NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΜΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΟΥ ΈΧΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ ΤΟΝ ΊΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ, ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ ΝΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα στο παρελθόν δεν υπήρχαν σε τέτοια ένταση και σε τόσο σοβαρές ασθένειες, γιατί το αμυντικό σύστημα ήταν κυρίως απασχολημένο να αντιμετωπίζει τους εξωτερικούς παράγοντες. Τώρα πρέπει να ασχοληθεί με τον εαυτό του και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αντίδραση μέσα από τον ίδιο τον οργανισμό θεωρείται ότι στρέφεται εναντίων του και έχουν τη δημιουργία αυτοάνοσου.

Το χάσμα ανάμεσα στην ανθρώπινη ανατομία και του μοντέρνου πολιτισμού ολοένα μεγαλώνει. Έτσι λοιπόν, βλέπουμε τους Αφρικάνους που παράλληλα είχαν τα γονίδια που εμπόδιζαν την ελονοσία, τώρα να γίνονται ευπαθείς λόγω αυτών προς την αναιμία ή  τα γονίδια που τους έκαναν να αντέχουν στην αφυδάτωση, να τους κάνουν σήμερα υπερτασικούς. Ένας νέος κλάδος της ιατρικής και της γενετικής, η επιγενετική, πρέπει πλέον να ασχοληθεί ακόμη πιο εντατικά με αυτούς εδώ τους μεταβολισμούς του εξωτερικού περιβάλλοντος, που έχουν άμεση επίδραση στον εαυτό μας με τον τρόπο που αναφέραμε.

Πρόκειται για ιούς που προυπήρχαν εξελικτικά μέσα στο σώμα ή προστίθενται στον άνθρωπο και συμβιώνουν με την ομοιόστασή του.
Οι ιοί αυτοί κρατούν μια ισορροπία με τα ανθρώπινα κύτταρα έτσι που να αποφεύγονται συγκρούσεις που θα δημιουργήσουν ασθένειες.
Οι νοσηρές καταστάσεις δεν μπορούν να αποφευχθούν όταν στο ανθρώπινο σώμα εισαχθούν νέοι ιοί ή και μικρόβια οι οποίοι βρίσκουν «κομμάτια» του εαυτού τους ήδη να προϋπάρχουν στον ξενιστή και δημιουργούν συγκρούσεις.
Αυτό συμβαίνει π.χ. με χορήγηση εμβολίων, μολύνσεων, δηλητηριάσεων κ.λ.π.
Το άκρως δυσάρεστο σε αυτή την «συνδιαλλαγή» είναι ότι οι οικείοι εισβολείς κουβαλάνε μαζί τους και περιεχόμενα τρίτων η πολλαπλών άλλων σωμάτων ιών οι οποίοι δημιουργούν μέσω της δικής τους υπόστασης μια καινούρια νοσολογική αντίδραση.
Έτσι λοιπόν όταν ένας οργανισμός δέχεται ένα εμβόλιο ή μια λοίμωξη είναι αδύνατο να προσδιορίσουμε όλους τους μικροοργανισμούς που συμμετέχουνε σε αυτό.

Υπάρχει μια ιδανική σχέση συμβίωσης μεταξύ των δύο ομάδων κυττάρων και ένας εναρμονισμός των λειτουργιών τους να δίνει την δυνατότητα της ύπαρξης της ζωής σε ισορροπία.
Κάθε διαταραχή στο ισοζύγιο αυτό και ανάλογα με το που «γέρνει» η πλάστιγγα έχουμε την μία ή άλλη εμφάνιση της αρρώστιας που προκύπτει από την διαταραχή αυτής της ισορροπίας.
Μέχρι τώρα δεν έχει γίνει ιατρικά αποδεκτό, έλλειψη αναλόγων επιστημονικών ερευνών και ιδιαίτερων παρατηρήσεων μέχρι πρόσφατα κατά πόσο οι διαταραχές της ισορροπίας αυτής είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση μορφών καρκίνου και χρόνιων παθήσεων.