NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/04/blog-post_24.html

ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΑΞΙΑ.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας μαζί με την επιληψία και το σύνδρομο Πάρκινσον είναι οι ασθένειες που απασχολούν ιδιαίτερα τους νευρολόγους ερευνητές τα τελευταία χρόνια. Ιδιαίτερα η σκλήρυνση κατά πλάκας έχει αναλυθεί όσο καμία άλλη ασθένεια στις διάφορες παθολογικές παραμέτρους της.
Τον τελευταίο καιρό απασχολεί δε διαγνωστικά πάρα πολύ και η κληρονομική επιβάρυνση, που παρουσιάζει. Στον τομέα αυτό πληθώρα επιδημιολογικών και γενετικών ερευνών έχουν ασχοληθεί με πλήθος παραμέτρων της ασθένειας και πως αλληλοεπηρεάζονται.
Ένας ουσιώδης παράγοντας ήταν εάν υπάρχει περίπτωση μεταβίβασης της νόσου από τους γονείς στα παιδιά και αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις.
Το πανεπιστήμιο Όκλαντ του Καναδά, μετά από χρόνιες αναλύσεις, βρήκε ότι όντως υπάρχει μία σχέση στο θέμα αυτό. Συγκεκριμένα, βρέθηκε θετικός ο δείκτης Κάρτερ.
Ο δείκτης Κάρτερ είναι ένα επιδημιολογικό στατιστικό στοιχείο, που μέσα από μία ανάλυση δείχνει εάν τα στοιχεία της ασθένειας μεταβιβάζονται ευκολότερα από πατέρα ή μητέρα στα παιδιά. Ο δείκτης αυτός έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία στην πρόγνωση της πυλωρικής στένωσης του κακοήθους μελανώματος και για άλλες ασθένειες.
Στις έρευνες, λοιπόν, που έγιναν στο Όκλαντ, βρέθηκε ότι τα παθογενή στοιχεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας μεταβιβάζονται κατά 2,2 φορές περισσότερο στους επιγόνους από τον πατέρα παρά από τη μητέρα.
Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σημασία για τη διάγνωση και πρόγνωση, και πρέπει πάντα να λαμβάνεται ουσιαστικά υπόψη στη λήψη ιστορικού.

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΑΥΤΗ, ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ.
Βασικά, η σκλήρυνση κατά πλάκας, ανάλογα με τα συμπτώματα που παρουσιάζει, χωρίζεται σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, σε ότι αφορά την εξέλιξή της:
Α) η μορφή των υφέσεων – εξάρσεων
Β) η δευτερεύουσα χρόνια προϊούσα μορφή
Γ) η αρχικά χρόνια προϊούσα μορφή
Δ) η προϊούσα μορφή με ώσεις.
Σαν ώση χαρακτηρίζεται μία απότομη χειροτέρευση της κλινικής εικόνας των συμπτωμάτων από διάφορες αιτίες, π.χ. ή από έναν πυρετό, ή από μία λοίμωξη, ή από μία πολύ μεγάλη στεναχώρια.
Για να χαρακτηριστεί αυτή η χειροτέρευση σαν ώση, χρειάζεται να περάσουν παραπάνω από 24 ώρες διάρκειας και να βρίσκεται μεταξύ δύο τέτοιων επεισοδίων. Η διάρκειά της μπορεί να είναι από μερικές μέρες έως και δύο μήνες.
Στη διεθνή βιβλιογραφία, από εκεί και πέρα, με τη μέθοδο κατάταξης που αναφέραμε και που είναι παγκοσμίως αποδεκτή, γίνεται η κατανομή όλων των θεραπειών σχετικά με την ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Βέβαια, αυτό είναι ουσιαστικό και βοηθάει πάρα πολύ τους κλινικούς γιατρούς και να συνεννοούνται μεταξύ τους και να μπορούμε να προχωρούμε σε διάφορους πειραματισμούς και νέες θεραπείες.
Εδώ θα ήταν καλό να αναφέρουμε απλώς και μόνο το γεγονός ότι αυτή η ταξινόμηση θα πρέπει ίσως να επανεξεταστεί και να τεθεί σε άλλη βάση, διότι λαμβανομένου υπόψη μιας επιτυχούς θεραπείας, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της πρώτης εμφάνισης, είναι δυνατόν να έχουμε βρει διαφορετικά φαινόμενα, συμπτώματα κατά την πορεία της νόσου.
