NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Θεωρείται σαν μια υποχονδριακή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Σε προχωρημένες καταστάσεις συνδέεται και με την αίσθηση της συρρίκνωσης των γενετικών οργάνων (Contraction genital organs).
Πέρα όμως από αυτό το όνομα στην διεθνή βιβλιογραφία σε άλλους πολιτισμούς έχουμε την εμφάνιση της κρυοφοβίας με συρρίκνωση των γενετικών οργάνων σαν πολιτισμική υστερική διαταραχή όπως π.χ. στο Ταιβάν και στην Σρι Λάνκα με το όνομα Κορό ή Τζίν και Τζανκ όπου το Τζιν αφορά το γυναικείο φύλο.
Παρατηρώντας τις διαστάσεις της κρυοφοβίας και μελετώντας την δομή της παρακολουθούμε ταυτόχρονα και πως τα ψυχιατρικά φαινόμενα πολονωνται ανάλογα με τις πολιτισμικές ανάγκες.

Έχουμε δύο σχέδια ανοσίας το ένα καλείται κυτταρικό και το άλλο καλείται χυμικό από τους χυμούς του σώματος.
Και τα δύο είδη αυτά διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους και είναι αρκετά περίπλοκα αλλά για να τα κάνουμε απλώς πιο κατανοητά. Λένε ότι σε ότι αφορά την κυτταρική ανοσία επιτίθεται κατευθείαν εναντίον του στόχου που έρχεται από έξω και προσπαθεί να καταβάλλει ή να αλλοιώσει τον οργανισμό ενώ το άλλο το χυμικό δημιουργεί διαδικασίες παραγωγής αντισωμάτων τα οποία, με την σειρά τους, αναζητούν τον εχθρό, προσπαθούν να τον αναγνωρίσουν, τον περικυκλώνουν και τον εξολοθρεύουν.
Βέβαια η ανάλυση αυτή είναι πάρα πολύ απλοϊκή αλλά είναι ταυτόχρονα άκρως σπουδαία και κατανοητή για να καταλάβει ο καθένας πως λειτουργεί η ανοσία.
Βέβαια πλην από αυτούς τους δύο βασικούς τρόπους υπάρχουν και παράπλευρες μέθοδοι που ακόμα δεν είναι απόλυτα επιστημονικά εξακριβωμένες και γνωστές ικανές όμως να βοηθήσουν την μία ή την άλλη περίπτωση προκειμένου να ανταπεξέλθουν στο έργο που έχουνε βάλει. Βέβαια, με τις τελευταίες προόδους της επιστήμης και τα δύο αυτά τμήματα της ανοσίας έχουν δεχτεί επεμβάσεις προς το καλύτερο τα οποία βέβαια θα αναλύσουμε σε άλλες περιπτώσεις.

Η ΓΡΙΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕ ΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΟΛΛΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΩ-ΚΑΤΩ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΕΜΒΟΛΙΩΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΠΟΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ.Αν και πολλά λέγονται και γίνονται ακόμη στην κατεύθυνση αυτή και υπάρχουν εξεταστικές επιτροπές, παρόλα αυτά η επιστήμη συνεχίζει και έρχεται, όπως ανακοινώθηκε στις εφημερίδες τελευταία, κάτι καινούριο ουσιαστικό σε αυτήν την κατεύθυνση.
Πρόκειται για την νουκλεοζίνη που ερευνητές στο Χονγκ-Κονγκ την τοποθετούν σαν το πρώτο όπλο στην πιθανή γρίπη και ιδιαίτερα αυτή των πτηνών. Το ουσιαστικό που αναφέρουν είναι ότι η νουκλεοζίνη έχει την δυνατότητα να επιτείνει ή και να είναι υπεράνω των δράσεων των συνηθισμένων αντιικών φαρμάκων για όλα τα παράγωγα της γρίπης.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ Η ΥΠΝΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΜΕΝΟ ΑΣΘΕΝΗ. Ο Ασκληπιός ίσως είναι ο πρώτος που έδωσε επιστημονική έμφαση στην ύπνωση. Την χρησιμοποιούσε σαν ιατρικό μέσο κατά κόρον με τον συνδυασμό της μουσικής.
Πέρα από τον Ασκληπιό και άλλοι πολιτισμοί από Κίνα, Ινδία, Θιβέτ μέχρι και τις σκανδιναβικές χώρες χρησιμοποιούσαν την ύπνωση προκειμένου να βρουν την απαιτούμενη χαλάρωση για να επιλύσουνε ψυχικά και σωματικά προβλήματα.
Είχαν δημιουργηθεί ολόκληρες σχολές ύπνωσης με χαρακτηριστικές τεχνικές διαδικασίας και μεθόδους χαλάρωσης.
Ιδιαίτερα τα αρχαία ιερατεία με διάφορες μεθόδους π.χ. κάψιμο από βότανα, ελιξίρια, τελετές κ.λ.π. συμπλήρωναν τις τεχνικές ύπνωσης που πάντα ανακουφίζουν τους ανθρώπους.
Και επειδή κάθε θεραπευτική προσπάθεια την επιτυχία της την στηρίζει στην πίστη του ασθενούς για αυτό οι τεχνικές ύπνωσης από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα βρίσκουν ανταπόκριση τόσο επιστημονική όσο και παραεπιστημονική.
Είναι κάτι που το χρειάζεται ο άνθρωπος και για αυτό έχει επιτυχία.

