NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ, ΑΠΟ 50 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΩ, ΒΡΗΚΑΝ ΟΤΙ Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΛΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ.
Πρέπει ομολογουμένως, αν και σπάνια από την εμπειρίας μας πιστοποιείται κάτι τέτοιο, να δεχθούμε τα αποτελέσματα του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, διότι στα μηχανήματα που χρησιμοποίησαν, όπως είναι ο μαγνητοεγκεφαλογράφος και ο μαγνητικός τομογράφος ποζιτρονίων, η αξιοπιστία τους είναι υπεράνω κάθε αμφισβήτησης.
Και οι δύο ερευνητικές μέθοδοι πιστοποιούν εγκεφαλικές δραστηριότητες, που είτε υπάρχουν, είτε δεν υπάρχουν. Χρησιμοποιώντας τα δύο διαγνωστικά αυτά τεστ με κατάλληλες προβολές, π.χ. φωτογραφία συζύγου ή ερωμένης ή άλλων ταινιών ανάλογου ύφους, με ταυτόχρονη νευροφυσιολογική ή νευροβιολογική καταγραφή του εγκεφάλου, απέδειξαν ότι πάρα πολλά ζευγάρια, έστω και μετά από μια 20ετία συμβίωσης, έχουν αυξημένη ερωτική διάθεση ο ένας για τον άλλο.
Όσο κι αν ακούγεται ροζ και χαριτωμένο, είναι μεγάλης επιστημονικής σημασίας, διότι άλλο ερωτική επιθυμία και άλλο αγάπη. Η αγάπη, η οποία είναι επίσης εγκεφαλική λειτουργία, ξεκινάει από το μετωπιαίο λοβό και είναι μία απόλυτα ελεγχόμενη ενσυνείδητα εγκεφαλική λειτουργία για ένα ή πολλά πρόσωπα, για συνεχή επαφή, συμπαράσταση, αλλαγή ιδεών και συμβίωση, χωρίς, όμως, απαραίτητα να υφίσταται η ερωτική διάθεση.
Σε αντίθεση, η ερωτική διάθεση είναι μία καλοπροαίρετη υπομανιακή κατάσταση, η οποία στοχεύει στην αναπαραγωγή μέσω της ερωτικής έλξης, προέρχεται από άλλους εγκεφαλικούς σχηματισμούς και απομονώνει τελείως τον εγκεφαλικό έλεγχο.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι και στους ηλικιωμένους και, μάλιστα, σε χρόνιες καταστάσεις, υπάρχει, και στην ίδια ένταση όσο με τους νέους, η ερωτική επιθυμία για συγκεκριμένα πρόσωπα και, μάλιστα, χωρίς επενέργεια διεγερτικών ουσιών ή φαντασιώσεων.
Αυτό είναι μία ακόμη μεγάλη επιβεβαίωση: ότι η σεξουαλικότητα είναι μία αμιγής εγκεφαλική υπόθεση, που χρησιμοποιεί το σώμα σαν ερωτικό σκεύος. Διαβάζεται λίγο απόλυτο, αλλά, οι έρευνες είναι αδιάψευστες.

ΣΟΥΗΔΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΤΕΔΕΙΞΑΝ ΟΤΙ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
Το νοσοκομείο Καρολίνσκα, στη Στοκχόλμη, έκανε μία πάρα πολύ μεγάλη έρευνα βασιζόμενο στο Μητρώο Διδύμων της Σουηδίας, το οποίο είναι το πλέον εμπλουτισμένο για την περίπτωση αρχείο του κόσμου. Συμπεριλαμβάνει σχεδόν 50.000 διδύμους, που γεννήθηκαν από το 1959 μέχρι σήμερα.
Από αυτούς τους διδύμους επιλέχθηκε ένα δείγμα 3.826 διδύμων, εκ των οποίων οι 2.320 ήταν ομοζυγώτες και οι 1.506 ετεροζυγώτες. Από αυτό το δείγμα περίπου το 5% των ανδρών και το 8% των γυναικών δήλωσαν ότι είχαν μια σεξουαλική επαφή με άτομα του ιδίου φύλου τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους. Στην έρευνα αυτή καταλογίσθηκαν και αρχειοθετήθηκαν οι σεξουαλικές προτιμήσεις των διδύμων, η συμπεριφορά τους, το περιβάλλον, ακόμη και οι ιδιαιτερότητες που υπήρχαν, συγκρίθηκαν μεταξύ τους, αναλύθηκαν και εκτιμήθηκαν.
Περίπου το 40% των ανδρών στους διδύμους έδειξε ότι είχε μια γενετική επίδραση σε ότι αφορά τη σεξουαλικότητα, ενώ στις γυναίκες το ποσό αυτό ήταν περίπου στο μισό. Γεγονός που κατέδειξε ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός στις γυναίκες δεν καθορίζεται τόσο αυστηρά από γενετικής πλευράς, όσο στους άνδρες.
Η περαιτέρω ανάλυση των διαφόρων παραγόντων, και κυρίως της κοινωνικής συμπεριφοράς, έδειξε ότι η έκθεση του εμβρύου στις ορμόνες κατά την κυοφορία ακόμη και η δράση του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας, και η κληρονομική παράμετρος έχουν μία ουσιώδη συμβολή στη σεξουαλική ανάπτυξη του εμβρύου.
