NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η ψυχογενής σιωπή, γνωστή διεθνώς σαν mutismus (από το λατινικό mutitas που σημαίνει αφωνία) είναι μια επικοινωνιακή διαταραχή. Η διαταραχή αυτή υφίσταται χωρίς ανατομική βλάβη του γλωσσικού ή ακουστικού οργάνου.
Προσβάλλει περισσότερο τα κορίτσια από ότι τα αγόρια. Διακρίνεται σε βρεφική και νηπιακή διαταραχή. Τακτικά εμφανίζεται μετά την έναρξη της σχολικής ηλικίας και για αυτό ονομάζεται σχολική ψυχογενής σιωπή ή αφωνία.
Υπάρχει η μορφή της απόλυτης αφωνίας και της επιλεκτικής σιωπής. Στην δεύτερη, το παιδί διαλέγει πού, με ποιόν και με ποιους όρους θα μιλήσει.
Η ψυχογενής σιωπή έχει μια κληρονομική ρίζα, εμφανίζεται, όμως, σε περιπτώσεις παιδικής κατάθλιψης, φόβων, υπέρμετρου άγχους και ψυχικών ή σωματικών τραυματισμών.
Τα παιδιά με την ψυχογενή σιωπή, σε αντίθεση με τα υπερκινητικά, περνούν κατά κανόνα απαρατήρητα και έτσι, δυσχεραίνεται η διάγνωση. Θεωρούνται σαν άτονα, δύσθυμα και περιορισμένης εξυπνάδας και λόγω της σιωπής ελάχιστοι ειδικοί ασχολούνται μαζί τους.
Με την πάροδο του χρόνου ελαττώνεται η αδυναμία της επικοινωνίας κάπως, αλλά, η ψυχογενής σιωπή σαν ουσιώδης διαταραχή παραμένει ή μεταλλάσσεται σε άλλη ψυχιατρική διαταραχή π.χ. κατάθλιψη.
Πέραν της απόλυτης ψυχογενούς σιωπής υπάρχουν και άλλες μορφές, λιγότερο έντονες ή με μικρές παραλλαγές της αφωνίας.
Τα θεραπευτικά σχήματα που είναι διεθνώς γνωστά είναι ψυχοθεραπευτικής υφής και έχουν προταθεί τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια. Βασίζονται κυρίως πάνω σε λογοθεραπευτικές τεχνικές και συμπεριφορική θεραπεία. Τακτικά, χορηγούνται και αντιεπιληπτικά.

Στις μέρες μας όλοι οι πολιτικοί και οι απλοί πολίτες είναι στην αναζήτηση κάποιου ηγέτη για να βρουν μια διέξοδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Η λανθάνουσα αναστολή είναι μια συγκεκριμένη λειτουργία του εγκεφάλου, η οποία του δίνει την ικανότητα να φιλτράρει τα εξωτερικά ερεθίσματα και να διακρίνει το ουσιώδες από το επουσιώδες. Αυτή τον βοηθάει να έχει μια καλή άμυνα απέναντι στους εξωτερικούς ερεθισμούς και να μπορεί να διακρίνει το ουσιώδες για την ύπαρξή του.
Αυτοί που έχουν μικρή λανθάνουσα αναστολή δέχονται όλα τα ερεθίσματα και έχουν αδυναμία στο να φιλτράρουν τα ουσιώδη. Αυτοί που έχουν μεγάλη λανθάνουσα αναστολή μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα, στο στόχο άρα, και να τον φέρουν εις πέρας. Ακριβώς σε αυτά τα δύο άκρα της αντίληψης συγκεντρώνεται και η προσπάθεια εύρεσης ενός ηγέτη.
Ο ηγέτης ζητείται από το πλήθος ακριβώς για να πάρει από το πλήθος δανεικά την λανθάνουσα αναστολή που δεν έχει. Συνεπώς, την λανθάνουσα αναστολή που το ίδιο δεν έχει.
Είναι, δηλαδή, η μορφή εκείνη που θα ψάξει για τον καθένα από εμάς, να επικεντρωθεί στο ουσιαστικό σημείο, να το αναλύσει, να το διεκπεραιώσει και να μας δώσει στους υπόλοιπους την λύση.
