NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ALZHEIMER ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ.
Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη γιατί η συμπτωματολογία της αρχίζει αργά-αργά και εξελίσσεται μέσα από χρόνια έτσι που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή από συγγενείς γιατρούς και κυρίως από τον πάσχοντα.
Την θεωρούν σαν μια πρώιμη έκπτωση της μνήμης η οποία κατά κανόνα δεν λαμβάνεται άμεσα σοβαρά υπόψη ώστε να προχωρήσουν οι ιατρικές διαδικασίες και έμμεσα η αγωγή.

Μετά τους δύο μεγάλους πολέμους η πολιτισμική θέση της Ευρώπης ήταν συνυφασμένη με την έννοια της αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων και κρατών με στόχο το ανέβασμα της ποιότητας ζωής και της πνευματικής διανόησης.
Ζώντας προσωπικά αυτή την κατάσταση την δεκαετία 70 και 80 στον πυρήνα της τότε κοινής αγοράς μπορεί να επιβεβαιώσει ότι ήταν πράγματι αυτό ορατό σε κάθε έκφραση της καθημερινότητας.
Με την μεγάλη κρίση και βλέποντας την πλήρη αδιαφορία των κυβερνήσεων και αυτή του κυβερνητικού μορφώματος των Βρυξελλών για την ανεργία δημιουργείται μια μεγάλη κατάθλιψη.

Μάλιστα ο Φρόιντ αναλύει το φαινόμενο αυτό σαν αρχικό σε ότι αφορά την δημιουργία αυτού του φόβου και με εξαιρετική επίδραση στην κατοπινή εξέλιξη του ατόμου.
Αν και είναι εξαιρετικά σπάνιο η αμιγής εμφάνιση του άγχους του ευνουχισμού σαν σύμπτωμα και σύνδρομο συνήθως παρουσιάζεται με την συνοδεία άλλων συμπτωμάτων και σε φαινόμενα σχιζοφρενικής απόκλισης.
Παρόλα αυτά κυρίως μέχρι σήμερα δεν έχει μελετηθεί ιδιαίτερα και παραμένουν όλα στην Φροϋδική θεώρηση ότι το άγχος ευνουχισμού έρχεται περισσότερο από την μεριά του αγοριού συνήθως φοβούμενο τον πατέρα του για την επιθυμία που έχει προς την μητέρα του. Βέβαια αυτό αποτελούσε θεωρίες. Πάντως σε αρκετές περιπτώσεις μια αντιαγχολυτική αγωγή βοηθάει όταν έστω και σπάνια παρουσιαστεί αυτό το σύμπτωμα.

Τώρα βέβαια αυτά δεν μπορούμε να τα κρίνουμε στην Ελλάδα γιατί ούτε ανάλογη οικονομία, ούτε ανάλογες στατιστικές έχουμε, έχουμε όμως ακριβώς την ίδια ψυχική επίδραση σε ότι αφορά την εμφάνιση της φτώχειας.
Φτώχεια σημαίνει υποβάθμιση, σημαίνει απώλεια ψυχολογίας και το κυριότερο από όλα σημαίνει πτώση αισθημάτων και πνευματικής δραστηριότητας.
Καμία ισχυρή νοημοσύνη δεν μπορεί να κρατήσει τις εγκεφαλικές ενέργειες στο επίπεδο δράσης που χρειάζεται κανείς για να επιζήσει ή να ζήσει καλά όταν ο ίδιος βρίσκεται, διατρέφεται, τέλος πάντως ζει σε καταστάσεις φτώχειας.
Το κακό είναι ότι το ποσοστό των φτωχών του μέσου Ευρωπαίου αναμένεται να αναπτυχθεί πάνω από 24%, δηλαδή ένας στους 4, τα επόμενα χρόνια, ενώ μέχρι τώρα είναι ένας στους 7 και κυρίως εις βάρος της στατιστικής της φτώχειας των νοτίων χωρών της Ευρωπαϊκής ένωσης.
Φυσικά μια αντίδραση για να έχει νόημα σε αυτήν την κατάσταση πρέπει να είναι όχι μόνο συλλογική αλλά πρέπει να έχει και κοινωνικό χαρακτήρα «αναδόμησης».
Πρέπει οπωσδήποτε να βρεθούνε οι τρόποι ώστε ξανά οι άνθρωποι να αποκτήσουν τα ψυχικά αποθέματα για να αντιμετωπίσουν αυτές τις καταστάσεις ειδάλλως θα συμβεί το αντίθετο.

