Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιστόνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΧΡΩΜΑΤΙΝΕΣ, ΙΣΤΟΝΕΣ ΚΑΙ DNA

ΤΟ DNA ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 50 ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΕΧΕΙ ΑΝΑΛΥΘΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ.
Παρότι μέχρι τώρα χιλιάδες επιστήμες κυρίως η μοριακή βιολογία έρχονται να προσθέσουν νέες ανακαλύψεις και γνώσεις σχετικά με την δομή του, δεν έχουν καταφέρει όμως να δώσουν μια ολοκληρωμένη συντεταγμένη και σίγουρη σύνθεση και λειτουργικότητά του.
Δυο ουσιαστικοί παράγοντες που παίζουν τεράστιο ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση είναι συγκεκριμένες πρωτεΐνες. Όλα γίνονται με πρωτεΐνες που λέγονται ιστόνες.
Οι ιστόνες είναι η «σκαλωσιά» που συγκρατεί το γενετικό υλικό του DNA στον πυρήνα συμπυκνωμένο με την μορφή της χρωματίνης.
Οι ιστόνες δένουν με τέτοιο τρόπο το DNA ώστε να ορίζουν και την λειτουργία του.

Η ΑΚΕΤΥΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΝΩΝ

ΟΙ ΙΣΤΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ. ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ.
Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι ιστόνες είναι χαρακτηριστικός τόσο για την ζωή του κυττάρου όσο και για την διαφοροποίηση της ζωής τους ως προς το γονιδιακό περιεχόμενο. Αυτό δηλαδή που θα συγκρατήσουν οι ιστόνες είναι η σταθερότητα της λειτουργικής των γονιδίων που π.χ. καθορίζει το χρώμα των μαλλιών ή το ύψος του σώματος.
Οι ιστόνες δέχονται παρεμβολές από πρωτεΐνες που μπορούν να μεταβάλουν το σχήμα τους και κατά συνέπεια την διαφοροποίηση του κυττάρου μέχρι πλήρους αλλαγής της λειτουργίας του.
Η επέμβαση αυτή γίνεται μέσω βιοχημικής διαδικασίας που λέγεται ακετυλίωση.
Για να καταλάβουμε πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η ακετυλίωση στις ιστόνες αρκεί να αναφέρουμε ότι μπορεί να μετατρέψει το κύτταρο σε αρχέγονο βλαστικό κύτταρο.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΟΤΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ Ή ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ» ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;
Πρόκειται για τον μηχανισμό γονιδιακής αποτύπωσης. Ένας μηχανισμός που μέσω των εξωτερικών ερεθισμάτων εισέρχεται στα γονίδια και συγκεκριμένα στην σκαλωσιά που είναι περιτυλιγμένα αυτά και λέγονται ιστόνες και δημιουργεί εκεί πέρα με μια διαδικασία η οποία λέγεται μεσηλίωση, τις μεταβολές εκείνες που τα αναπαραγωγικά κύτταρα τις μεταβιβάζουν κατόπιν στα σωματικά και σε όλο τον οργανισμό.
Τα γονίδια αυτά εκφράζονται κυρίως με το χρωμόσωμα Χ αλλά μπορεί να είναι και με το άλλο χρωμόσωμα του πατέρα σε άλλη διαδικασία.
Τέτοιας μορφής γονιδιακή αποτύπωση έχουμε σε πολλά θηλαστικά. Επίσης έχει βρεθεί ακόμα και σε φυτά.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η φύση έχει έναν μηχανισμό, την γονιδιακή αποτύπωση, προκειμένου να περάσει στα έμβια όντα αυτά που χρειάζεται ή είναι εποικοδομητικά για την εξέλιξη.

ΤΟ DNA «ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΕΤΑΙ» ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΤΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ «ΠΛΑΙΣΙΟ» ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ ΤΟΥ DNA.Μεταξύ των ιστόνων και του συμπλέγματος DNA η επικοινωνία γίνεται με άλλες πρωτεΐνες, τις χρωματίνες.
Ο τρόπος που εμπλέκεται όλο αυτό το σύστημα πρέπει να είναι σταθερός επειδή όλα αυτά τα δομικά μέλη είναι πρωτεΐνες με διαφορετικό ρόλο η καθεμιά η ομαλή και σωστή συνύπαρξη τους δίνει την σιγουριά για την φυσιολογική μετάβαση της πληροφορίας των γονιδίων.
Οποιαδήποτε διαταραχή ή μεταβολή μεταξύ αυτού του κυκλώματος πρωτεϊνών επιφέρει δυσλειτουργίες με έκφανση των αλλαγών, των ιδιοτήτων και κυρίως της μετάβασης της πληροφορίας.
Έτσι λοιπόν έχουμε αποκλίσεις από τον μέσο όρο που δημιουργεί άλλες καταστάσεις που πολλές από αυτές μπορεί να είναι και νοσηρές.

ΤΟ ΑΝΤΙΣΩΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΝΗΣ

ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΗ ΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝΕ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ.
Δημοσιεύτηκε μια έρευνα στο Nature Medicine συγκεκριμένα με το θέμα αυτό. Από το Πανεπιστήμιο Φιλαδέλφεια της Νέας Υόρκης μπόρεσαν μετά από πολλούς κόπους να κατασκευάσουν ένα μοντέλο αντισώματος της ιστόνης, Η ιστόνη όπως είδαμε είναι μια πρωτεΐνη η οποία είναι εντός του κυττάρου και με την λειτουργία της αυξάνει τον κίνδυνο των αιμορραγιών. Και κυρίως μικροαιμμοραγιών εντός του κυττάρου. Έτσι λοιπόν μια σημαντική ανακάλυψη θα ήτανε να σταματήσει κατά την ιατρική αναγκαιότητα της στιγμής η δραστηριότητα της πρωτείνης αυτής. Αυτό το κατάφεραν στην Φιλαδέλφεια με το λεγόμενο μονοκλωνικό αντίσωμα της ιστόνης και φαίνεται έγινε ένα μεγάλο βήμα στην αντιμετώπιση των μικροαγγειοπαθειών που τόσο πολύ βασανίζουν τους νευρολογικούς ασθενείς.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.