Συνήθως, τέτοια άτομα είναι αυτά που διαθέτουν ή δεν διαθέτουν, αλλά, μπορούν όμως να παρουσιάζουν ότι διαθέτουν, αποτελεσματικότητα, ψυχραιμία, δυναμισμό, τόλμη και παράλληλα, να έχουν την ικανότητα της επαφής, το επικοινωνιακό χάρισμα, αίσθηση του σύγχρονου και συμπάθεια.
Στην εποχή μας οι ηγετικές προσωπικότητες έχουν ουσιαστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής. Το βλέπουμε αυτό και στις συγκρούσεις των κομμάτων. Ενώ υπάρχει μια σταθερή μερίδα ανθρώπων, η οποία είναι αφοσιωμένη, ή για ιδεολογικούς ή για πελατειακούς λόγους, με ένα κόμμα, παρόλα αυτά, υπάρχει μια τεράστια μάζα πολιτών πάνω από το 30%, η οποία αναζητεί βραχυχρόνια τον ηγέτη.
Είναι οι λεγόμενοι μετακινούμενοι ψηφοφόροι που σε κάθε εκλογή ρίχνουν περισσότερο βάρος στην λάμψη μιας ηγετικής φυσιογνωμίας, η οποία αναλαμβάνει και την αρχηγεία κάποιου κόμματος.
Βέβαια, για να συμβεί αυτό στον μέσο πολίτη και να μπορεί να το διακρίνει και να ξεχωρίζει την μορφή του ηγέτη, χρειάζεται την σύγκριση μεταξύ παρομοίων προσώπων.
Χαρακτηριστικό είναι και αυτό που γίνεται με τα γκάλοπ. Βλέπουμε ότι επικεντρώνονται συνεχώς σε ότι αφορά υποτιθέμενες ηγετικές ικανότητες του ενός ή άλλου πολιτικού και πιο συγκεκριμένα, του αρχηγού της κυβέρνησης σε σύγκριση με αυτόν της αντιπολίτευσης.
Σε σύγκριση με τα διάφορα γεγονότα και τον τρόπο θέσης των ερωτήσεων, έχουμε και τις απαντήσεις του κοινού για το ποιο είδος ηγέτη προτιμά. Βέβαια, πολλά από αυτά είναι κατευθυνόμενα ή έτσι τοποθετημένα προκειμένου να δώσουν την επιθυμητή για αυτόν που τα δημιουργεί απάντηση.
Παρόλα αυτά, η φυσιογνωμία ενός ηγέτη κυριαρχεί και όχι μόνο στον ελληνικό χώρο αλλά, σε ευρωπαϊκό γιατί όχι και παγκόσμιο επίπεδο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι με το που θα παρουσιαστεί ένας χαρισματικός άνθρωπος που διαθέτει τα στοιχεία αυτά που λέμε παραπάνω σε οποιοδήποτε τομέα, το ίδιο το κοινό από την βάση του κάτω πιέζει την άνοδο του σε μια ηγετική φυσιογνωμία.
Είναι φαινόμενα των καιρών τα οποία, βέβαια, δεν ξέρουμε αν θα είναι συνεχή, αλλά, θα διαρκέσουν για αρκετό καιρό ακόμα και θα διαμορφώνουν την πολιτική σκηνή.

ΣΟΥΗΔΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΤΕΔΕΙΞΑΝ ΟΤΙ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
Το νοσοκομείο Καρολίνσκα, στη Στοκχόλμη, έκανε μία πάρα πολύ μεγάλη έρευνα βασιζόμενο στο Μητρώο Διδύμων της Σουηδίας, το οποίο είναι το πλέον εμπλουτισμένο για την περίπτωση αρχείο του κόσμου. Συμπεριλαμβάνει σχεδόν 50.000 διδύμους, που γεννήθηκαν από το 1959 μέχρι σήμερα.
Από αυτούς τους διδύμους επιλέχθηκε ένα δείγμα 3.826 διδύμων, εκ των οποίων οι 2.320 ήταν ομοζυγώτες και οι 1.506 ετεροζυγώτες. Από αυτό το δείγμα περίπου το 5% των ανδρών και το 8% των γυναικών δήλωσαν ότι είχαν μια σεξουαλική επαφή με άτομα του ιδίου φύλου τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους. Στην έρευνα αυτή καταλογίσθηκαν και αρχειοθετήθηκαν οι σεξουαλικές προτιμήσεις των διδύμων, η συμπεριφορά τους, το περιβάλλον, ακόμη και οι ιδιαιτερότητες που υπήρχαν, συγκρίθηκαν μεταξύ τους, αναλύθηκαν και εκτιμήθηκαν.
