NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΛΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ AIDS ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ ΌΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΈΝΑ ΆΛΜΑ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ ΑΠΟ ΈΝΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΣΤΟ ΆΛΛΟ.
Στην πολιομυελίτιδα και στο Aids από τον πίθηκο στον άνθρωπο, στις τρελές αγελάδες, από τα ζώα στον άνθρωπο. Αν και η ανακάλυψη είναι παλιά, η πιστοποίηση της έρχεται στις μέρες μας και μάλιστα με μορφή επιδημιών που ακόμα και σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι η ιατρική έρευνα, αρκετές φορές, λόγω αμέλειας ή ελλειμματικής προσοχής, πολλές φορές ανοίγει νέες πύλες στην εξάπλωση των επιδημιών αυτών.
Οι τελευταίες περιβαλλοντολογικές αλλαγές έχουν ένα μερίδιο στην παθογένεια των καταστάσεων αυτών. Γενικά, οι επιστήμονες που ασχολούνται με το θέμα αυτό, πρέπει να εξαντλούν την σιγουριά στις μεθόδους έρευνας πριν καν τις αρχίσουν.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ ΜΕΤΡΑΕΙ ΑΙΩΝΕΣ ΖΩΗΣ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΦΘΟΝΙΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΦΥΛΟ.
Άλλοι θέλουν να μεταπηδάει στο ίδιο πνεύμα, άλλοι να αλλάζει σώμα και χαρακτήρα ή και να μπαίνει σε πνεύμα ή σώμα ζώου. Υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι τα φαινόμενα μετενσάρκωσης επαναλαμβάνονται και βρίσκονται στους ίδιους τόπους και θέσεις.
Η επιστημονική άποψη αναμενόμενα είναι ότι πρόκειται περί μυθευμάτων και η θέση αυτή είναι αρκετά ισχυρή. Είναι δε ισχυρή γιατί τα φαινόμενα αυτά δε μπορούν να αναπαραχθούν με όρους εργαστηρίου, με τις ίδιες συνθήκες και τα ίδια πρόσωπα.

ΤΟ ΑΜΥΛΟΕΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΕΪΝΗ, ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΤΑ ΥΠΟΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΥΡΙΚΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ, ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΣ.
Η παθολογική αυτή συγκέντρωση των αμυλοειδών ονομάζεται αμυλοείδωση και είναι μια πάρα πολύ σοβαρή ασθένεια, τόσο για το κεντρικό όσο και για το περιφερειακό σύστημα. Μπορεί να συγκεντρωθεί σε μάτια, νεφρά, περιφερικά νεύρα, έντερο, έτσι που να δημιουργήσει κυρίως πολυνευροπάθειες και εγκεφαλοπάθειες.
Υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες ·ανάλογα με το αν είναι επίκτητη ή κληρονομικής αιτιολογίας χαρακτηρίζεται σαν συστημική ή τοπική ασθένεια. Δηλαδή αν προσβάλλει νευρικό σύστημα σε ένα σημείο ή σε πολλά. Όπως ένας άλλος διαχωρισμός είναι αν είναι πρωτογενής ή δευτερογενής. Στις πρωτογενείς περιπτώσεις αμυλοείδωσης έχουμε διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος, παραδείγματος χάρη στο πολλαπλό μυέλωμα ή στις δευτερογενείς όπου έχουμε την προσβολή ενός μόνο οργάνου.

Ο JAMES FLYNN ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΣΕ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΙΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ I.Q., ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.
Τα αποτελέσματα που βρήκε ήταν εντυπωσιακά και διαπίστωσε ότι σε ποσοστό πάνω από το 60% εφόρου ζωής, ένα βελτιωμένο I.Q. δεν είχε σχέση τόσο με τη κληρονομικότητα όσο με τους περιβαλλοντολογικούς παράγοντες.
Π.χ. περισσότερος χρόνος ασχολίας με τα παιδιά και απάντηση στις, από περιέργεια, ερωτήσεις τους, καλύτερο φαγητό, καλύτερες θέσεις εργασίας, ποιοτική διασκέδαση, αθλητισμός, ψυχική αρμονία, βρέθηκε να είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν το I.Q..Βλέπουμε ότι η νοημοσύνη, το I.Q. και η εξυπνάδα είναι αποτέλεσμα ατομικών αντιδράσεων και περιβάλλοντος.

ΣΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΟ ΈΧΟΥΜΕ ΈΝΑΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΡΤΗΡΙΩΝ, ΦΛΕΒΩΝ ΚΑΙ ΝΕΥΡΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ.
Τα νευρικά κύτταρα ξεκινούν από δυο σημεία· το πρώτο είναι η ωχρά κηλίδα και σχηματίζουν μια δέσμη που λέγεται κηλιδικό δεμάτιο, το οποίο περνάει από την άλλη σπουδαία θέση που είναι η οπτική θηλή όπου και συναντά το οπτικό νεύρο. Οι ίνες που αποτελούν το κηλιδικό δεμάτιο είναι από τον αμφιβληστροειδή και υπεύθυνες για την οξεία όραση (όραση των κωνίων). Αντίθετα, υπάρχει και η περιφερική όραση που είναι η όραση των ραβδίων.
Σε αυτές τις θέσεις, οποιαδήποτε διαταραχή και οποιουδήποτε τύπου είναι, (αγγειακή λοιμώδης, τραυματική κ.λ.π.), σε όποια θέση και να συμβεί, έχει χαρακτηριστικά συμπτώματα όπως π.χ., τα κυριότερα, τα σκοτώματα. Τα σκοτώματα είναι περιοχές όπου εμφανίζονται σαν μαύρες κηλίδες μέσα στο οπτικό πεδίο. Όταν εμφανίζονται σκοτώματα πρέπει να ψάξουμε τις πιθανές παθολογικές αλλοιώσεις στα σημεία που προαναφέραμε.

