NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ, ΠΟΛΥ ΕΝΤΑΤΙΚΕΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ 2010, ΈΔΕΙΞΑΝ ΌΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ «ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ» ΜΕΤΑΞΥ ΌΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ. 

Οι δυο αυτές λειτουργίες αλληλοεπηρεάζονται με την επικοινωνία ειδικών νευρών, με χημειοηλεκτρικά ερεθίσματα, τα οποία καταλήγουν να έχουν τη μορφή αιχμηρών  ηλεκτρικών δυναμικών που «προσβάλλουν» κάθε κύτταρο που συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία. Δηλαδή, την ώρα που βλέπει κάποιος κάτι, θυμάται και κάτι και αντίστροφα. Η επικοινωνία αυτή είναι συνεχής, καθόλη τη διάρκεια της ζωής. Μπορεί επίσης να είναι συνεχής και κατά τον ύπνο. Δεν έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες  σε αυτό το σημείο. Πάντως, τα συμπεράσματα οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση και μάλιστα με τις σύγχρονες μεθόδους καταγραφής εγκεφαλικής δραστηριότητας που υπάρχουν, σε μεγάλο ποσοστό επαληθεύονται. Έτσι λοιπόν εξηγείται και η κατάσταση που παρουσιάζουν διάφοροι ασθενείς με διαταραχές της μνήμης, όπως π.χ. στις περιπτώσεις του Alzheimer, που δεν μπορούν να καταλάβουν αυτά που βλέπουν ή δεν μπορούν να συντονίσουν τη μνήμη με όσα βλέπουν ή να βελτιώσουν τη μνήμη με αυτά που βιώνουν οπτικά. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι αυτό που ονομάζαμε μέχρι τώρα πλαστικότητα του εγκεφάλου να είναι στην ουσία μια διαδικασία αλληλοεπικοινωνίας τμημάτων με βασικά στοιχεία τις ηλεκτροχημικές διαταραχές μεταξύ των νευρικών κυττάρων. Όσο περισσότερο «μαζεύουμε» πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε και σε βιολογικές «αλήθειες», που μπορούν να γίνουν χρήσιμες για θεραπευτικούς σκοπούς διαφόρων εγκεφαλικών παθήσεων.

Η ΌΡΑΣΗ ΣΑΦΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΈΝΑΝ «ΈΛΕΓΧΟ» ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ.

 Δηλαδή, όσο και αν φαίνεται περίεργο, ο εγκέφαλος είναι τελικά αυτός που προαποφασίζει τι θα βιώσει και τι θα δει το άτομο. Είναι λίγο δύσκολο αυτό να το φανταστούμε, αλλά η εξήγηση του έχει ελεγχτεί, έχει διερευνηθεί και μάλιστα εφαρμόζεται με πολλές τεχνικές παραλλαγές, π.χ. στις φωτογραφικές μηχανές. Ο εγκέφαλος, αφού επεξεργαστεί τα οπτικά ερεθίσματα στο επίπεδο των γαγγλιοκυττάρων του αμφιβληστροειδούς, μετά τα «μαζεύει» σε διάφορες ομάδες και σε διάφορες χρονικές στιγμές τα μεταφέρει σε μια άλλη εγκεφαλική περιοχή που λέγεται θάλαμος. 

Εκεί με βάση πάλι το χρόνο και τη δυναμικότητα του ερεθίσματος γίνεται μια επεξεργασία, η οποία τελειώνει «φορμάροντας» τα οπτικά ερεθίσματα σε διάφορες πάλι ομάδες αιχμηρών κυμάτων, τα οποία μεταφέρονται σε διαφορετικούς νευρώνες, προκειμένου να τα επεξεργαστούν εκ νέου και να τα μεταδώσουν κατόπιν προς την κατεύθυνση του οπτικού κέντρου. Βλέπουμε, δηλαδή, ότι υφίσταται μια διαδικασία ελέγχου στο θάλαμο των οπτικών ερεθισμάτων, «τυποποίησης» τους και με τη βοήθεια κάποιων μνημονιακών καταστάσεων μεταφοράς τους σε ανάλογους νευρολογικούς σχηματισμούς. Άρα αυτό που βλέπουμε και που βιώνουμε ότι βλέπουμε είναι στην ουσία αποτέλεσμα πολλών ενδοεγκεφαλικών λειτουργιών σε ένα συντονισμό που γίνεται μεταξύ εγκεφαλικών νευρώνων. Αξίζει να αναφέρουμε για μια ακόμη φορά ότι οι  εγκεφαλικοί αυτοί νευρώνες συντονίζονται μεταξύ τους, επικοινωνούν, διεγείρονται και μεταφέρουν ερεθίσματα μέσω αιχμηρών ηλεκτρικών δυναμικών.

 ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΝΕΥΡΟΕΠΙΣΤΗΜONEΣ ΈΧΟΥΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΝ ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ «ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ» Η ΌΡΑΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ.

Έτσι λοιπόν, πέρα από την κεντρική  δράση του οπτικού κέντρου, βρέθηκε ότι υπάρχουν σαφείς διασυνδέσεις πολλών περιοχών και κέντρων του εγκέφαλου μεταξύ τους. Δηλαδή, η οπτική πληροφορία που φτάνει στον εγκέφαλο «διαχέεται» περίπου σε όλο το σύστημα και από εκεί και ύστερα τίθεται το θέμα της αντίληψης του συστήματος αυτού. Οι έρευνες λοιπόν έχουν καταδείξει ότι όντως η αντίληψη υπάρχει, αλλά όχι ταυτόχρονα. Υπάρχει, δηλαδή, κάποιος χρονικός συντονισμός, ο οποίος σε μια συγκεκριμένη στιγμή δίνει το «όλο» της οπτικής εντύπωσης μετά το οπτικό ερέθισμα.

Αυτό μέχρι τώρα δεν μπορούσε να μετρηθεί, διότι παρόλο που η έρευνα του κέντρου της όραση στον εγκέφαλο ήταν «δυνατή», δεν μπορούσε  να γίνει ταυτόχρονη παρατήρηση των επιμέρους νευρωνικών τόξων ή κέντρων που επικοινωνούν με το οπτικό κέντρο. Τώρα με τις νέες δυνατότητες της νευροφυσιολογίας και ιδιαίτερα  της μαγνητικής τομογραφίας είναι πλέον δυνατόν να εξεταστεί σε βάθος η απόδοση και η σημασία του «timing», όπως συνήθως αναφέρεται στις νευροεπιστήμες της οπτικής διάχυσης. Τώρα, δηλαδή, μπορούμε να ξέρουμε από τη στιγμή που το οπτικό ερέθισμα θα δοθεί αισθητηριακά πως διανέμεται στον εγκέφαλο, το πώς επεξεργάζεται, πως βιώνεται και καταγράφεται και ποιά είναι η σχέση με άλλα κέντρα, όπως π.χ. της μνήμης και της «αποθήκευσης». Πρόκειται για μια επαναστατική μέθοδος, η οποία βοηθάει στην κατανόηση πολλών άλλων μέχρι τώρα αδιευκρίνιστων παθήσεων π.χ. της σχιζοφρένειας.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΣΗΜΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΌΡΑΣΗ, ΈΤΣΙ ΩΣΤΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

Τα τελευταία χρόνια με τις προόδους που έγιναν σε αυτές τις έρευνες φαίνεται ότι έχει πετύχει αυτό το γεγονός, γιατί πρώτη φορά αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε πως αντιδρά ο εγκέφαλος στις ειδικές περιπτώσεις. Π.χ. έχουμε εντοπίσει ότι στην όραση για να δοθεί μια ακριβής εικόνα, πρέπει εκατοντάδες από γαγγλιακά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς να ερεθιστούν ταυτόχρονα ή με διαφορά χρονικής  φάσης πάνω από την πηγή φωτός. Η εναλλαγή αυτή γίνεται με ηλεκτρικά δυναμικά και μεταβιβάζεται βιοχημικά εντός του εγκεφάλου προς το οπτικό κέντρο και στα κέντρα αυτά που επικρατούν συντονίζουν την όραση.