Περίπου το 40% των ανδρών στους διδύμους έδειξε ότι είχε μια γενετική επίδραση σε ότι αφορά τη σεξουαλικότητα, ενώ στις γυναίκες το ποσό αυτό ήταν περίπου στο μισό. Γεγονός που κατέδειξε ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός στις γυναίκες δεν καθορίζεται τόσο αυστηρά από γενετικής πλευράς, όσο στους άνδρες.
Η περαιτέρω ανάλυση των διαφόρων παραγόντων, και κυρίως της κοινωνικής συμπεριφοράς, έδειξε ότι η έκθεση του εμβρύου στις ορμόνες κατά την κυοφορία ακόμη και η δράση του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας, και η κληρονομική παράμετρος έχουν μία ουσιώδη συμβολή στη σεξουαλική ανάπτυξη του εμβρύου.
Πέρα από τις τυχόν γενετικές επιβαρύνσεις, ανάλογα με το αν είναι άνδρες ή γυναίκες, ένα πάρα πολύ ουσιαστικό ρόλο έχει και η επίκτητη επιρροή κατά τη διάρκεια της κύησης και μετά, καθώς και οι διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες στην ανάπτυξη της σεξουαλικής προτίμησης, και εν προκειμένου της ομοφυλοφιλίας.
Τελικά, στη μεγάλη έρευνα λήφθηκε η σολομόντειος απόφαση ότι περίπου γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες στην επιρροή της ομοφυλοφιλίας βαδίζουν περίπου έκαστος στο 50%.

Ο ναρκισσισμός τις μέρες μας πλέον έχει γίνει ένα απαραίτητο στοιχείο της επικοινωνιακής καθημερινότητας. Για αυτό το λόγο, επιχειρείται τουλάχιστον μια μικρή ανάλυση εδώ. Ο ναρκισσισμός είναι ένας παθολογικός εγωκεντρισμός, που ξοδεύει όλη την ψυχική ενέργεια και τη λίμπιντο στον προσωπικό εγωισμό. Κυρίως, πρόκειται για έναν παθολογικό έρωτα για το ίδιο σώμα, αλλά, επίσης, και για ψυχικές τεράστιες δυνατότητες και πνευματικές ιδιότητες, που πιστεύει ο νάρκισσος ότι κατέχει.
Τα προβλήματα του ναρκισσισμού παρουσιάζονται πάντα όταν το περιβάλλον δεν ακολουθεί την εντύπωση που έχει ο νάρκισσος για τον εαυτό του. Π.χ. εγωκεντρικά κορίτσια, τα οποία πιστεύουν ότι με την εμφάνισή τους διεγείρουν και προκαλούν ένα θαυμασμό, αληθινό ή ψεύτικο, προσπαθούν μέσω των σωματικών τους ή υποτιθέμενων πνευματικών προσόντων να έχουν μια επιτυχία, η οποία τις καταξιώνει κοινωνικά. Εάν αυτές οι επιθυμίες σκοντάψουν σε μια κοινωνική αδιαφορία, τότε όλα αυτά τα νεαρά παιδιά πιστεύουν ότι με μια υστερική συμπεριφορά μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της αδιαφορίας.
Έτσι, έχουμε πολύ τακτικά επίσης και τον τύπο του «Δον Ζουάν» για τα αγόρια, που, κατά κανόνα, ζητούν επιβεβαίωση, και πολλές φορές, οικονομικά οφέλη, που τους οδηγούν μέχρι τον εκβιασμό ή στην ψευδολογία, ακόμη και σε εμπορικού τύπου γάμους.
Γενικά, ο νάρκισσος είναι μια διαχρονική κατάσταση, που παρουσιάζεται εδώ και πολλά χρόνια στις σύγχρονες κοινωνίες. Μόνο που πλέον με το άλλαγμα και τις απαιτήσεις της κοινωνίας, μπορεί να οδηγηθεί και σε παρεμβατική συμπεριφορά, όταν αρχίσει και γίνεται έντονος από τις νεαρές ηλικίες, για αυτό χρήζει την προσοχή μας.

