NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΙ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ.
Μια τέτοια περίπτωση, ιστορικής ανάμνησης, αποτελεί και η έκφραση του Ντοστογιέφσκι με τον ισχυρισμό του «ακούω συνέχεια μια μουσική». Πρόκειται για το κλασικό παράδειγμα μιας αισθητηριακής ακουστικής κρίσης. Βέβαια, εδώ υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της διαφορδιάγνωσης από τις ακουστικές ψευδαισθήσεις, αν και πολλοί πιστεύουν πως και σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια άλλη παράμετρο επιληπτικών κρίσεων. Οι λύσεις σε αυτές τις περιπτώσεις είναι τόσο η προσεκτική καταγραφή του ιστορικού όσο και μιας εκτεταμένης νευροφυσιολογικής εξέτασης, η οποία μπορεί να δώσει διάγνωση και διαφοροδιάγνωση.

Η ΜΕΤΑΙΧΜΙΑΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΟΥΡΑ» ΤΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΚΑΘΕ «ΓΩΝΙΑ».
Χαρακτηρίζεται από έλλειψη σιγουριάς, ασταθείς διαπροσωπικές σχέσεις και αυτοκαταστροφική δραστηριότητα με αυτοκτονικές τάσεις. Πολλές φορές, τα άτομα αυτά παρουσιάζουν και μικροψυχωτικά επεισόδια, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν και σε ψευδαισθήσεις. Το χαρακτηριστικό αυτής της διαταραχής είναι η έντονη συνοσηρότητα που παρουσιάζεται με άλλα νευροψυχιατρικά νοσήματα όπως κατάθλιψη, αγχώδης νεύρωση, μεταβολικές διαταραχές, υπόταση, αϋπνίες κ.τ.λ. .

ΈΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ, ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΕΤΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ, ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΚΟΠΟ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΠΟΣΟ «ΒΑΡΟΣ» ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ.
Έτσι λοιπόν μπροστά από ένα κατάλληλο μηχάνημα μάζεψε δυο ομάδες ανθρώπων, διανοούμενους και μέτριας μόρφωσης, και παρατήρησε την αντίδραση τους κατά την ανάγνωση. Αναμενόμενα, ο εγκέφαλος των διανοούμενων παρουσίαζε περισσότερη δράση και δυνατότητα καταγραφής κατά την ανάγνωση, παρά αυτής των μετρίας μόρφωσης. Η έκπληξη όμως ήταν ότι οι δεύτεροι δείξανε πολύ μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και ευρυμάθεια, σε ότι αφόρα την αναγνώριση προσώπων. Δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, ανάλογα με το τμήμα του εγκεφάλου, σε ότι αφορά τον προσανατολισμό ,που χρησιμοποιούσε κανείς περισσότερο ήταν και ανάλογη η εγκεφαλική απόδοση.

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΤΩΝ, ΎΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΈΝΤΟΝΟ ΣΤΡΕΣ, ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ.
Δίνεται διάγνωση της νόσου Alzheimer και ανάλογη θεραπεία. Νευρολογικός επανέλεγχος διορθώνει τη διάγνωση σε αφασία (σύνδρομο Γκέρστμαν). Μετά τη διόρθωση της διάγνωσης στην ασθενή που είναι πλέον πενήντα ετών και μετά από εντατική θεραπεία με εγκεφαλοτρόπα φάρμακα, biofeedback και λογοθεραπευτικές ασκήσεις, βελτιώθηκε ουσιαστικά η κατάσταση της ασθενούς, έτσι που πειστήκανε και οι πλέον δύσπιστοι. Για ένα διάστημα περίπου ενός έτους, που επανεξετάστηκε το αποτέλεσμα της θεραπείας, πιστοποιήθηκε η συνεχής βελτίωση και πρόοδος της κοινωνικής επικοινωνίας της ασθενούς. Πρόκειται για μια έντονη εμπειρία, σε ότι αφορά τη λάθος διάγνωση Alzheimer σε περιπτώσεις αφασίας. Γεγονός που επισημαίνει την έντονη ανάγκη άκρους προσεκτικής νευρολογικής και νευροφυσιολογικής εξέτασης στην περίπτωση εμφάνισης παρόμοιων περιστατικών.