Πέρα όμως από τα συγκεκριμένα κύτταρα που αντιδρούν στο συγκεκριμένο ερεθισμό, υπάρχουν σε αυτές τις ομάδες των γαγγλιακών κυττάρων και κάποια που από τύχη ερεθίζονται από άλλα γεγονότα ή άλλες καταστάσεις. Αυτά τα ερεθίσματα καταγράφονται βέβαια και μεταδίδονται με τον ίδιο τρόπο στον ίδιο δρόμο, αλλά βιώνονται από διαφορετικά κύτταρα, διότι πρόκειται για τυχαίες άλλου είδους αντιλήψεις, έξω από το αρχικό αντικείμενο.  Βλέπουμε, δηλαδή, ότι ο εγκέφαλος βιώνει αυτό που κανείς βλέπει ή επιθυμεί ή τυχαίνει να δει, αλλά παράλληλα βιώνει και άλλου είδους ερεθίσματα που έρχονται από τον ίδιο δρόμο, τα οποία από καθαρή τύχη προκαλούνται εκείνη τη στιγμή. Οι συγκερασμοί όλων αυτών των βιωμάτων, που πάντα  μεταδίδονται με αιχμηρά δυναμικά μεταξύ των νευρωνικών κυττάρων, συντονίζουν και δίνουν την όραση, έτσι όπως τη βιώνουμε.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΌΡΑΣΗΣ ΌΤΑΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΙΩΜΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ.

Αυτό είναι απαραίτητο για να μπορέσει να αναπαραχθεί βιωματικά, όταν ο οφθαλμός δεχτεί το ίδιο οπτικό ερέθισμα. Το οπτικό κέντρο «σπάει» τα διάφορα οπτικά ερεθίσματα. Μερικά από αυτά, τα πλέον δομικά βασικά για αυτόν, τα στέλνει  σε ειδικά κέντρα στον υποθάλαμο (κύτταρα «γιαγιές») που κρατούν τις βασικές ιδέες (πρόσωπο, πράγμα). Παράλληλα όμως διοχετεύονται και σε ένα άλλο δίκτυο που τα «φορτίζουν» με δευτερεύουσες ή «τριτεύοντες» λεπτομέρειες. Τα δίκτυα αυτά επικοινωνούν μεταξύ τους ακόμα και όταν δεχτούν το ίδιο ερέθισμα και διεγείρονται όλα μαζί, λίγο ή πολύ. Αυτή είναι η βασική αρχή της «οπτικής» μνήμης.

Η ΌΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΗ ΒΑΣΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, οπτικές καταγραφές, ανάλογα με τη σημασία που έχουν, μεταφέρονται σε μικρά ή μεγάλα δίκτυα κυττάρων που επικοινωνούν μεταξύ τους σαν κομμάτια ενός «πάζλ». Βασικά, όταν υπάρχει ένας οπτικός ερεθισμός ερεθίζεται ένα μικρό κομμάτι του πάζλ και ζητά πληροφορίες που έρχονται με τη μορφή ηλεκτρικών δυναμικών, έτσι που να έχει ολοκληρωμένη εικόνα με μνημονικό χαρακτήρα. Με αυτό τον τρόπο μπορεί ο εγκέφαλος με σχετικά μεγάλη ταχύτητα να διεκπεραιώνει οπτική λειτουργία και επεισοδιακή μνήμη.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΈΝΑ ΨΑΡΙ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ, ΑΣΤΥΑΝΑΞ ΜΕΞΙΚΑΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΈΛΛΕΙΨΗ ΜΑΤΙΩΝ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥΣ, ΌΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ.