ΠΩΣ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ
Ο εγκέφαλος διαθέτει ένα είδος φίλτρου, το οποίο εκφράζεται σαν μια λειτουργία του να φιλτράρει ή να αγνοεί άχρηστες πληροφορίες και να μπορεί να συγκεντρωθεί στα ουσιώδη. Αυτή η λειτουργία είναι γνωστή σαν λανθάνουσα αναστολή. Αυτό το φίλτρο της λανθάνουσας αναστολής, εδώ και πολλά χρόνια, προέκυψε μετά από πολλούς πειραματισμούς σε ζώα και ανθρώπους, και βρέθηκε ότι πραγματικά απειλεί τον ακρογωνιαίο λίθο των λειτουργιών της κρίσης και της προσοχής.
Εάν έχουμε υψηλή προσοχή, τότε έχουμε και υψηλή λανθάνουσα αναστολή, και μπορεί αυτός που τη διαθέτει να συγκεντρωθεί στα ουσιώδη και να μπορεί να διατελέσει ένα συγκεκριμένο έργο σε ένα συγκεκριμένο χρόνο. Εάν έχουμε μικρή λανθάνουσα αναστολή, τότε έχουμε πλήρη διάσπαση της σκέψης του ατόμου σε πολλά διαφορετικά αντικείμενα με αδυναμία συγκέντρωσης και επίτευξης ενός έργου. Βέβαια, και στη μία και στην άλλη περίπτωση υπάρχουν οι παθολογικές καταστάσεις.
Έτσι, στη μεν πρώτη, όπου έχουμε μεγάλη λανθάνουσα αναστολή, πολύ τακτικά βρίσκουμε ψυχαναγκασμούς, εμμονές, εντάσεις και συγκέντρωση σε αντικείμενα επουσιώδη, αλλά, τόσο ισχυρά, που το άτομο δε μπορεί να απασχοληθεί σε άλλα αντικείμενα. Σε αντίθεση, όταν η λανθάνουσα αναστολή είναι μικρή, τότε ο άνθρωπος δέχεται πολλά ερεθίσματα, από τα οποία, άλλα βάζει σε τάξη, άλλα δε μπορεί, αλλά, ταυτοχρόνως κάνει πολλά πράγματα, διασπάται και πολλές φορές αντιδρά ψυχωτικά, γιατί δε μπορεί να συντονίσει όλα αυτά τα ερεθίσματα. Η ψυχωτική αντίδραση είναι η διάσπαση της προσοχής, της μνήμης, της κριτικής ικανότητας ή ακόμη και της προσωπικότητας, όταν έχει το ερέθισμα αυτό για πολύ καιρό.
Σημαντικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία, κατ’ άτομο προσαρμοσμένη, της λανθάνουσας αναστολής, παίζει ένας βαθμός ευφυΐας. Όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός ευφυΐας, τόσο αυξημένη είναι η κριτική ικανότητα και συγκέντρωση πάνω στο αντικείμενο, που μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σε μια δημιουργική και παραγωγική κατάσταση. Εάν είναι μικρή η ευφυΐα, μικρό το I.Q., τότε, και με υψηλή λανθάνουσα αναστολή, που έρχονται πολλά ερεθίσματα μαζί, δεν έχει ο εγκέφαλος, και εν προκειμένου, το άτομο, την ικανότητα να τα αρχειοθετήσει σωστά και πέφτει στην παθολογική κατάσταση της ψύχωσης.
Αξίζει να αναφέρουμε πως υπάρχουν φάρμακα και για τη μία περίπτωση και για την άλλη. Δηλαδή, υπάρχουν φάρμακα που αυξάνουν τη λανθάνουσα αναστολή και υπάρχουν φάρμακα που τη μειώνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όταν πρόκειται να έχουμε παθολογικές καταστάσεις από τη μία ή την άλλη πλευρά, τότε μπορούμε να εφαρμόσουμε τη μία ή την άλλη θεραπεία. Π.χ. φάρμακα αντιψυχωτικά, που χρησιμοποιούμε στη σχιζοφρένεια και σε άλλες παρόμοιες καταστάσεις, αυξάνουν τη λανθάνουσα αναστολή, ενώ, διεγερτικά, ναρκωτικά, αμφεταμίνες τη μειώνουν.