Αυτό το χαρακτηριστικό φαινόμενο το ζήσαμε με τα «παπαγαλάκια» κατά την διάρκεια της άνθησης του ελληνικού χρηματιστηρίου που έβρεχε παντού λεφτά.
Τότε ορισμένοι κύκλοι ξεκινούσαν μέσα από μια χαρακτηριστική πυραμίδα από πάνω προς τα κάτω να προπαγανδίζουν φήμες οι οποίες θα εξαργυρώνονταν σύντομα με κέρδη στο χρηματιστήριο έτσι ώστε την άλλη μέρα να τρέχουν όλοι μαζί να αγοράσουν τις ανάλογες μετοχές τις οποίες πουλούσαν οι επιτήδειοι λίγο αργότερα και κάποιοι έμεναν με το «μουτζούρη» στο χέρι.
Έτσι λοιπόν γίνεται τώρα και κλασσικά με την περίπτωση της Ελλάδας όπου διεθνώς είναι γνωστή η πλήρης ανεπάρκεια που έχει στην διαχείριση των δημοσιονομικών καθώς και των οικονομικών παραγόντων που χειρίζονται την οικονομία της.
Ένας οργανισμός-κράτος όπως είναι, είναι πανεύκολο με την συντονισμένη σήμερα κυριαρχία κάποιων προσώπων στα ΜΜΕ να αρχίσει να δέχεται λεκτικές γραπτές ή άλλες επιθέσεις σε ότι αφορά το νόμισμα του και την οικονομία του αλλά και μη έχοντας την δυνατότητα να αμυνθεί.
Εδώ ισχύει το γκεμπελικό πές, πές, πές, στο τέλος κάτι θα μείνει.
Με αυτόν ακριβώς τον όρο οι ανεπαρκείς δημοσιοοικονομικοί μας άρχοντες δεν μπορούν να αντιδράσουν σε αυτή την διεθνή παπαγαλία με αποτέλεσμα να πέφτουν σε αμηχανία και να στρέφονται προς τους ομολόγους τους, επίσης ανεπαρκείς, της ευρωπαϊκής αγοράς οι οποίοι κάνουν όπως ο σκύλος που κυνηγά την ουρά του.
Μη γνωρίζοντας ότι αν καεί η Ελλάδα αυτόματα καίγονται και αυτοί πολύ γρηγορότερα.
Τέλος πάντων, με την όλη κατάσταση, στο τέλος, την πληρώνουν αυτοί που εμπιστεύτηκαν τους ανεπαρκείς, να τους διοικούν όσο κακό και αν ακούγεται.
Αναμένεται να τελειώσει το παιχνίδι γιατί όλα τα θαύματα δεν διαρκούν πάνω από τρεις μέρες και στην συγκεκριμένη περίπτωση η κερδοσκοπία έχει κοντά ποδάρια.
Ότι είναι να πάρεις θα τα πάρεις στην αρχή και μετά θα μείνουν οι υπόλοιποι για χρόνια ολόκληρα να «σκουπίζουν» τις ζημιές.

Σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας γύρω στα 250 εκατομμύρια ανθρώπων κυρίως στην Αφρική νόσησαν από ελονοσία το 2008.
Κάθε 30 δευτερόλεπτα πεθαίνει εξαιτίας της ένα παιδί.
Μικρές ή μεγάλες εγκεφαλίτιδες που δεν οδηγούν οπωσδήποτε στον θάνατο συνοδεύουν την αρρώστια αυτή, Είναι πλέον η ανάγκη εύρεσης μιας τελεσίδικης θεραπείας σε ακραία αναγκαίο σημείο.
Όσο και αν ακούγεται παράξενο έχει γίνει συνείδηση στους λοιμοξιολόγους και επιδημιολόγους οι οποίοι ψάχνουν έντονα να βρουν την απαρχή της παθογένειας του plasmodium falciparum που είναι υπεύθυνο για την ελονοσία.

Βέβαια κατά ένα κύριο λόγο, η βουλιμία χτυπάει περισσότερο τις δύο ακραίες ηλικίες του πληθυσμού : τα παιδιά και την τρίτη ηλικία. Τα μεν παιδιά γιατί τρώνε το τυποποιημένο φαγητό των fast-food, οι δε ηλικιωμένοι γιατί έχουν συνδέσει την χαρά της ζωής με το πολύ φαγητό, λίγη κίνηση και άφθονα σε λίπος προϊόντα.
Και με τους δύο τρόπους δημιουργείται μια βουλιμική τάση που εξελίσσεται σε νοσηρή κατάσταση. Φτάνει τον ασθενή σε ένα σημείο να χαίρεται που τρώει και να καταθλίβεται μετά επειδή έφαγε.
Αποτελεσματική θεραπεία είναι μόνο η θεραπευτική αγωγή. Η υποστηρικτική θεραπεία βοηθάει λίγο.