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΟΠΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ «ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ». ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗΣ, ΜΕ ΕΝΤΟΝΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΣΕ ΛΑΙΜΟ, ΚΕΦΑΛΙ, ΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΥΕΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ.Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης μέχρι τώρα κατά κύριο λόγο, χωρίς να γίνει απόλυτα δεκτό, έδινε την αίσθηση και ότι ήταν ασθένεια του χώρου της ψυχιατρικής και οι ψυχίατροι ασχολούνταν με αυτό.
Βέβαια, οι μέχρι τώρα ψυχιατρικές θεραπείες, κυρίως με την χορήγηση ψυχοφαρμάκων και συνεδριών ψυχοθεραπειών, δεν έχουν αποδώσει τίποτα.
Τον περασμένο όμως Οκτώβριο φάνηκε ότι υφίσταται κάποια άλλη αιτία για αυτό το μυστηριώδες σύνδρομο. Έρευνες του πανεπιστημίου του Κλίβελαντ βρήκαν ότι το 67% των ασθενειών με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης έχουν προσβληθεί από ένα συγκεκριμένο ιό τον ιό ( X M L V ).
Και υπολογίζεται ότι περίπου το 4% του αμερικανικού πληθυσμού πάσχει από αυτόν τον ιό. Μέχρι τώρα αυτός ο ιός θεωρείται σαν αιτία της εμφάνισης του χρόνιου συνδρόμου κόπωσης διότι προκαλεί ένα «μπλοκάρισμα» της άμυνας του οργανισμού (ανοσοποιητικό) και έτσι δημιουργείται η όλη νοσολογική εξέλιξη του συνδρόμου.