Για αυτό έχουμε και στις περιπτώσεις αυτές μία διεύρυνση της συνείδησης και την αίσθηση ότι συμμετέχουμε σε ένα «μεγαλύτερο» κόσμο. Συνεπώς, όποιος κλιθεί κάποια στιγμή να κρίνει τη μία ή την άλλη κατάσταση, πρέπει να έχει αυτές τις παραμέτρους στο μυαλό του, έτσι ώστε ανάλογα με το άτομο και τη λανθάνουσα αναστολή που παρουσιάζει, καθώς και το I.Q. που έχει, να εφαρμόζει ανάλογες θεραπείες.

Ο εγκέφαλος συνδυάζει ευφυΐα, φιλτράρισμα γνώσεων και προσοχή προκειμένου να φτάσει σε δημιουργία και αντιμετώπιση των προβλημάτων του.
Ο όρος «λανθάνουσα αναστολή» είναι γνωστός σαν το λειτουργικό φίλτρο των πληροφοριών στον εγκέφαλο, που ξεχωρίζει το σπουδαίο από το μη χρήσιμο. Οποιαδήποτε πληροφορία περνά από αυτό το φίλτρο, πριν αποθηκευτεί από τη μνήμη και επεξεργαστεί περαιτέρω.
Κατά αναλογία, λοιπόν, η μικρή λανθάνουσα αναστολή είναι ένα χαλαρό φίλτρο και διάτρητο σε πολλές και άχρηστες πληροφορίες. Η υψηλή λανθάνουσα αναστολή είναι ένα πολύ «πηκτό» φίλτρο, όπου μόνο ειδικές και ουσιώδεις πληροφορίες αφήνει να περάσουν. Αυτό το γεγονός έχει και τα καλά του και τα κακά του.
Άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη, αλλά, ασθενή λανθάνουσα αναστολή είναι τουλάχιστον τρεις φορές πιο δημιουργική από τους υπολοίπους ανθρώπους. Αντίθετα, άνθρωποι με μέτρια νοημοσύνη και ισχυρή λανθάνουσα αναστολή έχουν μόλις το 1/5 της πνευματικής και δημιουργικής απόδοσης από αυτούς της πρώτης ομάδας.
Την ασθενή λανθάνουσα αναστολή τη βρίσκουμε πάρα πολύ τακτικά σε ανθρώπους που είναι δημιουργικοί, αλλά, διαθέτουν και εξαιρετική διάνοια. Ή για να το πούμε καλύτερα, για να είναι δημιουργικοί, πρέπει να έχουν ασθενή λανθάνουσα αναστολή και υψηλή διάνοια.
Κανονικά για αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να έχουν και τη σκέψη και άφθονες αισθητηριακές εντυπώσεις, η χαμηλή αναστολή σημαίνει ότι παρέχει άφθονες πληροφορίες και ταυτόχρονα, την αδυναμία να φιλτραριστούν επαρκώς, και πιθανόν να οδηγεί σε διανοητική διαταραχή.
Αντίθετα, όμως, άνθρωποι με υψηλή νοημοσύνη, όπως είναι οι δημιουργικές διάνοιες, κατορθώνουν να στρέφουν το έλλειμμα αυτό του εγκεφάλου σε προτέρημα προς όφελός τους. Ο υψηλός βαθμός νοημοσύνης καθιστά τον εγκέφαλο να διαχειρίζεται την πληθώρα των σκέψεων και πληροφοριών που επιτρέπει να εισέλθουν η λανθάνουσα αναστολή, και να τις επεξεργαστεί προς το καλύτερό του.
Ακριβώς, ο δημιουργικός υψηλής διανόησης εγκέφαλος προσλαμβάνει και επεξεργάζεται κάθε πληροφορία και την καταχωρεί στο κατάλληλοι σημείο της μνήμης, ή τη συνδυάζει με άλλες, καταλήγοντας σε εμπνεύσεις, δημιουργίες και συνθέσεις, που του επιτρέπουν να βελτιώνει τη νοημοσύνη του.
Όπως βλέπουμε σε όλες αυτές τις διανοητικές λειτουργίες δεν αρκεί να είναι προικισμένος κάποιος με τη μία ή την άλλη ικανότητα, αλλά, πρέπει οπωσδήποτε να έχει και τη συνδυαστική ικανότητα και το μέτρο ισορροπίας για να μπορεί να προχωράει πάρα πέρα.

