NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΑΜΝΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΣΧΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΠΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΜΝΗΜΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ.
Σε αυτές τις περιπτώσεις η ψυχογενής αμνησία δεν έχει το υπόβαθρο μιας κάκωσης εγκεφαλικής ή επηρεασμό από ναρκωτικά ή φάρμακα.
Ακόμα και οι νευροαπεικονιστικές εξετάσεις και νευροφυσιολογικά τεστ όπως π.χ το ΗΕΓ είναι αρνητικά.
Κατά κανόνα προσβάλει νεαρά άτομα μετά από ψυχική ένταση και ψυχοτραυματικά γεγονότα.
Όπως αιφνίδια είναι η αρχή της ψυχογενής αμνησίας έτσι αιφνίδιος είναι και ο τερματισμός της.
Εάν εξετάσει όμως κανείς τα άτομα αυτά πιο προσεκτικά τότε βρίσκει μια πλειάδα παθολογικών στοιχείων τα οποία μπορεί να εντοπιστούν και στο μέλλον. Έτσι λοιπόν η εξασφάλιση ενός εκτεταμένου ιστορικού κατά την διάρκεια των γεγονότων αυτών και μάλιστα από συγγενείς ή ξένη πηγή είναι εξαιρετικά σημαντικό για τις πιθανές περιπλοκές του μέλλοντος.

Ξεκινάει σιγά-σιγά και εξελίσσεται σε θύελλα. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις «διαφόρων νευραλγίων» οι οποίες αρχίζουν με μικρά τσιμπήματα σαν μια ενόχληση και οδηγούν σε κορύφωση του πόνου με τέτοια έκταση και ένταση που οδηγούν και στην αυτοκτονία του ασθενή.
Σε επώδυνες λοιπόν καταστάσεις δεν αφήνουμε ποτέ περιθώρια εξέλιξης κυρίως με τέτοιο ιστορικό π.χ. νευραλγία τριδύμου, ημικρανίες με αύρα κ.λ.π.
Επεμβαίνουμε αμέσως να καταστείλουμε το πρόβλημα με κάθε δυνατότητα για να αποφύγουμε την εξέλιξή του.
Δεν χάνουμε καιρό με διαγνωστικές χρονοτριβές γιατί όσο προχωράει ο φαύλος κύκλος πόνου και άγχους τόσο γίνεται η κατάσταση πιο περίπλοκη.

Η αντικοινωνική προσωπικότητα δεν επιδέχεται μετά την διάγνωση θεραπεία ή επανεξέταση. Είναι ουτοπία να περιμένουμε κάτι τέτοιο και αυτό πού την χαρακτηρίζει είναι η σοβαρή έλλειψη ενσυναίσθησης έναντι άλλων.
Άτομα με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας έχουν στόχο στο προσωπικό όφελος χωρίς καν να υπολογίζουν κοινωνικές επιπλοκές ακόμα και εις βάρος άλλων.
Παρουσιάζουν έκδηλες τάσεις εκμετάλλευσης των άλλων στις διαπροσωπικές σχέσεις. Και κατά κανόνα αναλαμβάνουν άστοχους κινδύνους. Νέες έρευνες έχουνε δείξει ότι πίσω από αυτόν τον τρόπο διαταραχής προσωπικότητας κρύβονται εγκεφαλικές δυσλειτουργίες οι οποίες επιδέχονται θεραπευτικής αγωγής.
Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο για ένα άτομο με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας να δεχτεί οποιαδήποτε μορφή θεραπείας.

