NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΤΥΠΟΙ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ.
Πρέπει να υπολογιστεί ότι σε κάθε μάτι περιέχονται περίπου εκατό εκατομμύρια διαφόρων ειδών υποδοχείς για τα διάφορα δείγματα φωτός. Από αυτόν τον κάθε υποδοχέα ξεκινάει μια νευρική  διασύνδεση μέσω του οπτικού νεύρου με τον εγκέφαλο. Η οπτική αυτή διασύνδεση είναι μια ταυτόχρονη αλλαγή μεταξύ ηλεκτρικών και χημικών ερεθισμάτων που προκαλούν κάποια αιχμηρά ηλεκτρικά δυναμικά. Αυτή η δραστηριότητα δεν είναι ένας «μονήρης» δρόμος από το μάτι ή από το βαθύ του ματιού προς κάθε οπτικό κέντρο του εγκεφάλου. Πρόκειται για μια διάχυτη διασπορά αιχμηρών κυμάτων προς πολλά «μέρη» και εγκεφαλικούς σχηματισμούς, έτσι ώστε να υπάρχει μια εν δυνάμει σύνδεση με κάποιον από τα εκατό εκατομμύρια υποδοχείς στον οφθαλμικό βυθό προς κάθε νευρικό κύτταρο του εγκέφαλου.
Πρόκειται, δηλαδή, για μια δαιδαλώδη διασύνδεση, η οποία πέρα από τη μεταφορά του ηλεκτροχημικού δυναμικού έχει και την υποχρέωση του συντονισμού του και της έντασης του που φτάνει σε κάθε κύτταρο. Δηλαδή, έχουμε ένα δυναμικό που διαχέεται ταυτόχρονα  προς πολλές περιοχές και ταυτόχρονα την ύπαρξη άλλων παρόμοιων δυναμικών με δραστηριότητα του ίδιου του εγκεφάλου που συντονίζει τόσο τον τρόπο μεταφοράς, όσο και την ένταση των δυναμικών που φτάνουν στο τελικό τους προσδιορισμό. Πρόκειται δηλαδή, για ένα ιδιαίτερα έντονο και ακριβή συντονισμό   που ακόμη καμία ανθρώπινη δυνατότητα δεν μπορεί να το επηρεάσει στο σύνολο του.

ΝΕΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΈΧΟΥΝ ΚΑΤΑΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΗΜΙΚΡΑΝΙΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΈΝΤΟΝΑ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ.      

Η ΥΠΕΡΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ.
Το οπτικό νεύρο ελέγχεται με μεγάλη ακρίβεια με τα οπτικά προκλητά δυναμικά. Τα οπτικά προκλητά δυναμικά είναι μια ευαίσθητη μέθοδος, κατά την οποία ερεθίζουμε οπτικά τους οφθαλμούς και καταγράφουμε το δυναμικό που προκύπτει. Ο χρόνος μεταξύ ερεθισμού και καταγραφής μας δίνει την κατάσταση του οπτικού νεύρου. Το οπτικό νεύρο δέχεται πάντοτε προσβολές και δημιουργούνται δυσλειτουργίες, όπου υπάρχει υπέρταση διότι αυτή προκαλεί αυξημένη ενδοκράνια πίεση και υδροκεφάλους. Σε έρευνα που κάναμε διαπιστώθηκε ότι τα οπτικά προκλητά δυναμικά, δηλαδή μετρήσεις από το οπτικό νεύρο, ήταν οι πιο συγκεκριμένες για την παθογνωμικότητα της ενδοκράνιας πίεσης στην υπέρταση.

ΤΟ ΑΒΑΣΤΙΝ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΑΣ ΤΟΥ ΑΓΓΕΙΑΚΟΥ ΕΝΔΟΘΗΛΙΑΚΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ (V E G F) ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΤΗΤΕΣ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΠΑΘΕΙΕΣ.
Πρόκειται για περιπτώσεις τύφλωσης, μερικής ή ολικής, που προέρχεται από αγγεία που αναπτύσσονται στον αμφιβληστροειδή, μεταξύ ώχρας κηλίδας και εισόδου του οπτικού νεύρου. Ο συνηθισμένος τρόπος που χορηγείται το φάρμακο είναι με ενέσεις ενδοοφθαλμικά, κοντά στις περιοχές που έχουν πρόβλημα. Οι ενέσεις, ανάλογα με την περίπτωση, γίνονται σε διάφορες συνεδρίες μέχρι να υποχωρήσει ουσιαστικά το πρόβλημα και να βλέπει ο ασθενής. Η μέθοδος αυτή έχει αποδειχτεί πολύ καλύτερη από το Laser που χρησιμοποιείται μέχρι τώρα.

