NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΚΗ ΜΥΕΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΙ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΕΤΑΞΥ «ΟΥΡΑΣ» ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ ΝΩΤΙΑΙΟΥ ΜΥΕΛΟΥ.
Οι δυο αυτοί εγκεφαλικοί σχηματισμοί παίζουν έναν ουσιαστικό ρόλο στη μετάδοση του πόνου. Μπορεί να  μην έχουν μεγάλη συμμέτοχη σε ότι αφορά την παραγωγή του πόνου, αλλά στη διαδικασία της μετάβασης μπορεί να έχουν έναν ουσιαστικό ρόλο. Όταν έχουμε καταστάσεις χρόνιων επώδυνων συμπτωμάτων και συνδρόμων, είναι από τις  περιοχές που πρέπει να ελέγχονται οπωσδήποτε.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΎΠΑΡΞΗΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ.
Δεν είναι πλέον ουσιαστικό το τι γίνεται ή δε γίνεται, αλλά το κατά πόσο αυτό συνειδητοποιείται από το άτομο. Νευροφυσιολογικά έχει αποδειχτεί ότι μόνο το 5% των ανθρώπινων πράξεων καταλήγουν να έχουν βιωματικό χαρακτήρα. Έτσι λοιπόν, το υπόλοιπο ακυρώνεται μέσα στα κεφάλια μας, χωρίς να είναι συνειδητό. Χρησιμοποιώντας τη νέα τεχνική, το biofeedback, σε συνδυασμό με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορούμε να πετύχουμε, βάζοντας τον εαυτό μας να μαθαίνει τις κατάλληλες συχνότητες, την κατάλληλη συνειδητότητα και το κομμάτι της μάθησης που επιθυμούμε.

ΤΑ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΑΠΟ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ ΌΡΓΑΝΑ, ΌΠΩΣ ΑΥΤΙ, ΜΑΤΙ, ΔΕΡΜΑ.
Το δύσκολο με αυτές τις διαταραχές είναι ότι είναι υποκειμενικού χαρακτήρα, έτσι που ο γιατρός να μην μπορεί να είναι σίγουρος για το ποσοστό της δυσλειτουργίας και να δυσκολεύεται στη διάγνωση του. Σε αυτό το σημείο, η μεγάλη χρησιμότητα των προκλητών δυναμικών βασίζεται στην ιδιότητα τους να καταγράφουν με απόλυτη μετρική υπόσταση την τυχόν δυσλειτουργία που υπάρχει μέσω εξετάσεων. Έτσι λοιπόν, για οποιοδήποτε παράπονο προκληθεί από μια αισθητηριακή διαταραχή, υπάρχει η δυνατότητα ερεθίζοντας το ανάλογο αισθητήριο όργανο και καταγράφοντας την αντίδραση του από τον εγκεφαλικό φλοιό με τα προκλητά δυναμικά, να μπορεί να ελέγξει κάποιος με απόλυτη σιγουριά την οποιαδήποτε δυσλειτουργία.

ΕΔΩ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΈΝΑΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΣΥΖΥΓΙΑΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΓΛΩΣΣΟΦΑΡΥΓΓΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ.
Αν και στην περίπτωση αυτή ο πόνος δεν είναι της έντασης που έχει η νευραλγία του τριδύμου, υπάρχει, όμως, μεγάλη επικινδυνότητα λόγω των επιπλοκών που συνοδεύει μια νευραλγία του γλωσσοφαρυγγικού. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε σε βραδυκαρδία, ασυστολία μέχρι και ανακοπή. Πέρα από αυτό, παρουσιάζονται έντονες, μικρής διάρκειας,  διαξιφιστικές κρίσεις σε γλώσσα, φάρυγγα, αυτί και στη σύστοιχη γωνία της άνω γνάθου. Εξαιτίας αυτών των πόνων και μη γνωρίζοντας ακριβώς την αιτία, οι ασθενείς δεν τρώνε και έχουν την εικόνα της καχεξίας.

ΤΑ ΕΝΔΟΓΕΝΗ ΟΠΙΟΥΧΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΕΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΤΟ ΆΤΟΜΟ.
Η επιβράβευση αυτή μπορεί να είναι πολυπαραγοντική. Δηλαδή, να μειώνει τον πόνο, να αυξάνει την επιμονή και την υπομονή, να μη λαμβάνει υπόψη τις κακουχίες, να δημιουργεί  μεγάλες ιδέες και,  κατά κύριο λόγο, να κάνει την ύπαρξη ευχάριστη. Τα ενδογενή οπιούχα παράγονται σε διάφορα σημεία του κεντρικού νευρικού συστήματος σε ανάλογες ποσότητες και πρωτεϊνικές μορφές και είναι το καθένα διαφορετικής χημειοδυναμικής ισχύος. Μέχρι στιγμής, έχουν ανακαλυφθεί γύρω στα δώδεκα, ανάλογα με τον τόπο,  χρήση και ένταση δράσης. Π.χ. ένα από αυτά , η δυνορφίνη είναι διακόσιες φορές πιο ισχυρή σε δράση και από τη μορφίνη. Αυτό είναι ένα παράδειγμα που μας δίνει να καταλάβουμε τα όρια του ενδογενή οπιούχου του οργανισμού. Δηλαδή, αν έβρισκε κάποιος τον τρόπο να επηρεάζει τους μηχανισμούς τους, θα είχαμε την «αιώνια» ανθρώπινη ευτυχία.