Η αρρώστια αυτή εναλλάσσεται μεταξύ ελαφριάς μανίας και κατάθλιψης στην διάρκεια της οποίας η συμπτωματολογία μπορεί να είναι ήπια μέχρι πολύ βαριά.
Ο ασθενής είναι μονίμως σε μια διαταραχή εναλλασσόμενης συναισθηματικής διάθεσης με αϋπνία, διογκωμένη αυτοεκτίμηση και παράλληλα διαφυγή με ψυχική αστάθεια και ίσως ψευδαισθήσεις.
Η χρονική διάρκεια που εναλλάσσονται αυτά τα συμπτώματα είναι τόσο μικρή που οι συγγενείς ή φίλοι των ασθενών μπορεί να μην είναι σε θέση να το αντιληφθούνε έτσι που να αποπροσανατολίζονται πλήρως στο πως πρέπει να συμπεριφερθούν στους ασθενείς.
Η διπολική διαταραχή αποτελεί μια ασθένεια που δεν διορθώνεται χωρίς την παρέμβαση ψυχιάτρου.

Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ALZHEIMER ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ.
Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη γιατί η συμπτωματολογία της αρχίζει αργά-αργά και εξελίσσεται μέσα από χρόνια έτσι που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή από συγγενείς γιατρούς και κυρίως από τον πάσχοντα.
Την θεωρούν σαν μια πρώιμη έκπτωση της μνήμης η οποία κατά κανόνα δεν λαμβάνεται άμεσα σοβαρά υπόψη ώστε να προχωρήσουν οι ιατρικές διαδικασίες και έμμεσα η αγωγή.

Η ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ ΣΑΝ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΚΜΗΣ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ, ΤΗΝ ΚΕΑ.Το νησί αυτό κατά καιρούς δεχόταν τις επιθέσεις των Αθηναίων έτσι που ήταν αναγκασμένο να ζει σε συνεχή άμυνα.
Τότε εμφανίστηκε στην Κέα ένα φαινόμενο αλληλεγγύης που το συναντάμε ακόμη και σήμερα στα έμβια όντα π.χ. κουνέλια, βατράχους αλλά όχι στους ανθρώπους.
Προκειμένου να ζήσουν στην Κέα και να αντέξουν την πίεση των Αθηναίων οι κάτοικοι της αναγκαζόταν, οι εξηντάχρονοι, στην διαδικασία της ευθανασίας προκειμένου να αφήσουν ζωτικό χώρο για εκείνους και τους υπολοίπους.
Ο αλτρουισμός αυτός και η αλληλεγγύη σίγουρα ήταν προϊόν ελεύθερης σκέψης αλλά αναμφίβολα είχε και γενετικό υπόβαθρο.
Το έχουμε ξανασυναντήσει σε διάφορες φάσεις της ιστορίας.
Τελευταία οι ερευνητές βρήκαν ότι υπάρχει και στους ιούς.
Αυτό πάντα παρουσιάζεται όταν ο άνθρωπος τίθεται υπό πίεση. Είναι λοιπόν για τις μέρες μας επίκαιρο να προκύψει σαν συλλογικό αρχέτυπο

Ουσιαστικά πρόκειται για το εύρος κίνησης κατά την περιστροφή, κλίση και έκταση στην περιοχή της ατλαντοϊνιακής άρθρωσης. Ο όρος εύρος κίνησης της άρθρωσης χρησιμοποιείται συμβολικά για να γίνει κατανοητό ότι πρόκειται για τον έλεγχο λειτουργίας του «κινητικού παιχνιδιού» της κεφαλής προς διάφορες κατευθύνσεις. Είναι μια λειτουργική οντότητα που απασχολεί πολλές ιατρικές ειδικότητες (νευρολόγους, ορθοπεδικούς, κ.τ.λ.) προκειμένου να εξηγήσουν παθολογικές καταστάσεις των ενδιαφερόντων τους που προέρχονται από την περιοχή αυτή. Το «joint play» είναι μια ιατρική διαδικασία που πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε ιατρική εξέταση.

