NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΜΕΤΑΙΧΜΙΑΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΟΥΡΑ» ΤΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΚΑΘΕ «ΓΩΝΙΑ».
Χαρακτηρίζεται από έλλειψη σιγουριάς, ασταθείς διαπροσωπικές σχέσεις και αυτοκαταστροφική δραστηριότητα με αυτοκτονικές τάσεις. Πολλές φορές, τα άτομα αυτά παρουσιάζουν και μικροψυχωτικά επεισόδια, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν και σε ψευδαισθήσεις. Το χαρακτηριστικό αυτής της διαταραχής είναι η έντονη συνοσηρότητα που παρουσιάζεται με άλλα νευροψυχιατρικά νοσήματα όπως κατάθλιψη, αγχώδης νεύρωση, μεταβολικές διαταραχές, υπόταση, αϋπνίες κ.τ.λ. .

Βέβαια για να συμβεί αυτό πρέπει ο άξονας αυτός να μπορεί να φέρει τον οργανισμό σε λειτουργία ώστε να υπερβάλλει και να αντιμετωπίζει ορισμένα προβλήματα και να είναι σε θέση να διεγείρεται κάθε στιγμή έτσι ώστε να είναι πάνοπλος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε εξωτερική επίθεση ή εσωτερική αναταραχή.
Όταν έχουμε διαρκές άγχος και χρόνιο στρες που προέρχεται από εξωτερικούς η εσωτερικούς ρυθμούς και προσπαθούμε να ρυθμίζουμε το συντονισμό του σώματος με όλα αυτά μπορεί, όπως είναι ασφαλώς και έτσι προκύπτουν και οι διάφορες νοσολογικές και νευροψυχικές διαταραχές να έρθουνε αλλοιώσεις αυτών των συστημάτων διαρκείας κυρίως ψυχικής και συναισθηματικής μορφής.
Αυτές οι αλλοιώσεις όταν εμφανιστούν προκαλούν διάφορα νοσήματα σε διάφορο βαθμό ανάλογα με το πόσο αντέχει ο άνθρωπος και ποια είναι η εμπειρία του σε μακροχρόνιους επηρεασμούς του άγχους ή όχι.
Παράγοντες που παίζουν ένα πάρα πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό είναι τραυματικά γεγονότα, ατυχήματα, λοιμώξεις, γενετικές διαταραχές.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά και επηρεάζεται ο νευράξονας της αντίδρασης τότε έχουμε μια μεγάλη ευαισθησία και στους νευροδιαβιβαστές και στους γενετικούς παράγοντες και στον συνδυασμό τους.
Το αποτέλεσμα των διαταραχών αυτών είναι απλές ασθένειες έως πολύ βαριά νοσήματα τα οποία πρέπει να περάσει κανείς γνωρίζοντας όμως πάντα ότι ο άξονας προέλευσης είναι η διαταραχή του νευροορμονικού άξονα.

Οι διαταραχές του θυρεοειδούς σε ότι αφορά την συμπτωματολογία έχουν μια νοοτροπία «ασανσέρ».
Οι υπέρ και οι υπό λειτουργίες. Και στις δύο περιπτώσεις δημιουργούνται παθολογικές καταστάσεις οι οποίες συνοδεύονται από συμπτώματα μικρής η μεγάλης βαρύτητας.
Παρόλα αυτά επειδή αυτά τα συμπτώματα δρομολογούνται αργά αρκετές φορές περνιούνται απαρατήρητα τόσο από τον ασθενή όσο και τον γιατρό.
Σε όλες τις περιπτώσεις οι δυσλειτουργίες του θυρεοειδή συνοδεύονται από εγκεφαλικές διαταραχές οι οποίες εμφανίζουν νευρολογικά η ψυχιατρικά συμπτώματα.
Δεν είναι λίγες οι φορές που για χρόνιες θεραπείες νευροψυχιατρικών νοσημάτων χρησιμοποιούνται εκτενείς θεραπευτικές αγωγές χωρίς να ληφθεί υπόψη η βασική αιτία που είναι η δυσλειτουργία του θυρεοειδούς.

Η βιπεριδίνη είναι αυτό που λέμε ένα ατροπινούχο αντιχολινεργικό φάρμακο.
Κυρίως χρησιμοποιείται στην νευρολογία - ψυχιατρική προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παρενέργειες των ψυχοτρόπων φαρμάκων ή οι αντιδράσεις του παρασυμπαθητικού σε χρόνια δόση διαφόρων άλλων σκευασμάτων.
Έχει λοιπόν την ικανότητα το φάρμακο αυτό να κλειδώνει τις παρενέργειες του παρασυμπαθητικού όπως επίσης και τους Ν1 υποδοχείς του εγκεφάλου η δυσλειτουργία των οποίων είναι υπεύθυνη για το πάρκινσον.
Την βιπεριδίνη την χρησιμοποιούμε και στο πάρκινσον ιδιαίτερα όταν αυτό είναι ιδιοπαθές ή μεταλοιμώδες.
Δεν πιάνει τόσο καλά στο αρτηριοσκληρωτικό πάρκινσον.
Είναι ένα φάρμακο μοναδικό, χωρίς την ύπαρξη του οποίου είναι σχεδόν αδύνατη η λειτουργία κάθε ψυχιατρικής θεραπείας και αρκετών νευρολογικών νοσημάτων.
Ανακαλύφθηκε μόλις το 1953 από τον Γερμανό χημικό Κλάβεν και από τότε πατενταρίστηκε και μέχρι τώρα δεν έχει καμία αλλαγή.
Χρησιμοποιείται επίσης και σε καταστάσεις χρόνιας χρήσης ναρκωτικών ή δηλητηριάσεων. Βέβαια χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί και το ίδιο σαν φάρμακο όταν είναι σε υπερδοσολογία μπορεί να φέρει αναταραχές στην αναπνοή, έντερο ή και αλλεργίες.