Η ΟΠΤΙΚΗ ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΛΕΜΠΕΡ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΝΟΣΗΜΑ ΠΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΛΟΓΩ ΕΝΟΣ ΕΛΛΙΠΟΥΣ ΓΟΝΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΧΡΩΜΟΣΩΜΑ Χ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΥΣ ΆΝΔΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
Η ζημιά που έχουμε στη νευροπάθεια του Λέμπερ αφορά κυρίως τα γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδή και μια απομυελίνωση που προκαλεί στο οπτικό νεύρο. Τα συμπτώματα είναι θάμβος στην όραση, μείωση της κυτταρικής όρασης με σκοτώματα, κόλλημα στο διαχωρισμό μπλε-κίτρινο και πράσινο-κόκκινο. Εμφάνιση αταξίας, σπαστικής παραπληγίας και νοητικής σύγχυσης. Ελπίδες θεραπείας υπάρχουν μόνο μέσω της γενετικής.

ΣΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΟ ΈΧΟΥΜΕ ΈΝΑΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΑΡΤΗΡΙΩΝ, ΦΛΕΒΩΝ ΚΑΙ ΝΕΥΡΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ.
Τα νευρικά κύτταρα ξεκινούν από δυο σημεία· το πρώτο είναι η ωχρά κηλίδα και σχηματίζουν μια δέσμη που λέγεται κηλιδικό δεμάτιο, το οποίο περνάει από την άλλη σπουδαία θέση που είναι η οπτική θηλή όπου και συναντά το οπτικό νεύρο. Οι ίνες που αποτελούν το κηλιδικό δεμάτιο είναι από τον αμφιβληστροειδή και υπεύθυνες για την οξεία όραση (όραση των κωνίων). Αντίθετα, υπάρχει και η περιφερική όραση που είναι η όραση των ραβδίων.
Σε αυτές τις θέσεις, οποιαδήποτε διαταραχή και οποιουδήποτε τύπου είναι, (αγγειακή λοιμώδης, τραυματική κ.λ.π.), σε όποια θέση και να συμβεί, έχει χαρακτηριστικά συμπτώματα όπως π.χ., τα κυριότερα, τα σκοτώματα. Τα σκοτώματα είναι περιοχές όπου εμφανίζονται σαν μαύρες κηλίδες μέσα στο οπτικό πεδίο. Όταν εμφανίζονται σκοτώματα πρέπει να ψάξουμε τις πιθανές παθολογικές αλλοιώσεις στα σημεία που προαναφέραμε.

Σαν διαταραχή του οπτικού πεδίου χαρακτηρίζουμε την απώλεια της όρασης σε ένα σημείο του οπτικού πεδίου οπότε μιλάμε και για σκότωμα. Κατά κανόνα όμως λόγο της ανατομικής δομής της οπτικής οδού και διαδρομής των οπτικών νεύρων η εμφάνιση των απωλειών του οπτικού πεδίου εμφανίζεται σε τεταρτημόρια. Δηλαδή μικρά τετραγωνάκια στα διαφορετικά σημεία της περιφέρειας του οπτικού νεύρου.

Δηλαδή πρόκειται για μια βλάβη του οπτικού νεύρου και από τους δύο οφθαλμούς μετά την διασταύρωση του στο οπτικό χίασμα.
Έτσι λοιπόν η πίεση αυτή προκαλεί μεγαλύτερη απώλεια της όρασης από τον αντίθετο οφθαλμό και λιγότερη από το σύστοιχο οφθαλμό.
Για αυτό τον λόγο μιλάμε για μια ασύμμετρη ομώνυμη ημιανοψία.
Στις περιπτώσεις αυτές διακρίνουμε την προοδευτική εγκατάσταση του προβλήματος όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις εξελιγκτικών όγκων και στην αιφνίδια εγκατάσταση, όπως γίνεται σε αγγειακές διαταραχές και λοιμώξεις.

Το ιδιαίτερο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι έχουμε ήδη καταστροφή της όρασης και κυρίως του οπτικού νεύρου πολύ πριν εκδηλωθεί ο διαβήτης.
Ακόμη και πριν εκδηλωθεί μια αμφιβληστροειδοπάθεια φαίνεται ότι οι τοξικές συνέπειες της διαβητοπάθειας για την όραση και συγκεκριμένα για το οπτικό νεύρο και οπτικό κέντρο του εγκεφάλου αρχίζουν πολύ νωρίτερα από την εκδήλωση οποιονδήποτε άλλων φανερών και κρυφών παρενεργειών.
Γενικά παρατηρώντας αυτές τις αποκλίσεις ερχόμαστε στο συμπέρασμα ότι σε παχύσαρκα ή ύποπτα για σακχαρώδη διαβήτη άτομα πρέπει να γίνεται άμεσα και ένας νευροφυσιολογικός έλεγχος της όρασης και της οπτικής οδού προκειμένου να ακολουθηθεί έγκαιρη θεραπεία.