσας.  Σε αυτά όλα βέβαια υπάρχει και ο ανάλογος ψυχισμός σε πολλές διαστάσεις και πολλές λειτουργίες του που συμβάλλει στην ομιλία σαν εκφορά και σαν κατανόηση, σαν στοιχείο της επικοινωνίας. Δηλαδή, δεν είναι απλά η «εκπομπή» ενός φωνητικού λόγου και παράλληλα η καταγραφή του σαν ακουόγραμμα. Υπάρχουν πάρα πολλοί παράμετροι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρεάζουν αυτά τα στοιχεία σαν επιμέρους μονάδες της έννοιας «επικοινωνία». Για να καταλάβει κανείς καλύτερα τα όρια της επικοινωνίας πρέπει να αναζητήσει στη βιβλιογραφία «παρυφές» που πηγαίνουν μέχρι εκατόν πενήντα χρόνια πίσω,  όπου υπήρχε συνεργασία τόσο της γραφής, όσο και της σκέψης.

Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΒΑΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ  ΜΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ «ΠΑΡΑΓΩΓΗ», Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΟΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ.

Σε αυτές εδώ τις δυο εγκεφαλικές λειτουργίες θα πρέπει να προσθέσουμε το άγχος και το φόβο. Δηλαδή, στην επικοινωνία έχουμε αυτές όλες τις τέσσερις  παραμέτρους, οι οποίες όμως διαμορφώνονται κυρίως από αισθησιακά και συνειδητά βιώματα του άγχους και του φόβου. Δηλαδή, απλά κανείς ακούει και καταλαβαίνει αυτόν που μιλάει ή και αυτόν που ακούει, αλλά ταυτόχρονα αυτό που επεξεργάζεται το ακουόγραμμα βασίζεται από την προηγούμενη εμπειρία, σε ότι αφορά τις φοβίες και το άγχος. Άγχος και φοβίες περνάνε από ένα «φίλτρο», το ακουόγραμμα, ή από την ομιλία κάποιου άλλου και τα επεξεργάζονται με έναν κώδικα που είναι μέσα στη μνήμη. Είναι, δηλαδή, μια τριγωνική λειτουργία, η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις της επικοινωνίας.