NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Το χαρακτηριστικό του φοβικού αντικειμένου είναι η εξατομικευμένη αντίδραση του κάθε ατόμου σε αυτό το φοβικό αντικείμενο.
Ανάλογα πόσο έντονο είναι, πόσο πρόσφατο, κάτω από ποιες συνθήκες συνέβη και σε τι συναισθηματική κατάσταση ήταν το άτομο το οποίο το εδέχθη.
Το όλο θέμα μπορούμε να το φανταστούμε σαν μια ζυγαριά που όσο περισσότερα στοιχεία έχει το φοβικό αντικείμενο τόσο μεγαλύτερη είναι και η ειδική φοβία.
Ο λόγος είναι ότι η ειδική φοβία δεν αποτελεί ένα τυχαίο «αρρύθμιστο» γεγονός αλλά είναι μια συγκεκριμένη αντίδραση αποτυπωμένη σε κύτταρα του εγκεφάλου τα οποία αντιδρούν κατά περίπτωση λιγότερο ή περισσότερο.
Έτσι λοιπόν ο γιατρός που χειρίζεται αυτό το θέμα συν τοις άλλοις πρέπει να έχει και μια νευροφυσιολογική εικόνα της κατάστασης του εγκεφάλου του φοβικού ατόμου.

Προκειμένου να εξερευνήσουνε με σιγουριά οι επιστήμονες την δημιουργικότητα χωρίσανε τους δοκιμαζόμενους μαραθωνοδρόμους σε δύο ομάδες. Αυτούς που κάνουνε σύντομα ή μεγαλύτερα διαλλείματα.
Τα αποτελέσματα αφού συλλέχθηκαν και διακρίθηκαν έδειξαν μια σαφή διαφορά της δημιουργικότητας στα άτομα που είχαν στην διάθεσή τους μεγαλύτερα διαλλείματα.
Μάλιστα η απόδοση της δημιουργικότητας αυτής δεν αφορούσε μόνο την χρονική διάρκεια αλλά και την ποιότητα της σε βαθμό απόδοσης.
Η δημιουργικότητα είναι μια εγκεφαλική λειτουργία και σχεδόν κατά αποκλειστικότητα, ανθρώπων, προϋποθέτει ανώτερη σκέψη και συνδυασμό νοημάτων.
Φαίνεται λοιπόν ότι η εγκεφαλική αυτή λειτουργία κοστίζει στον οργανισμό πολύ ενέργεια και ως εκ τούτου είναι τα διαλλείματα για ξεκούραση απαραίτητα.

Από τότε που το λίπος και τα κεκορεσμένα οξέα εκτόπισαν τα ω3 από τη διατροφή μας και η μοντέρνα ζωή ελάττωσε την κίνηση, εμφράγματα, προβλήματα αρτηριών και στηθάγχη στήνουν χορό καθημερινά στα νοσοκομεία. Ο «πλούσιος» Έλληνας σε αντίθεση με τον φτωχό πριν 40 έτη τρέφετε αποκλειστικά με λίπος κάθε είδους, δεν κινείται και φουμάρει καπνό κακής ποιότητας. Έτσι λοιπόν με αυτή την προϊστορία και το γεγονός της κακής πληροφόρησης είμαστε στις πρώτες θέσεις στον κόσμο σε αγγειακά επεισόδια.

Κατά κύριο λόγο όταν παραπονούνται για ψυχοσωματικά προβλήματα στην ουσία περιγράφουν συναισθητικές ψυχώσεις των οποίων οι ενοχλήσεις αυτές είναι και το κύριο σύμπτωμα.
Θεωρούν οι άνθρωποι αυτοί ότι ορισμένα μέλη του σώματος δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα σώματος που έχουν ή δυσλειτουργούν.
Με τον καιρό εμφανίζεται και μια επιμονή σε ότι αφορά την ενόχληση από τα συμπτώματα αυτά ή οποία φτάνει στα όρια του ψυχαναγκασμού.
Όταν φτάσει αυτό το στάδιο πλέον είναι απαραίτητη και η φαρμακευτική αγωγή.