ΑΜΗΧΑΝΙΑ, ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ, ΠΑΝΙΚΟΣ: ΤΑ ΤΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
Οι Γερμανοί είναι πάντα πρακτικοί άνθρωποι και για ό,τι συμβεί στις αναλύσεις τους και για όποια καταστροφή και αν έρχεται, από οποιαδήποτε μεριά δική τους ή ξένη, αναλύουν τα πράγματα πρακτικά και τα ονομάζουν με το όνομά τους.
Αυτό βοηθάει στην καλύτερη θεώρηση και εκτίμηση των πραγμάτων και δίνει την δυνατότητα να αποφευχθούν μελλοντικά λάθη. Έτσι, λοιπόν, αυτό το φαινόμενο της πτώσης των γιγαντιαίων αμερικανικών οικονομικών κολοσσών το ονόμασαν «καπιταλισμό του καζίνου».
Η έκφραση αυτή καθιερώθηκε στην γερμανική αγορά μετά από την πτώση του μεγαλύτερου ασφαλιστικού οργανισμού, της AIG, η οποία σημειωτέων έχει και δύο θυγατρικές στην Ελλάδα, και η οποία επιχειρεί, μετά από ένα δανεισμό εκατό δισεκατομμυρίων, μήπως και γλυτώσει το κραχ και μαζί με αυτήν και οι ασφάλειες των πελατών της.
Μόργκαν Στάνλευ, Γκόλντμαν Σαξ, Λέμαν Μπράδερς, Μέριλ Λίντς: πρόκειται για μυθικά ονόματα πριν από λίγους μήνες στον χώρο των τραπεζών, τα οποία το ένα μετά το άλλο κατέρρευσαν, με αποτέλεσμα να παρασύρουν σε οικονομικό μαρασμό και καταστροφή εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι πλέον δεν έχουν άλλη προοπτική οικονομικής επιβίωσης.
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι η επίσημη αμερικανική κυβέρνηση δια του προέδρου της, Τζορτζ Μπους, προσπαθώντας να απαλύνει τις εντυπώσεις, δημιούργησε μια ασφαλιστική δικλείδα, κατά την οποία επιχειρεί να κοινωνικοποιήσει τα χρέη των τραπεζών και να τους αφήσει να ιδιωτικοποιηθούν τα κέρδη.
Βλέπει κανείς και τις προεκτάσεις που έχουν όλα αυτά και στην δική μας οικονομία. Βέβαια, ο πρωθυπουργός μας βγαίνει καθησυχαστικός, όσο ακόμη είναι στην θέση του, και λέει ότι οι ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες είναι προστατευμένες από το σύστημα και ότι δεν θα έχει αυτό συνέπειες στην καθημερινότητά μας.
Βέβαια, αυτό δεν αληθεύει, διότι ήδη τρέχουμε με ένα έλλειμμα 3%, ήδη οι τράπεζες αποφάσισαν τα, κατά την γνώμης τους επισφαλή δάνεια, και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες θα βρεθούν σε οικονομικό αδιέξοδο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, άσχετα με τις τυχόν πρόσκαιρες διαβεβαιώσεις, από όπου και αν προέρχονται, από όσο επίσημα χείλη και αν είναι, έρχεται ο πανικός της οικονομίας του καζίνου, η οποία βασίζεται στο πουθενά και έχει τέλος την άβυσσο.

ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΑ 400 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ
Μία οικονομική ασφυξία, που πιέζει πάρα πολλές ελληνικές θεραπευτικές μονάδες, οι οποίες καταφεύγουν στον ακριβό δανεισμό προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν την ομαλή τους λειτουργία. Πολλά από αυτά τα νοσοκομεία έχουν παραδοθεί στην κρατική ενίσχυση, που είναι και η τελευταία ελπίδα για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Τώρα αν είναι ομαλή ή όχι αυτή η λειτουργία, θα δείξει ο χρόνος.
Στην ταμπέλα που δείχνουμε φαίνονται οι οφειλέτες. Εκεί φαίνεται το τι χρωστάει το κάθε νοσοκομείο της πρωτεύουσας και των ελληνικών μεγαλουπόλεων αναλυτικά. Το χρέος είναι τεράστιο, η δυσλειτουργία είναι πάρα πολύ μεγάλη. Η διοίκηση που κουμαντάρει όλα αυτά τα πράγματα, το μόνο που κάνει, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες, είναι να αναπαράγει το χρέος όλο και προς τα πάνω, οι ασθενείς αυξάνονται, οι θεραπείες γίνονται πολυπλοκότερες, οι ανάγκες σε φάρμακα περισσότερες.