Το αναφέρουμε αυτό, γιατί είναι από τα χαρακτηριστικά παιχνίδια της εξέλιξης και της προσαρμογής. Κατά την πρώιμη  ανάπτυξη των ψαριών υπάρχουν οι οφθαλμοί, οι οποίοι εκφυλίζονται στη συνέχεια. Έτσι λοιπόν, τα ψάρια αυτά γεννιούνται με υπολειμματική δομή οφθαλμού που κρύβεται κάτω από μια δερματική πτυχή. Αυτό γίνεται γιατί, γονιδιακά, υπάρχει πληροφορία ότι τα ψάρια αυτά δε χρειάζονται την όραση και έτσι δεν  υπάρχει λόγος για την ανάπτυξη των οφθαλμών και περαιτέρω κατανάλωση ενέργειας. Εάν τα ψάρια αυτά μεταφερθούν στην επιφάνεια της θάλασσας μέσα σε 8-10 μέρες αναπτύσσεται ο οφθαλμός, λόγω της χρησιμότητας τους στο φως. Αυτό είναι το μάθημα προσαρμογής που πολλές φορές συμβαίνει και στο ανθρώπινο είδος.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΒΛΑΒΗ ΤΗΣ 6ΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΣΥΖΥΓΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΝΟΣΗΜΑ ΑΥΤΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΆΜΕΣΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

Εάν παρατηρήσει κανείς τους οφθαλμούς σε κατάσταση ηρεμίας, οι άξονες είναι παράλληλοι και δεν εμφανίζεται καμία διπλωπία. Όταν η ενατένιση είναι προς την παραλυτική πλευρά, τότε ο προσβεβλημένος οφθαλμός δεν μπορεί να συντονίζεται προς την ίδια κατεύθυνση . Κατά την ενατένιση προς την παραλυτική πλευρά, η ψευδής εικόνα βρίσκεται παράπλευρα και μεγαλώνει όσο πιο ακραία κινείται ο οφθαλμός. Το είδωλο αυτό χάνεται όταν ασφαλώς κλείσει ο ένας οφθαλμός.  Πρόκειται για μια κλασσική περίπτωση απαγωγού νεύρου, η οποία έχει πολλές αιτιολογίες. Πιο τακτικά από όλα βρίσκεται σε τραυματικές καταστάσεις ή σε σκλήρυνση κατά πλάκας.

Ο ΙΝΙΑΚΟΣ ΛΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

Αποτελεί περίπου το 12% της μάζα του και είναι στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, πάνω από την παρεγκεφαλίτιδα και έχει απευθείας σύνδεση, μέσω της οπτικής οδού (οπτικά νεύρα), με τα αισθητήρια όργανα των οφθαλμών. Το βασικό μέλημα της λειτουργίας του ινιακού λοβού είναι να διατηρεί μια βασική χωροταξική οργάνωση όλων των οπτικών πληροφοριών που παίρνει από τα μάτια, ενώ ταυτόχρονα να συντονίζει και «υπολειτουργίες» όπως είναι το χρώμα, το βάθος, η τοπική μορφή, η κίνηση κ.τ.λ. . Πρέπει να μνημονεύσουμε ότι για κάθε μια από αυτές τις υπολειτουργίες  υφίστανται στον ινιακό λοβό ένα υποκέντρο, ανάλογης δράσης. Αυτή η περιπλοκότητα καθιστά τον ινιακό λοβό, αρκετές φορές, ιδιαίτερα ευαίσθητο σε εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα, τα οποία προκαλούν διάφορες κακώσεις και εκατοντάδες, από διαφορετικά σύνδρομα, διαταραχές όρασης. Η έρευνα του και η εξειδίκευση του είναι από τα πλέον δύσκολα σημεία της νευροφυσιολογίας.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΗΜΙΑΝΟΨΙΑΣ ΌΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΈΝΑΝ Ή ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΣΤΑ ΟΠΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΕΔΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΜΙΣΟ Ή ΣΕ ΈΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ.
Στην ημιανοψία και τεταρτοκυκλική ημιανοψία, η σωστή καταγραφή και εξέταση μπορεί να δώσει ένα πλήθος πληροφοριών σε ότι αφορά παθήσεις, όσον αφορά το οπτικό νεύρο όσο και του εγκεφάλου και ασφαλώς του οπτικού κέντρου. Η πιστοποίηση των οπτικών αυτών ελλειμμάτων, μπορεί να γίνει με πολύ απλό και καθημερινό τρόπο με το γιατρό απέναντι από τον εξετασμένο, κάνοντας κύκλους με τα χέρια του και εξετάζοντας το οπτικό νεύρο. Βέβαια, η εξέταση στην περίπτωση που διαπιστωθεί κάποια διαταραχή, πρέπει να γίνει πιο επαγγελματικά. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι οι περιμετρικές εξετάσεις του οπτικού πεδίου.