ΣΤΑ ΥΨΙΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥΜ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΚΟΚΑΪΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΜΕΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕ ΣΥΧΝΕΣ ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΜΑΖΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΠΑΡΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟΠΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Δεν ξέρουν να γράφουν το όνομα τους και πέρα από τον αναλφαβητισμό δεν ξέρουν και άλλη τέχνη πέρα από αυτή του καλλιεργητή της κόκας. Είναι οι λεγόμενοι άνθρωποι χωρίς όνομα. Αναφέρομαι σε αυτούς γιατί αυτοί οι άνθρωποι χωρίς όνομα τείνουν πλέον να εμφανιστούν και στην Ευρώπη ανάμεσα στις μάζες των μεταναστών και των περιθωριακών που τελευταία αυξάνονται έντονα και αρχίζουν πλέον και δημιουργούν μέσα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις δικά τους γκέτο. Άνθρωποι χωρίς όνομα λοιπόν είναι αυτοί που μπαίνουν στην ζωή, συμμετέχουν στην ζωή δεν έχουν όμως λόγο για την ζωή. Είναι ακριβώς οι άνθρωποι που δυσκολεύουν κάθε κυβερνητικό πλάνο και δημιουργούνε μεγάλη αβεβαιότητα ως προς το μέλλον διότι δεν έχουν και καμία αποδοχή αλληλεγγύης από τους υπόλοιπους. Το ζήσαμε και εδώ, τις εκρήξεις των ανθρώπων χωρίς όνομα όταν ήρθανε καταστάσεις βίας που δημιούργησαν τρίτοι αλλά βρέθηκαν και αυτοί να συμμετέχουν στο μοναδικό πράγμα που ίσως του παρείχαν σαν δικαίωμα στο πλιάτσικο. Η έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης τουλάχιστον στην Ευρώπη φαίνεται ότι αυξάνει τρομερά τον αριθμό των ανθρώπων χωρίς ταυτότητα και είναι άκρως επικίνδυνο για την αλληλεγγύη για την εξέλιξη. Και επειδή η αλληλεγγύη είναι ένα συναίσθημα που το κουβαλάμε μέσα μας γονιδιακά το να εμποδίσουμε να εξελιχθεί δημιουργεί επιπλέον ένταση. Αυτό πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί.

Αυτό όμως δεν είναι τελεσίδικο. Έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια ένα έντονο φαινόμενο στην Ισπανία, Ιρλανδία, Βόρειο και Νότιο Κύπρο όπως και στην Αιθιοπία όπου συγκεντρώνονται ομάδες που ύστερα από εμφύλιους πολέμους ή συγκρούσεις έχασαν δικούς τους σε ομαδικούς ή μοναδικούς τάφους και επιμένουν με την κρατική αρωγή να γίνει ανασκαφή προκειμένου να τακτοποιηθούν οι πεθαμένοι και να λάβουν τις ανάλογες τιμές και το κυριότερο από όλα να παραδοθούν τα στοιχεία στις οικογένειες τους έτσι ώστε να συνεχιστεί η ιστορική μνήμη σε αντίθεση με την επιλεκτική. Αυτό βέβαια δημιουργεί συγκρούσεις, δημιουργεί αντιδράσεις, αλλά άσχετα από όλα αυτά είναι ένα φαινόμενο που αξίζει να ληφθεί υπόψη από την ψυχιατρική γιατί πέρα από την επιλεκτική λήθη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι σε μεγάλο ποσοστό δεν θέλουν να ξεχάσουν και θέλουν να παραμείνουν ενωμένοι με το παρελθόν. Αυτό λέει κάτι και δεν πρέπει να φύγει απαρατήρητο διότι μπορεί να δημιουργήσει ιστορικές επιπλοκές.