Είναι κάτι πάρα πολύ έντονο με κοινωνική προέκταση και κοινωνικό άγχος. Πλέον, η γενική υποβάθμιση των νοσοκομείων λόγω των μεγάλων χρεών και της αδυναμίας πληρωμής γιατρών, και ιδιαίτερα εξειδικευμένων σε σπάνιες ειδικότητες, αυξάνει το κόστος και υποβαθμίζει τα νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή και εξετάσεις δε μπορούν να γίνουν και θεραπεία σωστή δε μπορεί να δοθεί, ή αν γίνει προσπάθεια και για τα δύο δεν υπάρχει ο κατάλληλος γιατρός εκεί ή ομάδα των θεραπευτών να τα συντονίσει.
Βέβαια, σε τέτοιες κακές καταστάσεις λείπει παντελώς και το στοιχείο της έρευνας. Όπου δεν υπάρχουν λεφτά, δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο.
Όλοι μας παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα την εξέλιξη αυτής της τεράστιας φούσκας χρεών, όπου όλοι γνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν τα χρήματα να πληρωθούν τα χρέη. Περισσότερο το γνωρίζουν και οι δανειστές, εν προκειμένου οι φαρμακευτικές εταιρείες, που θα πάψουν σιγά – σιγά να τροφοδοτούν τα νοσοκομεία. Το αποτέλεσμα μπορεί κανείς να το φανταστεί.

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΤΩΝ ΙΝΔΙΩΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο του μεταβολικού συνδρόμου, δηλαδή, παχυσαρκία, σάκχαρο, υπέρταση, διαβητοπάθεια, κυριολεκτικά θερίζει. Πλούσιες και φτωχές χώρες λόγω της κακής ποιότητας διατροφής έχουν όλο και περισσότερους ασθενείς, που πλέον ανέρχονται σε εκατομμύρια, με τις τέσσερις αυτές βασικές αρρώστιες.
Αυτές είναι οι βασικές, διότι υπάρχουν και υπο-ομάδες, όπως π.χ. το διαβητικό πόδι, το ουρικό οξύ, οι νεφρικές παθήσεις κλπ, που τις ακολουθούν. Λόγω του πολυπαραγοντικού των ασθενειών αυτών έχει δημιουργηθεί μια τεράστια ζήτηση σε πανάκριβα φάρμακα, τα οποία ασθενείς μόνο στις πλούσιες χώρες μπορούν να τα καλύψουν.
Με την οικονομική κρίση που έχει ο πλανήτης στις χώρες του Τρίτου κόσμου αυτή η φαρμακευτική αγωγή είναι πολυτέλεια, με συνέπεια να πληθαίνουν οι παρενέργειες των φαρμάκων και να πεθαίνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι από την έλλειψη τους.
Η φαρμακοβιομηχανία των Ινδιών «Dr. Reddy’s» παρασκεύασε το φάρμακα «Red Heart», που περιέχει πέντε διαφορετικές ουσίες, οι οποίες αντιμετωπίζουν τις παρενέργειες του μεταβολικού συνδρόμου και κυρίως, τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Οι υποψήφιοι για το χάπι αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι άνδρες και γυναίκες μετά τα 55, που καπνίζουν, έχουν περιττά κιλά, δεν ασκούνται, έχουν καρδιαγγειακές διαταραχές. Τα άτομα αυτά θα έχουν σε ένα χάπι τα πλεονεκτήματα τεσσάρων φαρμάκων, που έπρεπε έτσι κι αλλιώς να πάρουν, για να διατηρήσουν πίεση, σάκχαρο, ένταση σε χαμηλά επίπεδα.
Το καλό είναι ότι, ακριβώς επειδή η παρασκευή γίνεται στην Ινδία, το κόστος αυτού του «πολυχαπιού» θα είναι πάρα πολύ φθηνό, με αποτέλεσμα να είναι προσιτό σε όλες τις ομάδες του πληθυσμού, ή ακόμα να διανέμεται δωρεάν στους απόρους με κρατική χορήγηση.