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΙΧΝΟΥΝΕ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΡΑΓΔΑΙΑ Ο ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΣΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΩΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΟΤΕΡΩΝ. ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟ ΚΩΜΑ ΦΤΑΝΟΥΝΕ ΣΤΙΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΟΒΑΡΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟ ΤΡΟΜΑΖΕΙ.Το θέμα είναι γιατί; Ζώντας αυτήν την κατάσταση ιατρικά και από κοντά βλέπει κανείς ότι βασικά η αύξηση του αλκοόλ έρχεται πρώτα από συνήθεια και δεύτερο ως αναζήτηση συντροφιάς.
Βέβαια, πίσω από τα δυο αυτά κρύβεται μια αιτία, η οποία αιτία είναι πάρα πολύ σοβαρή και σχεδόν αδύνατον να καταπολεμηθεί.
Ο μοντέρνος Ευρωπαίος περνώντας 6 με 7 ώρες κάθε μέρα μπροστά στην τηλεόραση «παραλαμβάνει» όλο τον φόβο, όλη την αμηχανία και την καταστροφή που εκπέμπεται.
Αυτό εδώ το πράγμα τον συνδέει με την καθημερινή του πραγματικότητα που δεν είναι και καλύτερη, γιατί σχεδόν όλοι είναι σαν αυτόν, με αποτέλεσμα να νοιώθει μια ατελείωτη θλίψη μπροστά σε ένα φανταστικό αδιέξοδο.
Μη καλλιεργώντας άλλα πνευματικά ενδιαφέροντα και μην έχοντας κατά την γνώμη του δρόμους διεξόδου, καταφεύγει στην αυτοθεραπεία η οποία είναι το αλκοόλ, η εύκολη λύση ή όπως λένε και οι Γερμανοί, «Το κίτρινο χρυσάφι».
Η λύση γίνεται συνήθεια, η συνήθεια γίνεται μιμητισμός και έτσι εξαπλώνεται ραγδαία αυτό το κύμα.
Άσχετα από όλα αυτά, πρέπει για τους νεότερους οπωσδήποτε να γίνει κάτι διότι εάν εξακολουθήσει αυτό το πράγμα, σε λίγο θα μιλάμε πλέον για «μεθυσμένα σχολεία».

Ο 55ΧΡΟΝΟΣ ΒΙΟΛΟΓΟΣ ΚΡΕΓΚ ΒΕΝΤΕΡ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ.
Σε ηλικία 30 και κάτι ετών ενώ δούλευε σαν πρακτικός γιατρός άρχισε να ασχολείται με την πρωτοποριακή βιολογία. Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα του Κρέγκ Βέντερ ήταν η χαρτογράφηση του DNA. Το δεύτερο μεγάλο βήμα ήταν η δημιουργία τεχνικής ζωής τις τελευταίες μέρες.
Δηλαδή περνώντας διάφορα στοιχεία συνέθεσε ένα δικό του νέο κύτταρο με το όνομα «Σίνθια». Το περίεργο δεν είναι οι ανακαλύψεις ή οι πράξεις του αλλά η ανταμοιβή του.
Η αμερικανική κοινωνία και το οικονομικό επιστημονικό σύστημα τον έχει ανταμείψει και τον έχει βοηθήσει αφάνταστα.
Σήμερα ο πολυεκατομμυριούχος πολυβραβευμένος βιολόγος Κρέγκ Βέντερ ζει, αναγνωρίζεται και βοηθιέται στις ΗΠΑ με έναν τρόπο όπως αξίζει στους καλύτερους της καινοτομίας.
Σίγουρα αν ήταν στην γηραιά Ευρώπη ή ακόμη χειρότερα στην Ελλάδα όχι μόνο δεν θα είχε την καριέρα αυτή αλλά πολύ πιθανόν να έψαχνε για δουλειά.

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΙΔΙΑ. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ.
Αυτό έχει τα υπέρ και τα κατά. Τώρα όμως με την κρίση φάνηκε ξεκάθαρα ότι μόνο στην «Αμερικανική» περίπτωση μπορούν να υπάρξουν ελπίδες ερευνητικής «ανάκαμψης».
Εμείς οι Ευρωπαίοι ακόμα και στο επίπεδο της έρευνας θέλουμε εξασφάλιση και σιγουριά. Μερικές φορές αυτό φτάνει στο αλλοπρόσαλλο σημείο να ζητάμε από τους ερευνητές να μας προείπουν το αποτέλεσμα των ερευνών για να χρηματοδοτηθούν. Σε αυτό βέβαια το σύστημα ευνοούνται ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι λόγω παράδοσης η γνωριμιών έχουν πρόσβαση στα κρατικά λεφτά τα οποία χρησιμοποιούν κυρίως για έρευνες που έχουν ξαναγίνει με μηδενικό αποτέλεσμα.
Έτσι λοιπόν πάνε χρόνια που η ιατρική έχει να αναδείξει κάτι μεγάλο ή φανταστικό. Είναι μια ερευνητική ιατρική των δημοσίων υπαλλήλων.
Στην Αμερική είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί πρέπει κανένας να βρει τα λεφτά για να κάνει την έρευνα και όταν τα βρει είναι κάτω από συνεχή πίεση να είναι όχι μόνο δημιουργικός αλλά και παραγωγικός.
Οι Αμερικάνοι ως γνωστό είναι πραγματιστές. Βάζουν πολλά για να κερδίσουν και τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν γιατί χρησιμοποιούν «πεινασμένους» για επιτυχία που δουλεύουν και το Σαββατοκύριακο.