ΤΟ ΓΕΛΙΟ, ΤΟΣΟ ΣΑΝ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΌΣΟ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΈΡΕΥΝΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.
H έρευνα αρχίζει κυρίως από το ερώτημα πώς το γέλιο γίνεται με το γαργαλητό (άρα σωματική επαφή) όσο και με τον προφορικό λόγο. Από τον προφορικό λόγο με συνοδεία μορφασμών και κυρίως από την παιδική ηλικία έχουμε την παραγωγή του γέλιου. Μια ιδιότητα που χαρακτηρίζει τα ανώτατα θηλαστικά, όπως τους ανθρωποειδείς πιθήκους και τους ανθρώπους. Το γέλιο σαν αποτέλεσμα ,χωρίς αμφιβολία, είναι προϊόν κάποιας εγκεφαλικής λειτουργίας. Άρα αυτή η λειτουργία, σύνθετη ή απλή, μπορεί να ερευνηθεί μέσω του φυσιολογικού γέλωτος ή των διαταραχών του. Μπορεί δε, να μας αποκαλύψει σοβαρά νέα στοιχεία που θα συνδράμουν ουσιαστικά στην ανάλυση λειτουργιών του εγκεφάλου και θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να επηρεάσουν έξωθεν προς το καλύτερο.

ΌΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΟΥ, ΛΕΜΕ ΤΟΤΕ ΌΤΙ Η ΟΜΟΙΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΚΑΛΑ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ Η ΟΜΟΙΟΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΕΤΑΙ, ΤΟΤΕ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΔΥΣΑΥΤΟΝΟΜΙΑ.
Τα σπουδαιότερα συμπτώματα τα οποία πρέπει να προσέχουμε για την δυσαυτονομία είναι τα παρακάτω. Η υπερβολική κούραση˙ ιδιαίτερα ύποπτο είναι αυτό το σύνδρομο, όταν δεν υπάρχει αιτία για την κούραση. Το ίδιο συμβαίνει και για την πολυδιψία. Πολυδιψία είναι η υπερβολική δίψα που θέλουμε συνεχώς να πίνουμε νερό, αν και δεν είμαστε σε ένταση. Mια άνευ λόγου ζάλη και ίλιγγος και ένα έντονο άγχος ή και αίσθημα πανικού. Έχουμε ταχύ ή καρδιακό αγγειακό ρυθμό. Εδώ είναι οι περιπτώσεις των λεγόμενων μαρμαρυγών, που κατά κύριο λόγο οδηγούν τους ασθενείς στα εξωτερικά ιατρεία. Και μια άλλη πολύ σοβαρή υπόθεση ,που μπορεί να οδηγήσει και σε λιποθυμία, είναι η ορθοστατική υπόταση. Έτσι λοιπόν, όταν έχουμε έναν συγκερασμό αυτών των συμπτωμάτων μιλάμε για μια δυσαυτονομία, η οποία μπορεί να έχει πάρα πολλές αιτίες. Είναι χαρακτηριστικό, όταν συμβαίνουν όλα αυτά, ο οργανισμός να έχει χάσει τον έλεγχο του σώματος και ιδιαίτερα ο εγκέφαλος της λειτουργίας του υπολοίπου κορμιού και έτσι να είναι σε έναν διαρκή κίνδυνο να συμβεί οτιδήποτε. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι άμεση η συμβουλή του γιατρού και η λήψη κατάλληλων μέτρων.