Στην περίπτωση της μνήμης όπου διαταραχές νευροδιαβιβαστή ή καταστροφές κυττάρων προκαλούν απώλειες τους, είναι δυνατόν χρησιμοποιώντας τον διακρανικό μαγνητικό ερεθισμό να επαναθέσουμε σε λειτουργία τόσο δυσλειτουργικά κύτταρα όσο και να δημιουργήσουμε «καινούρια» φορτισμένα με πληροφορίες άμεσα και έμμεσα. Βέβαια η όλη διαδικασία είναι επίπονη γιατί τα μηχανήματα του διακρανικού μαγνητικού ερεθισμού είναι στα αρχικά στάδια και είναι δύσκολο να γίνουν οι ανάλογες χαρτογραφήσεις και επεμβάσεις όσον αφορά την μνήμη.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η βλάβη μπορεί να περιορίζεται μόνο στους οφθαλμικούς μυς ή και σε άλλα μυϊκά συστήματα.
Στις περιπτώσεις όμως αυτές το ιατρικό ενδιαφέρον πρέπει να συγκεντρώνεται πρωτίστως στις βλάβες των μυών όπου οι αιτίες μπορεί να είναι από τους ίδιους τους μυς, όπως στην περίπτωση της οφθαλμικής νευροπάθειας, ή νευρικής αιτιολογίας, όπως στην περίπτωση της βαριάς μυασθένειας, γνωστής και σαν νόσο του «Ωνάση». Σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει να γίνεται γρήγορος και εκτεταμένος έλεγχος για να εντοπιστεί η αιτία και να αντιμετωπιστεί.
Πέρα από τις βιοχημικές και ακτινολογικές εξετάσεις στις περιπτώσεις αυτές βοηθάει ουσιαστικά μια εξέταση που λέγεται ηλεκτρομυογράφημα.

Έχει μια μονόπλευρη παρουσία, επεκτάσεις στο ήμιση του προσώπου, «χτυπάει» και ερεθίζει το μάτι με ταυτόχρονη δακρύρροια και ρινόρροια. Εμφανίζεται κυρίως στους μεσήλικες κυρίως στους άντρες οι οποίοι είναι επιρρεπείς στο στρες, εργάζονται πολύ και χαλαρώνουν δύσκολα.
Κατά κανόνα η αθροιστική κεφαλαλγία συνοδεύεται από καταθλιπτικά σύνδρομα κυρίως της αντιδραστικής μορφής της κατάθλιψης που παρουσιάζονται σε στρεσογόνα περιβάλλοντα.
Μετά από την θεραπεία της υποχωρεί και η συμπτωματολογία της κατάθλιψης, Αντίθετα αν βελτιωθεί το καταθλιπτικό σύνδρομο υποχωρεί και η αθροιστική κεφαλαλγία.

Μάλιστα υπάρχει και ο χαρακτηριστικός όρος αγοραφοβία που εμφανίζεται σε ταραγμένα άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας όταν βρεθούν ανάμεσα σε άγνωστο πλήθος, καταστάσεις και πιθανολογούμενες δυσκολίες.
Η ζάλη προέρχεται και εμφανίζεται σαν κύριο σύμπτωμα αν και διαγνωστικά πρέπει να γίνεται ολοκληρωτικά λόγω μιας διαταραχής στο λεγόμενο μεσεγκέφαλο.
Εκεί πλέον ο εγκέφαλος δεν είναι σε θέση να βάλει στη σειρά που πρέπει τα ερεθίσματα, υπερεκτιμά τα συναισθήματα του ατόμου και το βάζει κάτω από μια κατάσταση φυγής προκειμένου να το «γλυτώσει» από μια σύγκρουση που θα του φέρει επιπλέον προβλήματα.
Στην διαδικασία αυτή το πρώτο πρόβλημα είναι πάντα η ζάλη.