Φυσικά στην Αφρική, που συνηθίζουν να κουβαλάνε βάρη με το κεφάλι, το υπολογίζουν περισσότερο, στις μοντέρνες όμως κοινωνίες είναι ένα πρόβλημα που ξεφεύγει της προσοχής. Στην περίπτωση αυτή, πρέπει να ξέρουμε ότι το βάρος της κεφαλής (αρκετά κιλά), τα οποία αυξάνονται κατά την περιστροφή, κάμψη ή έκταση, επιβαρύνει την λεγόμενη ατλαντοϊνιακή άρθρωση. Η επιβάρυνση αυτή φέρνει χρόνιες φθορές π.χ. οστεόφυτα, αλλοιώσεις αγγείων, φλεγμονές κ.τ.λ. που με τη σειρά τους διαταράσσουν τις συνθήκες ισορροπίας και κατανομής βάρους στην περιοχή. Το αποτέλεσμα είναι να προκύπτουν πολλές παθολογικές καταστάσεις.

Σε αντίθεση με τις αρθρώσεις των σπονδύλων ή των ισχύων, δεν παίζει σε αυτή ρόλο μόνο η εμφάνιση τυχόν παθολογοανατομικών ελλειμμάτων. Μεγαλύτερο ρόλο παίζει η λεγόμενη σπονδυλική δυσλειτουργία που προκύπτει στην περιοχή αυτή, ύστερα από τυχόν δεσμεύσεις κάθε παθολογικού χαρακτήρα. Το αποτέλεσμα των δεσμεύσεων αυτών είναι οι διαταραχές της κινητικότητας κεφαλής και αυχένα και κατά συνέπεια όλου του σώματος, οι έντονοι πόνοι καθώς επίσης και η ατονία των γύρω μυών.
Πρόκειται για μια άρθρωση που εξετάζεται ως ρουτίνα σε ότι αφορά τα τροχαία ατυχήματα, αλλά, δυστυχώς, γενικά είναι παραμελημένη σε ότι αφορά την ιατρική καθημερινότητα.

Τα στάδια του ύπνου αποτελούν τα τελευταία χρόνια, λόγω της ανάπτυξης των μηχανημάτων και της λογισμικής επιστήμης, ένα πολύ μεγάλο μέρος των ιατρικών ερευνών. Μέσα από τον ύπνο αρχίζουν πλέον και διαφαίνονται διάφορες ασθένειες ή πολύ περισσότερο επιδιώκεται και πολλές φορές ελέγχεται και η θεραπεία σε νευροψυχιατρικά νοσήματα. Αυτό γίνεται κυρίως με την καταγραφή εικοσιτετραώρου ΗΕΓ και με σύγχρονη βιντεοσκόπηση έτσι που να βλέπουμε τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του ύπνου, πως αντιδρά ο ασθενής, σε ποια φάση αντιδρά, τι ακριβώς κάνει και γιατί έχει καταστάσεις στρες ή όχι.
Αυτά μπορεί να έχουν ένα «φυσιολογικό» χαρακτήρα με διάφορες καταστάσεις όπως είναι οι υπνικές παραλύσεις, οι υπνικές παραισθήσεις αλλά μπορεί να είναι και αποτέλεσμα επιληπτικών κρίσεων. Σε αυτό βοηθάει η καταγραφή του εικοσιτετραώρου ΗΕΓ που μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε όλη την εξέλιξη του ύπνου και σε παράλληλη σύγκριση με εικόνα, ώστε να μπορούμε να καταλήξουμε σε σίγουρα συμπεράσματα για ποια κατάσταση πρόκειται.
Πέρα από αυτό, μπορούμε να δούμε ποια φάρμακα δρουν, πως επηρεάζουν την ακετυλοχολίνη, δηλαδή την ουσία εκείνη που παραλύει το κινητικό κέντρο κατά τον ύπνο και, ακόμη περισσότερο, να ελέγξουμε τη λεγόμενη ναρκοληψία που είναι οι μικρές διαταραχές της εναλλαγής ύπνου-ξύπνιου που είναι και η αιτία για πολλά τροχαία ατυχήματα.