NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΈΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΌΤΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΈΝΑ «ΚΑΘΕΑΥΤΟ» ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ.
Δεν γνωρίζει τα γράμματα˙ είναι οπτικά, κάτι που πρέπει να μάθει με όλες τις γωνίες τους, τις αιχμές τους και τις καμπύλες τους. Για να το καταφέρει αυτό, ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί περιοχές που είναι εξειδικευμένες στον οπτικό προσανατολισμό, οι οποίες, εκ προοιμίου, είχαν άλλο είδους έργο. Δηλαδή, το να προσανατολίζονται οπτικά μέσα στο περιβάλλον. Έτσι λοιπόν, αντί για αυτή τη δουλειά οι περιοχές αυτές έμαθαν να γνωρίζουν σύνδεσμα και συμπλέγματα, δηλαδή, γράμματα και λέξεις κα με μεγάλο κόπο να τα αποστηθίζουν, ενώ παράλληλα «ξεχνούσαν» τη βασική τους λειτουργία, που ήταν ο οπτικός προσανατολισμός. Αυτός είναι ο λόγος που το διάβασμα κουράζει τον εγκέφαλο.

ΈΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ, ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΕΤΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ, ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΚΟΠΟ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΠΟΣΟ «ΒΑΡΟΣ» ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ.
Έτσι λοιπόν μπροστά από ένα κατάλληλο μηχάνημα μάζεψε δυο ομάδες ανθρώπων, διανοούμενους και μέτριας μόρφωσης, και παρατήρησε την αντίδραση τους κατά την ανάγνωση. Αναμενόμενα, ο εγκέφαλος των διανοούμενων παρουσίαζε περισσότερη δράση και δυνατότητα καταγραφής κατά την ανάγνωση, παρά αυτής των μετρίας μόρφωσης. Η έκπληξη όμως ήταν ότι οι δεύτεροι δείξανε πολύ μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και ευρυμάθεια, σε ότι αφόρα την αναγνώριση προσώπων. Δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, ανάλογα με το τμήμα του εγκεφάλου, σε ότι αφορά τον προσανατολισμό ,που χρησιμοποιούσε κανείς περισσότερο ήταν και ανάλογη η εγκεφαλική απόδοση.

Το διάβασμα το προετοιμάζουν η ακρόαση αναγνωσμάτων, ανάγνωση παραμυθιών, ποιημάτων και τραγουδιών.
Με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος μαθαίνει να ξεχωρίζει τις λέξεις και να τις μαθαίνει επαναλαμβάνοντας την ανάγνωση τους σε διάφορα κείμενα.
Γενικά για αυτήν την διαδικασία μάθησης χρειάζεται ο εγκέφαλος περίπου μισό δευτερόλεπτο για κάθε λέξη.
Από αυτό το χρονικό διάστημα τα 300 χιλιοστά του δευτερολέπτου πηγαίνουν στην αντίληψη της λέξης και τα υπόλοιπα 200 στην επεξεργασία της, στην νοηματική και την διαλεκτική και στον συνδυασμό με άλλες λέξεις.
Όταν αυτό δε γίνεται με τον κλασσικό τρόπο του διαβάσματος αλλά με οπτικά ερεθίσματα που προέρχονται από τον υπολογισμό ο χρόνος αυτός δεν επαρκεί για τις λειτουργίες που αναφέραμε παραπάνω.
Έτσι λοιπόν ενώ προικίζει τον εγκέφαλο με έναν φωτεινό ερεθισμό μειώνει την ικανότητα της ανάγνωσης.

Πρόκειται για τους πολίτες αυτούς που από παιδιά έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή με όλες τις δυνατότητές τους ώστε να αυξάνουν ορισμένα από τα αντανακλαστικά π.χ. στο γράψιμο με τους αντίχειρες αλλά να έχουν περιορίσει σε μεγάλο βαθμό την αναγνωστική τους ικανότητα.
Μια ικανότητα ουσιαστική για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του βάθους των γνώσεων και την εκγύμναση του πνεύματος.
Στους ψηφιακούς πολίτες η άνεση που δίνει ο υπολογιστής για την διεκπεραίωση της καθημερινότητας τους αφαιρεί την εκβάθυνση της σκέψης που δημιουργεί το διάβασμα.