Η ΣΧΕΣΗ ΆΓΧΟΣ ΚΑΙ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΟΛΙΚΗ.
Μπορεί το άγχος να παρουσιαστεί σαν σύμπτωμα της σχιζοφρένειας, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι μια γενεσιουργός αιτία της παθογένειας του. Ο Σιλβάνο Αριέτι, μετά από έρευνες, παρατήρησε ότι το άγχος, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία σε συνδυασμό με ψυχοτραυματικές εμπειρίες, «αποθηκεύεται» στο ασυνείδητο και επανέρχεται μεταγενέστερα, σπάζοντας τους μηχανισμούς ψυχικής άμυνας που διαθέτει το άτομο και οδηγώντας τους προσβεβλημένους σε έκρηξη σχιζοφρενικών καταστάσεων. Μάλιστα αυτή η επαναλαμβανόμενη παλινδρόμηση, σε τακτικά διαστήματα, οδηγεί σε μια όξυνση της σχιζοφρένειας μαζί με πτώση της αντίληψης ,φτάνοντας στα όρια της άνοιας. Σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι κατέδειξαν ότι η σκέψη του Αριέτι, για αυτή την εξέλιξη, έχει σωστή βάση.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΌΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑ.
Η αύξηση της εργασίας, δυο έως τρεις ώρες επιπλέον την ημέρα του οχταώρου εργασίας, αυξάνει τον κίνδυνο κατά 60% για καρδιοεγκεφαλικές προσβολές. Για εργαζόμενους δε σε ρυπογόνο περιβάλλον, όπως είναι για μας που δουλεύουμε μέσα στις συνθήκες της σύγχρονης πόλης, ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος. Η προειδοποίηση αυτή έρχεται από την Αμερικάνικη καρδιολογική εταιρεία, η οποία επισημαίνει ότι το μέγιστο των ρύπων προέρχεται από μικροσωματίδια της καύσης βενζίνης, κάρβουνου, φωταερίου. Βέβαια, όταν ακούς τέτοιες λύσεις τρομάζεις, γιατί πρώτον δεν μπορεί να αλλάζεις τα δεδομένα διότι από περιβαλλοντολογικής απόψεως είναι κυβερνητικό θέμα, οπότε ξέχασε το. Το δε να μειώσεις τις ώρες εργασίας είναι απαγορευτικό για τη ζωή, τη στιγμή που οι συνθήκες της ζωής σου επιβάλλουν να τις αυξήσεις.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΥΤΟ ΠΗΡΕ ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΙΩΣΗΦ ΚΑΠΓΚΡΑΣ, ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΣΙΑ.
Το σύνδρομο του σωσία ή capgras εμφανίζεται σε περιπτώσεις εστιακών επιληπτικών κρίσεων, κυρίως μετά από κρανιοεγκεφαλική κάκωση ή σε περιπτώσεις άνοιας. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική συμπτωματολογία, όπου ο ασθενής κατά τη διάρκεια της κρίσης, στο πρόσωπο ενός συγγενή που είναι παρόν, «βλέπει» κάποιον άλλον, χωρίς να πείθεται για την παραίσθηση του. Το σύνδρομο του σωσία παρουσιάζεται κυρίως στις λυκοφωτικές καταστάσεις και στις ισχυρές κρίσεις του κροταφικού λοβού. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μια εκτεταμένη νευροψυχιατρική εξέταση με απεικονιστικές μεθόδους και πολύωρο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι άμεσα αναγκαία.

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΟΡΜΟΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΆΚΡΩΣ ΟΡΙΑΚΗ.
Πρόκειται για την ηλικία που αρχίζει και φθίνει η εγκεφαλική «νιότη» και η φθορά υπερβαίνει την νευρογένεση. Πρόκειται για ένα άκρως σημαντικό χρονικό διάστημα, το οποίο δεν έχουν επισημάνει επαρκώς οι νευροεπιστήμονες. Υπάρχουν ελάχιστες έρευνες στο πεδίο αυτό και με όχι τελεσίδικα αποτελέσματα, προκειμένου να διαμορφωθεί μια επιστημονική γνώμη. Πάντως, από τη δεκαετία των τριάντα με σαράντα πρέπει κανείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός σε τυχόν νευρολογικά συμπτώματα ή νευροψυχιατρικές αποκλίσεις. Είναι ίσως το τελευταίο ουσιαστικό διάστημα που, προληπτικά, μπορεί να γίνει «κάτι». Μετά από αυτή τη χρονική περίοδο και οδεύοντας προς τα πενήντα, τότε αντιμετωπίζουμε αμιγώς παθολογικές καταστάσεις.