Οπότε, η εν λόγω κατάταξη είναι άνευ σημασίας. Αν π.χ. έχουμε μία χρόνια προϊούσα μορφή με ώσεις και καταφέρουμε με δύο – τρία χρόνια θεραπείας να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε να μην πάθει ο ασθενής κανένα σύμπτωμα και να αισθάνεται καλά, σαφώς αυτή η κατηγορία φεύγει και «τρέχει» με την καινούρια εμφάνιση, αν ξαναρχίσουμε να επανα-κατατάξουμε σε μία κατηγορία τη νέα μορφή της νόσου.
Κάτι τέτοιο κλινικά δυσκολεύει την παρατήρηση και δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα και στη θεραπεία της νόσου και στη συνεννόηση μεταξύ των γιατρών. Ίσως είναι καιρός πλέον σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αν όχι παγκόσμιο, να υπάρχουν οργανωμένες νευρολογικές εταιρείες και άνθρωποι καλά πληρωμένοι για αυτές τις δουλειές, οι λεγόμενοι επιδημιολόγοι γιατροί, να εξετάσουν την κατάσταση της κατανομής, ανάλογα με το πόσο χρειάζεται η μία ή η άλλη μορφή να έχει το χαρακτήρα που της αποδίδουν.
Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε τα μέγιστα τη θεραπεία, διότι μία επιτυχημένη αγωγή άμεσα καταργεί όλες αυτές τις υποκατηγορίες και ανοίγει μία άλλη προοπτική στον τομέα αυτό.
Ίσως είναι καλύτερα να ξεκινήσουμε από το ποιες μορφές είναι οι άσχημες και τι γίνεται με αυτές που δεν είναι οι άσχημες, ύστερα από ένα συγκεκριμένο θεραπευτικό σχήμα.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ (ΣΚΠ) ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΑΝΙΣΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΧΩΡΟ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ.Ο κίνδυνος της σκλήρυνσης κατά πλάκας προϋπάρχει αρκετά χρόνια πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η παιδική ηλικία σε σχέση με τις γεωγραφικές παραμέτρους. Έχει βρεθεί ότι πολλοί γεωγραφικοί παράγοντες επηρεάζουν προδιαθετικά την εμφάνιση της αρρώστιας.
Σε επιδημιολογικές έρευνες σε μετανάστες πιστοποιήθηκε αυτό με σιγουριά. Βρέθηκε π.χ. ότι ο προδιατεθειμένος για την εμφάνιση της σκλήρυνσης κατά πλάκας ασθενής «κουβαλάει» μέχρι το 15ο έτος την «κληρονομιά» της χώρας που γεννήθηκε, ενώ αν μετανάστευσε μέχρι τριών ετών αναλαμβάνει τον κίνδυνο της νέας χώρας υποδοχής.
Πέρα, όμως, από την αμιγώς γεωγραφική επιρροή, υπάρχει και η εθνικο-γεωγραφική. Έτσι, βρίσκεται η αρρώστια στους λευκούς Αμερικάνους πολύ πιο τακτικά από ότι στους μαύρους Αμερικάνους. Ακόμη και εντός του ίδιου έθνους ποικίλει η εμφάνιση σε ότι αφορά απομονωμένες λαϊκές ομάδες. Π.χ. ενώ στους Φινλανδούς η εμφάνιση της νόσου είναι πολύ υψηλή, στην ίδια χώρα στους Λάπωνες είναι εξαιρετικά σπάνια.
Γενικά, τα τελευταία χρόνια, ίσως λόγω της ελεύθερης μετακίνησης στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, παρατηρείται μια τάση «ομογενοποίησης». Π.χ. πριν από χρόνια η συχνότητα εμφάνισης της νόσου στη νότια Ευρώπη ήταν 10 περισταστικά ανά 100.000, ενώ στη βόρεια φθάνουν τα 200 ανά 100.000.
Τώρα υπολογίζεται ότι σε όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει μια συχνότητα 250-300 ανά 100.000. Κάθε χρόνο δε αυξάνονται 3-6 ανά 100.000 και οι γυναίκες αρρωσταίνουν δύο φορές πιο πολύ από τους άνδρες.