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΛΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ (ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ WEBER), Η ΟΠΟΙΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ.
Το σύνδρομο αυτό προκαλείται κυρίως από αγγειακές αιτιολογίες π.χ. σε ανεύρυσμα της βασικής αρτηρίας, έμφρακτο και πολλές φορές από απομυελινωτικό νόσημα. Η διάγνωση του πρέπει να είναι ακαριαία και η θεραπεία του άμεση. Κατά κανόνα, εμφανίζει πάντα υπολειπόμενες καταστάσεις και δεν αποθεραπεύεται τελείως. Αυτό οφείλεται στο ότι η διαδικασία κινείται σε στενό ανατομικό χώρο, ώστε οι βλάβες που προκύπτουν από την πίεση να μην είναι εύκολα ανατάξιμες. Μια από τις ευαίσθητες περιοχές του μεσεγκεφάλου και η εξέλιξή του έχει κακή πρόγνωση.

Η 3Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΣΥΖΥΓΙΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΚΟΙΝΟΚΙΝΗΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ, ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΑ.
Είναι το μόνο νεύρο που έχει δύο πυρήνες σε ένα. Τα δύο τμήματα του, λειτουργικά και ανατομικά, χωρίζονται συμμετρικά σε δύο μέρη και νευρώνουν αντίστοιχα περιοχές και όργανα από δεξιά και αριστερά. Αναμενόμενο με αυτήν την κατασκευή είναι να έχουμε πιο τακτικά βλάβες του κεντρικού πυρήνα (και των δύο τμημάτων), παρά των εκατέρωθεν νευρών (κοινοκινητικό). Ο πυρήνας αυτός έχει δύο άλλους υποπυρηνικούς σχηματισμούς με σαφείς λειτουργίες. Ο μεν ένας είναι ο πυρήνας Perlia που ελέγχει η σύγκλιση και ο πυρήνας Etinga Westphal που ελέγχει η σύσπαση της κόρης. Έτσι λοιπόν οι διαταραχές αυτών των πυρήνων και νεύρων είναι από τις πιο περίπλοκες του εγκεφάλου.

ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΈΧΟΥΜΕ ΈΝΑ ΣΚΟΤΩΜΑ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ, ΣΑΦΩΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΩ ΤΕΤΑΡΤΟΚΥΚΛΙΚΗ ΗΜΙΑΝΟΨΙΑ Ή ΣΤΗΝ ΠΑΝΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ, ΌΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΆΝΩ ΤΕΤΑΡΤΟΚΥΚΛΙΚΗ ΗΜΙΑΝΟΨΙΑ.
Όπως και να έχει, αυτές οι περιπτώσεις είναι σπάνιας εμφάνισης και η τελική διάγνωση τους είναι δυνατή μετά από πλήρη κλινικοεργαστηριακό έλεγχο με όλα τα διαγνωστικά μέσα, διότι οι αιτίες που τα προκαλούν είναι σε τόσο «δύσβατες» εγκεφαλικές περιοχές που δεν γίνεται αλλιώς. Η ύπαρξη της τεταρτοκυκλικής ημιανοψίας είναι κατά κύριο λόγο η αφορμή για να γίνει ο εκτενής διαγνωστικός έλεγχος στην περίπτωση αυτή. Αποστήματα, αγγειακές βλάβες, όγκοι με προοδευτική εγκατάσταση είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνα για την παρουσίαση αυτού του φαινομένου.