Πέρα από τις τυχόν γενετικές επιβαρύνσεις, ανάλογα με το αν είναι άνδρες ή γυναίκες, ένα πάρα πολύ ουσιαστικό ρόλο έχει και η επίκτητη επιρροή κατά τη διάρκεια της κύησης και μετά, καθώς και οι διάφοροι περιβαλλοντικοί παράγοντες στην ανάπτυξη της σεξουαλικής προτίμησης, και εν προκειμένου της ομοφυλοφιλίας.
Τελικά, στη μεγάλη έρευνα λήφθηκε η σολομόντειος απόφαση ότι περίπου γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες στην επιρροή της ομοφυλοφιλίας βαδίζουν περίπου έκαστος στο 50%.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΥΝΑΝΔΡΙΣΜΟΥ Ή ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟΥ
Τα τελευταία χρόνια με το πέσιμο των κοινωνικών ταμπού ανοίχτηκε λίγο περισσότερο και η φιλελεύθερη άποψη περί δεοντολογίας στην Ιατρική. Έτσι, για πρώτη φορά μία ομάδα ανθρώπων ξεκίνησε, με καθαρά ιατρικά κριτήρια, έναν ανοιχτό διάλογο για τα προβλήματα του ερμαφροδιτισμού με πρωτοποριακές και ουσιαστικές αντιλήψεις για το πρόβλημα και κανόνες αυτοβοήθειας.
Χαρακτηριστικά στην Γερμανία, που έχει μια προϊστορία σε ότι αφορά την επιστημονική επεξεργασία αυτών των κλινικών εικόνων, συσπειρώθηκε μια ομάδα περίπου 5.000 παιδιών με αυτά τα προβλήματα.
Οι περιπτώσεις αυτές χαρακτηρίζονται με τον νέο ρόλο «ενδοσεξουαλικός» (intrasexual) και αρχίζουν πλέον να καταγράφονται με ιατρικά πρότυπα επιδημιολογικά η ιατρική τους συμπτωματολογία, εξέλιξη και θεραπείες. Τα περισσότερα από αυτά τα περιστατικά χαρακτηρίζονταν με την διάγνωση του ανδρογενετικού συνδρόμου (AGS), το οποίο προκύπτει με ερμαφροδιτισμό σε δυσλειτουργία των επινεφριδίων. Οι άνθρωποι δε που πάσχουν από αυτό το σύνδρομο χαρακτηρίζονται από ευμεγέθη κλειτορίδα και σαν ασθενείς πρέπει να παίρνουνε εφ’ όρου ζωής κορτιζόνη.
Μια άλλη φόρμα αυτής της διαταραχής είναι το ανδρογενετικό σύνδρομο της αναισθητοποίησης (AIS). Στην προκειμένη περίπτωση η σειρά των χρωμοσωμάτων που καθορίζουν το φύλο είναι ανδρική, αλλά το σώμα δεν αντιδρά στις ανδρικές ορμόνες, έτσι ώστε να έχουμε μια άκρως θηλυπρεπή εμφάνιση.
Υπάρχει και το μερικώς ανδρογενές σύνδρομο αναισθησίας, το (PAIS), το οποίο είναι κατά κύριο λόγο ανδρογενές με ελαφρά θηλυκά χαρακτηριστικά.
Εάν υπάρχει δυσλειτουργία σε ότι αφορά όλες τις ανδρικές ορμόνες τότε έχουμε την εμφάνιση του πλήρως ανδρογενούς συνδρόμου αναισθησίας (CAIS).
Όταν συμβαίνει αυτό έχουμε την εμφάνιση εντόνως θηλυπρεπών ανδρών. Βέβαια, όλα αυτά τα σύνδρομα μπορεί να αναπτύσσονται κλινικά πολύ αργά δεδομένου ότι μέχρι τελευταία υπήρχε και ο κοινωνικός αποκλεισμός.
Εμφανίζονται ή κατά την εμμηνόπαυση ή σε επιχειρούμενες εγχειρήσεις όρχεων ή πολλές φορές σε χειρουργική κοιλίας όπου βρίσκονταν ατροφικοί όρχεις.
Στις διαταραχές των φύλων υπάρχει και μια τρίτη, μεγάλη ομάδα γονιδιακών δυσγεννησιών με μερική ή απόλυτη αναστολή ανάπτυξης των όρχεων της οποίας η αιτία δεν έχει ανακαλυφθεί.
Αναφέροντας κάποιες από τις πιο γνωστές περιπτώσεις σύγχυσης φύλων αντιλαμβανόμαστε πόσο ουσιαστικά, τόσο ιατρικά όσο και κοινωνικά, είναι θεραπευτικά σχήματα κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία στις περιπτώσεις αυτές.
Στην πανεπιστημιακή κλινική του Λιούμπεγκ της Γερμανίας τρέχει αυτόν τον καιρό μια πρωτοποριακή έρευνα σε 400 στον αριθμό ασθενείς (από βρέφη έως και ενήλικες), όπου επιχειρείται η κατηγοριοποίηση τους οι προσπάθειες περίθαλψής και η καταγραφής δυνατοτήτων κοινωνικής προσαρμογής τους.