NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ, Ο ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ Η ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ.
Σε αυτό το θέμα, το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι το πλέον ευαίσθητο και κατάλληλο εργαλείο. Ιδιαίτερα τώρα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ακόμα και σε δύσκολες περιπτώσεις, δείχνει μεγάλη διαγνωστική ευαισθησία. Πέρα από τη διάγνωση και πιστοποίηση, μπορεί το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα να κάνει μια κατάταξη των διαφόρων τύπων των κρίσεων, δηλαδή, εάν είναι εστιακές ή γενικευμένες ή από εστιακές γίνουν γενικευμένες. Χρησιμοποιώντας δε, το πολύωρο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορούμε να προχωρήσουμε στο διαχωρισμό και ειδικών στοιχείων, όπως είναι η έφοδος μιας κρίσης ή ο τύπος μιας επιληπτικής κρίσης, ακόμα εάν είναι πιθανή μια οικογενειακή επιβάρυνση ή αν υπάρχουν άλλα στοιχεία που να το συνδέουν με άλλα νευρολογικά συμπτώματα.

ΓΕΝΙΚΑ ΌΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΝ ΑΡΧΗ ΤΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.
Το νευρικό σύστημα στην ολότητα του μπορεί ,όντως, να εμφανίζει μια πάθηση που να φαίνεται αυτοτελής, αλλά κατά κανόνα πάντα προηγείται μια άλλη δυσλειτουργία. Η δυσλειτουργία αυτή μπορεί να προέρχεται τόσο από ένα άλλο οργανικό σύστημα, όσο και από το ίδιο το νευρικό. Γενικά, οι επαναλήψεις παθολογικών καταστάσεων, ανεξάρτητα από πού προέρχονται, «καταγράφονται» από τον εγκέφαλο και προκαλούν επιδείνωση κυρίως του ιδίου. Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε αρκετά τακτικά επανάληψη ή αύξηση νευρολογικών συμπτωμάτων με την πάροδο της ηλικίας.

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΟΡΜΟΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΆΚΡΩΣ ΟΡΙΑΚΗ.
Πρόκειται για την ηλικία που αρχίζει και φθίνει η εγκεφαλική «νιότη» και η φθορά υπερβαίνει την νευρογένεση. Πρόκειται για ένα άκρως σημαντικό χρονικό διάστημα, το οποίο δεν έχουν επισημάνει επαρκώς οι νευροεπιστήμονες. Υπάρχουν ελάχιστες έρευνες στο πεδίο αυτό και με όχι τελεσίδικα αποτελέσματα, προκειμένου να διαμορφωθεί μια επιστημονική γνώμη. Πάντως, από τη δεκαετία των τριάντα με σαράντα πρέπει κανείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός σε τυχόν νευρολογικά συμπτώματα ή νευροψυχιατρικές αποκλίσεις. Είναι ίσως το τελευταίο ουσιαστικό διάστημα που, προληπτικά, μπορεί να γίνει «κάτι». Μετά από αυτή τη χρονική περίοδο και οδεύοντας προς τα πενήντα, τότε αντιμετωπίζουμε αμιγώς παθολογικές καταστάσεις.

ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΜΗΝΙΓΓΙΩΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΑ ΟΣΤΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΚΙΛΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΕ ΑΝΑΛΟΓΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥΣ.
Κατά κανόνα κυριαρχούνε οι επιληπτικές κρίσεις και τα βραδέα πιεστικά φαινόμενα όπως είναι κεφαλαλγία, εμετοί, οίδημα οπτικής θηλής και εφόσον είναι σε κατάλληλο «σημείο» και παραλύσεις.
Χαρακτηριστική είναι η παράλυση άκρου ποδός ή κάτω άκρου με κινητικές και αισθητικές διαταραχές όταν έχουμε ένα μηνιγγίωμα στον παροβελιαίο χώρο. Όπως επίσης μπορούμε να έχουμε αμφοτερόπλευρη αδυναμία άκρων άνω και κάτω όταν αυτό το μηνιγγίωμα εδράζεται στο δρέπανο του εγκεφάλου πολύ τακτικά έχουμε βλάβες και από την όραση αλλά και διαταραχές της μνήμης της γνώσης, της προσωπικότητας μέχρι και βαριά άνοια.

Αρκετές φορές συνοδεύεται χωρίς καμία κλινική, ακόμα και βιοχημική για τα σύγχρονα μέσα εικόνα υποθυρεοειδισμού ή ήπιου υποθυρεοειδισμού.
Έτσι λοιπόν μπορεί για χρόνια ολόκληρα να «τρέχει» χωρίς να παίρνουμε μια προειδοποίηση για την ύπαρξη της λαμβάνοντας τόσο τα σωστά όσο και τα διαγνωστικά μέτρα.
Είναι αυτό που χαρακτηρίζουν οι γιατροί σαν μια «ύπουλη» ασθένεια η οποία όμως μπορεί να πάρει τεράστιες διαστάσεις και όταν πιστοποιηθεί σαν μια βαριά χρόνια εγκεφαλοπάθεια είναι μια από τις χειρότερες μορφές άνοιας και μαρασμού ταυτόχρονα με μια σωματική έντονη διαταραχή που συμπληρώνεται πολλές φορές από μια πολυνευροπάθεια με έντονο πόνο.
Αυτά όλα πρέπει να μας οδηγούν να είμαστε πολύ προσεκτικοί και σχεδόν σε κάθε νευρολογικό περιστατικό όπου έχουμε την υπόνοια μιας τέτοιας κατάστασης να γίνεται εκτεταμένος έλεγχος προκειμένου να διαπιστωθούν τα νευρολογικά συμπτώματα που πολλές φορές είναι πιο πρώιμα από ότι τα υπόλοιπα του θυρεοειδούς.