TO DEJA-VU, ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΨΥΧΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΑΚΤΙΚΑ.
Στην περίπτωση του déjà-vu, ο ασθενής έχει την εντύπωση και είναι απόλυτος πεπεισμένος ότι έχει δει και ξαναζήσει μια κατάσταση, η οποία στην ουσία είναι πρωτόγνωρη για αυτόν. Οι καταστάσεις déjà-vu είναι χαρακτηριστικές, γιατί μπορεί να είναι και το μοναδικό σύμπτωμα που ενοχλεί ασθενή και περιβάλλον, χωρίς να γίνεται αντιληπτό σαν επιληπτική κατάσταση, παρά απλά να θεωρείται εμμονή. Στην ουσία πρόκειται για μια διαταραχή, μεταξύ ιππόκαμπου και κροταφικού λοβού, των οποίων ο επιληπτικός ερεθισμός δίνει την εντύπωση της επανάληψης του επεισοδίου. Η τελική διάγνωση γίνεται με την καταγραφή του εικοσιτετράωρου εγκεφαλογραφήματος.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΕΜΠΕΔΩΝΟΥΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΕΝΩ ΆΣΧΕΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΌΠΟΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΡΓΟΤΕΡΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ.
Ερεθισμοί που φτάνουν από ακοή , όραση και αίσθηση καταλήγουν σε μια περιοχή του εγκεφάλου που λέγεται θάλαμος. Εκεί γίνεται μια πολύ σύντομη, αλλά ουσιαστική επεξεργασία στο τι είναι περισσότερο ή λιγότερο χρήσιμο και μετά από αυτό επιλέγεται μια γρήγορη ή λιγότερο γρήγορη, ταχύτητα, για να μεταβιβαστεί η πληροφορία στον εγκέφαλο, ο οποίος και την αξιοποιεί ανάλογα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι το νευρικό σύστημα, μέσω του θαλάμου, έχει έναν ίδιο οργανισμό «αξιολόγησης» που συντονίζει χωρίς τη βούληση, την αντίληψη. Για να το πούμε πιο απλά, το κεφάλι αποφασίζει μόνο του, τι θα επεξεργαστεί γρηγορότερα ή αργότερα.

ΟΙ ΜΥΟΚΛΟΝΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΜΥΪΚΕΣ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΆΚΡΩΝ Ή ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.
Μπορεί να καταλήξουν και σε γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στις περιπτώσεις των μυοκλονικών κρίσεων ,είναι ότι κατά κανόνα συνοδεύουν ή αποτελούν στοιχείο της συμπτωματολογίας νευροεκφυλιστικών καταστάσεων. Σε πολλές, μάλιστα, όπως π.χ. στην ατροφία πολλαπλών συστημάτων, αποτελούν και το δείγμα χειροτέρευσης και εξέλιξης της νόσου.
Αναγνωρίζονται εύκολα από τον έμπειρο γιατρό, αλλά τις περισσότερες φορές αργούν να φτάσουν σε αυτόν. Από λάθος εκτίμηση θεωρούνται απλές μυϊκές συσπάσεις υπολειμματικού χαρακτήρα και έτσι αγνοούνται,παρερμηνευμένες. Η σωστή αντίδραση είναι η έγκαιρη νευρολογική, διεξοδική εξέταση με εφαρμογή ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και θεραπευτικής αγωγής.

ΣΕ ΈΝΑ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΕΞΑΣΘΕΝΗΜΕΝΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ, ΟΠΩΣ ΈΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ALZHEIMER, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΣΥΓΧΥΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ, ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ.
Σε ασθενείς με Alzheimer έχουμε ορισμένες περιπτώσεις που κυριολεκτικά η συμπτωματολογία του ασθενούς «κρέμεται» από μια κλωστή. Το ρόλο της κλωστής αυτής μπορεί να παίζει μια λοιμώδη κατάσταση, μικρής έκτασης και εμβέλειας, αρκετή όμως για να οδηγήσει τον ασθενή με Alzheimer σε έναν εκτροχιασμό σε ότι αφορά τον προσανατολισμό του και την αντίληψη του. Συνήθως, αυτοί οι ασθενείς, αν δεν δεχτούν μια έγκαιρη ιατρική παρέμβαση σε ότι αφορά το θέμα της λοίμωξης, χάνουν πλήρως τον προσανατολισμό τους , την αντίληψη τους και επανέρχονται δύσκολα έως αδύνατα.

Η ΑΡΤΗΡΙΟΣΚΛΗΡΥΝΣΗ, ΌΠΩΣ ΈΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΦΛΕΓΜΟΝΩΝ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΤΗΣ.
Η όλη διαδικασία της φλεγμονής, τη «βλέπει» στην αρχή ο εγκέφαλος, καλοπροαίρετα, και προσπαθεί να βοηθήσει καταπολεμώντας αυτή τη «φλόγωση».
Αυτό όμως το παιχνίδι μπορεί να εξελιχθεί εις βάρος του ατόμου, όταν υπάρχει προδιάθεση για αυτοάνοσο και να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ρευματοπάθειες και ο ερυθηματώδης λύκος, που με τα στοιχεία της φλεγμονής «διεγείρουν» τον εγκέφαλο προς αντιμετώπιση τους, έτσι ώστε να κλείνει ο κύκλος της ολοκλήρωσης ενός αυτοάνοσου.
Είναι σαφές ότι αν κανείς έχει κατά νου αυτά, μπορεί σε μεγάλο βαθμό να τα προβλέψει ζώντας υγιεινά και αποφεύγοντας τρόπους ζωής που δημιουργούν αρτηριοσκλήρυνση.