Πρόκειται για μια λύση ανάγκης, πολύ εξυπηρετική, και πραγματικά είναι κάτι που φέρνει η εξέλιξη και η πίεση για τη σωτηρία πολλών ανθρώπων. Είναι κάτι που πρέπει να χαιρετιστεί με ιδιαίτερη χαρά, και βέβαια, η χαρά αυτή θα είναι αντιστρόφως ανάλογη της τιμής του πολυχαπιού.

ΠΩΣ ΤΟ ΨΥΧΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Κάποιος βουλευτής αυτή την κρίσιμη εποχή, και ενώ όλα πολιτικά είναι ρευστά, χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό λόγο, προβαίνει σε μια ενέργεια, που αλλάζει όλο το πολιτικό σκηνικό. Ένας άνθρωπος αρίστου πολιτικού ήθους, χρόνια δοκιμασμένος από μία παράταξη, χωρίς σκάνδαλα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, πάντοτε με τη συμπεριφορά μιας χρυσής μετριότητας, διεγείρεται ξαφνικά, θυμωμένα καταφεύγει σε μια ενέργεια – πρόκληση, προκειμένου να προκαλέσει την αντίδραση πάνω στο πρόσωπό του.
Ο θυμός του έχει αποτέλεσμα. Όντως, προκαλείται η αντίδραση της κυρίαρχης πολιτικής πλευράς και του κόμματός του πάνω του και δημιουργείται ένας νέος πολιτικός σάλος, και πιθανόν, ένα κλίμα που φέρνει σε εκλογές, που δε συμφέρουν κανέναν.
Υπάρχει, βέβαια, η σκέψη ο βουλευτής αυτός να χρησιμοποιήθηκε σαν «χρήσιμος ηλίθιος». Συμβαίνει πάρα πολύ τακτικά, όταν κάποιος γνωρίζει τα αισθήματα κάποιου, να μπορεί να κατευθύνει τη θυμωμένη του αντίδραση προς το επιθυμητό, ως προς τον υποκινητή, αποτέλεσμα. Έχουμε, δηλαδή, το φαινόμενο μιας χειριστικής συμπεριφοράς κάποιου ανθρώπου που γνωρίζουμε πολύ καλά τις αντιδράσεις του σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και δη, θυμού. Προφανώς, κάτι τέτοιο έγινε και με τον ψυχικά, και ηθικά, ακέραιο βουλευτή, που χρόνια ολόκληρα ήταν η προσωποποίηση, σε ότι αφορά πίστη και νομιμότητα έναντι στο κόμμα.
Το ενδιαφέρον από ψυχιατρικής πλευράς είναι ότι όταν υπάρχει έλλειψη εμπνευσμένης διαχείρισης (απουσία ηγέτη), τότε ακριβώς σε μία ομάδα και στη μηχανική της κυβέρνησης και της κοινωνίας, έχουμε αρνητικά αποτελέσματα με το φαινόμενο της χιονόμπαλας από πλευρές που ούτε περιμένουμε.
Σε μέρες παγκόσμιας κρίσης τέτοιου είδους πολιτικές ενέργειες χαρακτηρίζονται μεν από το συναίσθημα, κατευθύνονται δε από σκοπιμότητες ή από λάθος υπολογισμούς, είναι αρνητικές για όλο το κοινωνικό σύνολο και για τα πρόσωπα που τις προκαλούν.
Με οποιαδήποτε λογική σειρά θα έπρεπε να έχουν αποφευχθεί. Ακόμα και αν αυτό δεν είναι κατορθωτό, θα πρέπει τότε να φτάσουμε σε ένα σημείο, τουλάχιστον με ανάλογες κινήσεις, να αποφύγουμε τα δυσάρεστα αποτελέσματα.
Για το μέσο πολίτη που τα παρατηρεί αυτά, και τις ενέργειες που γίνονται για αυτόν, χωρίς αυτόν, καλό είναι να γνωρίζει ότι έχουμε ένα μείγμα θυμικής αντίδρασης και πολιτικής σκοπιμότητας ακαθόριστων συμφερόντων. Συνεπώς, όταν κληθεί άλλη μια φορά να ψηφίσει, να θυμάται πώς αρχίζει η ψήφος του και πώς τελειώνει η πολιτική πράξη. Είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για να δείξει ότι δεν υπάρχει λογική συνέχεια μεταξύ των δύο.