NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΔΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΗΒΗΦΡΕΝΕΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΙ ΝΕΑΡΗ ΗΛΙΚΙΑ.
Η ΛΕΞΗ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ ΗΒΗ ΚΑΙ ΦΡΟΝΩ.
Η ηβηφρένεια είναι μια μικρή ομάδα ψυχώσεων ακριβώς επειδή η διάγνωσή της έρχεται στην παιδική ηλικία και είναι ιδιαίτερα δύσκολη διότι και λόγω του λεκτικού κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα εάν υπάρχει ψύχωση ή παιδική φαντασία περισσότερο. Τα συμπτώματα που την χαρακτηρίζουν είναι οι διαταραχές της σκέψης και του συναισθήματος.
Το τακτικότερο που παρουσιάζουνε αυτοί οι ασθενείς είναι ότι είναι συνήθως αφηρημένοι, δρουν τελείως χαλαρά και ώρες-ώρες παρουσιάζονται πάρα πολύ χαρούμενοι χωρίς λόγο. Ένα δεύτερο σύμπτωμα που εμφανίζεται αρκετά τακτικά είναι οι ακουστικές ψευδαισθήσεις. Πρέπει να προστεθεί ότι η ηβηφρένεια αρκετά τακτικά σαν ασθένεια έχει πάρα πολύ ευρύ φάσμα έντασης συμπτωμάτων το οποίο εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την στιγμή που θα τεθεί η διάγνωση και η ανάλογη θεραπεία.
Όσο πιο γρήγορα γίνει αντιληπτό και όσο πιο γρήγορα το κοινωνικό περιβάλλον (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται κυρίως για παιδιά) ευαισθητοποιηθεί και δραστηριοποιηθεί στην προσοχή με τα κατάλληλα φάρμακα είναι ένα πρόβλημα που λύνεται αρκετά. Αν προχωρήσει και περιχαρακωθεί η «ψύχωση» τότε είναι πάρα πολύ δύσκολα.

ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΚΡΩΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΘΕΝΗ ΣΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ. Ο ΙΔΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Ας φανταστούμε ότι δεχόμαστε ένα τηλέφωνο και ακούμε μια γυναικεία άγνωστη φωνή που μπορεί να είναι η γραμματέας από το διπλανό δωμάτιο ή μια κυρία στον απέναντι τηλεφωνικό θάλαμο που βλέπουμε.
Επειδή αυτό δεν ενδιαφέρει δεν κάνουμε και ιδιαίτερη προσπάθεια να εντοπίσουμε ή να φανταστούμε που είναι αυτή η οποία μας τηλεφωνεί.
Σε έναν ασθενή με σχιζοφρένεια μπορούμε να παρουσιάσουμε την ψευδαίσθηση με παρόμοιο τρόπο. Αυτή η μία φωνή δεν μπορεί να καταλάβει εάν η φωνή προέρχεται από το εσωτερικό το δικό του, προκειμένου από τον εγκέφαλο του στην περίπτωση του παραδείγματος δηλαδή από την γραμματέα ή αν προέρχεται από έξω από κάποιο τρίτο πρόσωπο όπως η κυρία στον τηλεφωνικό θάλαμο.
Η περιγραφή είναι λίγο απλοϊκή αλλά είναι ακριβώς έτσι, κάνει σαφή την διαχωριστική γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και αλήθειας την οποία ο σχιζοφρενής δεν μπορεί να ξεχωρίσει με αποτέλεσμα να δέχεται η ότι ακούει δύο φωνές ή ότι είναι μέσα από το κεφάλι του η φωνή ή ακόμη υφίσταται και η δυνατότητα να την έχει φανταστεί.
Συνεπώς και μόνο η σκέψη του διαχωρισμού και μόνο η μη παραδοχή της ψευδαίσθησης σαν αλήθεια είναι για αυτόν βασανιστικό και διευρύνει την ψύχωση του.

ΟΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΕΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΛΛΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ.
Η φωνή σαν έκφραση του λόγου είναι το κύριο εργαλείο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Αποτελεί, όμως, πολλές φορές και ένα προϊόν ψευδαίσθησης, όντας μια αντίληψη που δεν ανταποκρίνεται σε αληθινό ερέθισμα.