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ.
Στις περιπτώσεις αυτές πρόκειται, κατά κύριο λόγο, για τις λεγόμενες χορδοτομές ή καταστροφή των οπτικών πυρήνων του θαλάμου. Πρόκειται, δηλαδή, για διαταραχές του νευρικού συστήματος, όπου με αρκετά πρωτόγονο ρυθμό και τρόπο κόβεται το τμήμα εκείνο του νευρικού συστήματος που υποτίθεται ότι είναι ο κύριος υπεύθυνος για την παραγωγή του άλγους. Βέβαια, τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα τα επιθυμητά και πολλές φορές έχουμε μόνο μικρή επιτυχία. Η επιτυχία αυτή συνεκτιμάτε σαν μέγεθος μια παρηγορητικής θεραπείας σε μια υποτιθέμενη μη δεχόμενη βελτίωση κατάστασης.

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ΠΕΝΗΝΤΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΠΟ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ.
Βέβαια, τα ηλεκτροεγκεφαλογραφικά ευρήματα από την αρχή ήταν άκρως χρήσιμα και απόλυτα αξιόλογα για τις κλινικές εκτιμήσεις. Παρόλα αυτά, το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, λόγω αυτών των πρωτογενών προβλημάτων, δεν πήρε την έκταση που έπρεπε, μέχρι που ήρθαν στην επιφάνεια οι ψηφιακές καταγραφές και blue tooth. Αυτό έφερε τη δυνατότητα της πολύωρης ηλεκτροεγκεφαλογραφικής καταγραφής και την πλήρη παρατήρηση της χαρτογράφησης του εγκεφάλου. Άνοιξε για τη νευρολογία μια νέα εποχή για τη διάγνωση πολλών παθήσεων.

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΈΝΤΟΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ, ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΑ «ΣΥΝΕΒΑΛΑΝ» ΣΤΗΝ ΈΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.
Ένα οριακό σημείο σε αυτή την προσπάθεια ήταν το 1973 ,όταν για πρώτη φορά έγινε γνωστή η συσχέτιση της υπερλιπιδαιμίας τύπου ΙΙΙ με την εξέλιξη καρδιοαγγειακών νοσημάτων. Βρέθηκε ότι πίσω από αυτή τη διαδικασία κρυβόταν η εμπλοκή της απολιποπρωτεΐνης Ε της οποίας η παθογενική δράση και ανάπτυξη είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση των καρδιοαγγειακών διαταραχών. Βέβαια, το «κακό» δε «σταμάτησε» εκεί , αλλά περαιτέρω έρευνες κατέδειξαν με σαφή τρόπο ότι η συγκεκριμένη πρωτεΐνη στις δυσλειτουργικές της μορφές μπορεί να προκαλέσει και νευροεκφυλιστικές  διαταραχές.

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ Η ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΉΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ.
Τεχνικά προβλήματα (έλλειψη διαγνωστικών μέσων, κοινωνικοί στιγματισμοί κ.τ.λ.) έκαναν τη διαδικασία της διάγνωσης δύσκολη και την αντιμετώπιση της επιληψίας δυσκολότερη. Τότε, για πρώτη φορά, αναδείχτηκε και ένας όρος που μετά έγινε μεταξύ των γιατρών αγαπητός, η λεγόμενη ψυχογενής επιληπτική κρίση. Αυτό ήταν μια υποκειμενική τελείως «στάμπα», βασιζόμενη τόσο στην αμφισβητούμενη επιληψία που παρουσίαζε ο ασθενής, όσο και στη μερική ικανότητα του γιατρού να πει με βεβαιότητα τη διάγνωση. Έτσι λοιπόν, με αμφιλεγόμενες διαδικασίες, «καραμπινάτες» διαταραχές της συμπεριφοράς και του συναισθήματος, αλλά ακόμη σφαιρικές αμνησίες, συγκοπικά επεισόδια, συγκοπικές κρίσεις περνούσαν όλα στη «στάμπα» του ψυχογενούς. Βέβαια, όλα αυτά με την πρόοδο της τεχνολογίας και ιδιαίτερα της πολύωρης ηλεκτροεγκεφαλογραφικής καταγραφής σε ποσοστό πάνω από 95% έχουν υποχωρήσει.