ΤΟ DNA «ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΕΤΑΙ» ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΤΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ «ΠΛΑΙΣΙΟ» ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ ΤΟΥ DNA.Μεταξύ των ιστόνων και του συμπλέγματος DNA η επικοινωνία γίνεται με άλλες πρωτεΐνες, τις χρωματίνες.
Ο τρόπος που εμπλέκεται όλο αυτό το σύστημα πρέπει να είναι σταθερός επειδή όλα αυτά τα δομικά μέλη είναι πρωτεΐνες με διαφορετικό ρόλο η καθεμιά η ομαλή και σωστή συνύπαρξη τους δίνει την σιγουριά για την φυσιολογική μετάβαση της πληροφορίας των γονιδίων.
Οποιαδήποτε διαταραχή ή μεταβολή μεταξύ αυτού του κυκλώματος πρωτεϊνών επιφέρει δυσλειτουργίες με έκφανση των αλλαγών, των ιδιοτήτων και κυρίως της μετάβασης της πληροφορίας.
Έτσι λοιπόν έχουμε αποκλίσεις από τον μέσο όρο που δημιουργεί άλλες καταστάσεις που πολλές από αυτές μπορεί να είναι και νοσηρές.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΕΝΝΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΟΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΓΕΝΝΗΤΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΑ, ΠΡΟΩΡΑ ΒΡΕΦΗ, ΛΙΠΟΒΑΡΗ ΒΡΕΦΗ.Σε μεγάλο βαθμό οι πρώτες βοήθειες σε αυτόν το τομέα έχουν φτάσει σε ικανοποιητικό βαθμό τελειότητας. Τα βρέφη σώζονται, εξασφαλίζεται η ζωή τους και σε ότι αφορά τα τραύματα με εγκεφαλικές κρίσεις ακολουθείται και μια προληπτική μελλοντική ιατρική.
Από ότι δείχνει η νευρολογική ιατρική πείρα και ιδιαίτερα στον τομέα επιληπτικών κρίσεων, γνωστικών λειτουργιών, λειτουργιών εγρήγορσης και ψυχολογικής συμπεριφοράς οφείλεται αυτή η ιατρική μέριμνα να «τραβάει σε μάκρος» μέχρι του πλήρου ελέγχου του προβλήματος.
Με την πρόοδο των νέων διαγνωστικών τεχνικών και θεραπευτικών εφαρμογών αυτό σήμερα είναι εύκολο, φτάνει να υπάρχει πρόνοια.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΦΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΩ, ΚΑΤΩ.Έχουνε αυξηθεί κατά πάρα πολύ μεγάλο αριθμό οι απόπειρες αυτοκτονίας και οι αυτοκτονίες υπολογίζεται ότι ανά 40 δευτερόλεπτα γίνεται μια τέτοια προσπάθεια.
Για αυτό τον λόγο μεταξύ των άλλων που ψάχνονται σαν πιθανές αιτίες είναι και το θέμα της φτώχειας.
Ήταν από παλιά γνωστό ότι η κατάθλιψη, ο αλκοολισμός και η σχιζοφρένεια αποτελούσανε τις μεγάλες ομάδες κινδύνου σε ότι αφορά την εμφάνιση της αυτοκτονικότητας.
Αυτό εξακολουθεί και υφίσταται και όσες καινούριες εργασίες έχουνε γίνει πάνω στο θέμα αυτό δείχνουνε την έντονη τάση.
Τελευταία όμως υπεισέρχεται στην Ευρώπη και με την μεγάλη αύξηση της ανεργίας ένας νέος παράγων, των νεόπτωχων δηλαδή των ανθρώπων αυτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας που έχει η κάθε κοινωνία.
Είναι άνθρωποι που στερούνται πράγματα που έχουν απολαύσει στο παρελθόν και ως εκ τούτου η στέρηση αυτή δημιουργεί ψυχικές διαταραχές. Έτσι λοιπόν βρέθηκε ότι στους 3 παράγοντες όπως είναι η κατάθλιψη, ο αλκοολισμός και η σχιζοφρένεια υπάρχει και αυτό της φτώχειας που ανεβάζει τον δείκτη της αυτοκτονικότητας.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΚΑΡΚΙΝΩΝ ΜΕ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ.Δυστυχώς τα αντισώματα δεν είναι για κάθε μορφή καρκίνου. Η ανοσολογική αντίδραση που προκαλούν δεν ανταποκρίνεται πολλές φορές στο καρκίνωμα που στοχεύουν απλά διότι τα αντιγόνα που τα προκαλούν δεν έχουνε μεγάλη ανοσολογική σχέση με την καρκινική ομάδα που υφίστανται.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι μεταστάσεις του ήπατος.
Έτσι λοιπόν όταν αναφερόμαστε σε αντικαρκινική θεραπεία μέσω αντισωμάτων – αντιγόνων προκαλώντας μια θεραπευτική δράση, πρέπει να ξέρουμε τι περιμένουμε και πόσο δραστικό είναι αυτό που κάνουμε, Σε αντίθετη περίπτωση μιλάμε πλέον για νέα έρευνα και νέα προσπάθεια ανοσοποιήσης.

Αναμενόμενα η εγκεφαλική διαταραχή αυτή δεν υποχωρεί με τα χρόνια αλλά αυξομειώνεται η συμπτωματολογία της ανάλογα με το περιβάλλον.
Έτσι λοιπόν έχουμε μια κορύφωση στην ηλικία των 30 ετών και μετά τα 35 με 40 υπάρχει μια υποχώρηση των συμπτωμάτων λόγω και της φυσιολογικής φθοράς του ατόμου, αλλά δεν παύουν να δημιουργούν δυσάρεστες καταστάσεις.
Το αποτέλεσμα είναι να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε προσωπικές απώλειες έτσι που τα άτομα αυτά να οδηγούνται στο κοινωνικό περιθώριο.
Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει η ιατρική και η ψυχιατρική παρέμβαση να γίνεται νωρίς για να σωθούν.