Στην ψυχιατρική η ακουστική ψευδαίσθηση αποτελεί ένα στοιχείο σαφώς ψυχωτικού χαρακτήρα, εφόσον προέρχεται σε άτομα σε κατάσταση εγρήγορσης. Μπορεί, όμως, να είναι και μια φυσιολογική κατάσταση, όταν το άτομο βρίσκεται σε ένα στάδιο χαλάρωσης μεταξύ εγρήγορσης και ύπνου, όπου δε μπορεί ακριβώς να ξεχωρίσει τη γνησιότητα ενός ερεθισμού ή όχι. Τότε μιλάμε για υπναγωγικές ψευδαισθήσεις και στην περίπτωση αυτή δεχόμαστε ότι είναι μια φυσιολογική αντίδραση.
Στις παθολογικές περιπτώσεις των φωνών, που προέρχονται «μέσα από το μυαλό», το περιεχόμενο μπορεί να είναι κραυγές, τριγμοί, στριγκλιές, υψηλοί τόνοι και ολοκληρωμένος λόγος.
Η εμφάνιση τέτοιων ψυχιατρικών αποκλίσεων μπορεί να οφείλεται ακόμη και σε διεγερτικά φάρμακα, ναρκωτικά, αμφεταμίνες, εγκεφαλικές βλάβες, εγκεφαλικά οιδήματα ή επιληψίες, ακόμα και σε εκφυλιστικά νοσήματα τύπου αλτσχάιμερ.
Όσο κι αν φανεί περίεργο, παρά την τεράστια πρόοδο των ψυχοφαρμάκων, μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ουσιαστική τελεσίδικη βοήθεια για τις περιπτώσεις αυτές. Απλώς η μέχρι τώρα εντύπωση είναι ότι οι πάσχοντες από ακουστικές ψευδαισθήσεις χωρίζονται ουσιαστικά σε δύο μεγάλες ομάδες, σε αυτούς που μπορούν και ανταπεξέρχονται κοινωνικά του προβλήματός τους και σε αυτούς που δε μπορούν.
Κατά κανόνα, η φαρμακευτική αγωγή βοηθάει στην καθυπόταξη των ακουστικών ψευδαισθήσεων, αλλά, για να είναι επιτυχής, χρειάζεται χρόνο, συνεργασία και κυρίως, υψηλή διαγνωστική και κλινική εμπειρία από τη μεριά του θεράποντος γιατρού.
Το ευχάριστο πλέον είναι ότι οι ήδη πάσχοντες από ακουστικές ψευδαισθήσεις άρχισαν να οργανώνονται σε ομάδες αυτοβοήθειας. Μια από αυτές ίδρυσε δια νόμου στη Βρετανία και ένα διαδικτυακό τόπο με το όνομα Intervoice. Μέσω αυτού επιχειρούν οι ίδιοι ασθενείς, με βάση τη γνωστική θεραπεία, μιλώντας ο ένας με τον άλλον ή και με ειδικούς, να μαζέψουν τη γνωστική εμπειρία που χρειάζεται, προκειμένου να δαμάσουν το βάσανο των ψευδαισθήσεων, που πολλές φορές είναι ισχυρό και συνοδεύεται από επιθέσεις πανικού.
Μερικές από τις τυπικές συμβουλές είναι να ακούν μουσική την ώρα που ενοχλούνται από τις φωνές ή να τις περιορίζουν σε ορισμένα χρονικά διαστήματα, ακόμη δε να τις «ωθούν» σε ένα όσο γίνεται πιο λογοφανή διάλογο.
Η ουσία είναι πως χρειάζονται όλες αυτές οι επιπρόσθετες ενέργειες και δραστηριοποιήσεις για την αντιμετώπιση των παθολογικών αυτών καταστάσεων, οι οποίες σε στιγμές έντασης και κρίσεων αυξάνονται ραγδαία. Διότι κάθε ψυχολογική και ψυχιατρική απόκλιση, και ιδιαίτερα το φαινόμενο των ψυχώσεων με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις, εν κατακλείδι είναι προϊόν ψυχικής πίεσης, από όποια μεριά κι αν έρχεται.