NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΟΥΣΙΩΔΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, ΟΙ ΔΥΣΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΨΕΥΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Π.χ. παράλυση ενός άκρου ή κάποια «τικ», ακόμη διαταραχές του βαδίσματος ανήκουν σε αυτή την ομάδα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε μια συγκεκριμένη δυσπροσαρμοστικότητα της προσωπικότητας, έτσι ώστε αυτή με τη σειρά της να προβάλει τέτοιες εικόνες, που ήδη έχει αποθηκεύσει από κάποιο ερέθισμα προς τα έξω, μέχρι το σημείο που να θεωρεί ότι είναι δικές της. Πρόκειται για αυτό που, πολλές φορές, στο παρελθόν έκαναν αναφορά οι παλιοί νευρολόγοι σαν διαταραχές της υστερίας ή σαν υστερικές προσωπικότητες.
Βέβαια, όποτε έχουμε παρόμοιες περιπτώσεις, όπως λέγονται σήμερα συνδρόμων μετατροπής ή  διαταραχών σωματοποίησης, τότε οφείλουμε πάντα, πριν καταλήξουμε σε αυτή τη διάγνωση, να κάνουμε έναν εκτεταμένο νευρολογικό και ψυχιατρικό έλεγχο, ο οποίος θα μας δώσει ακριβώς τη βεβαιότητα της διάγνωσης αυτής. Διαφορετικά, ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος σε μια λανθασμένη απόφαση ή να αδικηθεί ο ασθενής ή να προχωρήσει η ασθένεια ακόμα περισσότερο.
Ιδιαίτερα σε περίπτωση λάθους, δε γίνεται και η σωστή αγωγή τόσο για τη μετατροπή όσο και για τις διαταραχές της σωματοποίησης. Αυτό είναι το χειρότερο, γιατί έχουμε να κάνουμε γιατροί και ασθενείς με μια αρρώστια που στην ουσία δεν υπάρχει.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ, ΌΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΤΩΠΙΑΙΟΣ ΛΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΝΕΥΡΩΝΙΚΟΥ ΤΟΞΟΥ ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΥΝ, ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.
Πάρα πολλές ασθένειες προκαλούν διαταραχές σε αυτήν εδώ τη διαδρομή, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται όχι μόνο διαταραχές συμπεριφοράς ή του συναισθήματος, αλλά ακόμη και της προσωπικότητας, η οποία έτσι και αλλιώς  διαμορφώνεται από τα δυο πρώτα.  Και όταν λέμε για την προκείμενη διαταραχή της προσωπικότητας,  αναφερόμαστε στη δυσπροσαρμοστία και στις τάσεις δυσπροσαρμοστίας που δείχνει η προσωπικότητα προς κοινωνικές, ατομικές, οικογενειακές και γενικά περιβαλλοντολογικές εξελίξεις, σε σχέση με το ίδιο το άτομο. Έτσι λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε πέρα από την ασθένεια και την εμφάνιση ενός γενικότερου προβλήματος, που είναι η ίδια προσωπικότητα αυτού του ατόμου με τη μεγαλύτερη δυνατή δυσκολία που μπορεί να υπάρξει σε έναν άνθρωπο˙ αυτή της δυσπροσαρμοστίας προς συνανθρώπους ή και περιβάλλον. Είναι κάτι που σε αυτές τις καταστάσεις πρέπει το ιατρικό προσωπικό να έχει ανοιχτά τα μάτια του και να έχει πάντα κατά νου την ευαισθησία αυτής της «σιδηροδρομικής γραμμής» που αναφέραμε παραπάνω.

Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΕΓΚΕΦΑΛΟΓΡΑΦΗΜΑ ΕΙΝΑΙ 8-11 HZ.
Η πτώση του ρυθμού αυτού προς τα κάτω σημαίνει αποδιοργάνωση και φθορά του εγκεφάλου, που μπορεί να είναι γενική ή και τοπική. Ένα συγκεκριμένο όριο, που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο και μια «αφετηρία» θεώρησης της εγκεφαλικής φθοράς, είναι ο ρυθμός των 7 Hz και κάτω. Αν αυτό πιστοποιείται και ορίζεται σαν αρχή  των λεγόμενων θ κυμάτων, θεωρούμε ότι υπάρχει πλέον μια δεδομένη εγκεφαλική εκφύλιση που μπορεί να οδηγεί προς πολλές κατευθύνσεις και να είναι η απαρχή πολλών παθήσεων. Έτσι λοιπόν, σε νευροψυχιατρικές αποκλίσεις πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη την εκτέλεση ενός ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και συγκεκριμένα το όριο των 7 Hz.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΑΠΟ ΌΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΗ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Κατά κύριο λόγο, ψυχίατροι, ψυχοθεραπευτές και ψυχαναλυτές ασχολούνται με το θέμα αυτό. Τα τελευταία, όμως, χρόνια με την πρόοδο της τεχνολογίας και με την καλύτερη διερεύνηση της νευροφυσιολογίας υπάρχει η δυνατότητα για αναζήτηση και άλλων βιοχημικών αιτιών, που είναι ουσιαστικά για τη δυσλειτουργία αυτή. Έτσι βρέθηκε ότι η έλλειψη ή η μείωση σεροτονίνης ,για ποικίλους λόγους, σε παιδιά φέρνει την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζουν και τα επίπεδα οξυγόνωσης του εγκεφάλου, σε ότι αφορά την υιοθέτηση μιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΚΗ  ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ.

Η ΛΟΙΜΟΓΟΝΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ.
Όσον αφορά τις λοιμώξεις των ιών στο νευρικό σύστημα, μπορούμε να τις χωρίσουμε εμπειρικά, κλινικά σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη είναι αυτή που έχει άμεση προσβολή που προκαλούν οξεία συμπτώματα, όπου ο ασθενής καταλήγει άμεσα στο νοσοκομείο. Τέτοιες περιπτώσεις είναι οι μηνιγγίτιδες, εγκεφαλίτιδες, ριζίτιδες κ.τ.λ. . Ή μπορεί να έχουμε  και ιούς που να ελλοχεύουν χρόνια π.χ. χλαμύδια, έρπητα και σταδιακά αργά να δημιουργούν μια κλινική εικόνα, προχωρημένη δύσκολα να διαγνωστεί και να θεραπευτεί. Ιδιαίτερα σε χώρες, χωρίς ευρέως εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό, τα περιστατικά αυτά καταλήγουν σε προχωρημένες μορφές και μετά από καιρό στο νευρολόγο, όπου πλέον η όλη διαχείριση είναι ακόμη πιο δύσκολη. Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε και στην παραμικρή ένδειξη να έχουμε άμεση σκέψη της λοιμογόνους δράσης στο κεντρικό νευρικό σύστημα και να έχουμε άμεση επαφή.

ΌΤΑΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ TIGHT POSTERIOR FOSSA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΟΥ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟΥ.
Κατά κύριο λόγο, σε τέτοιες καταστάσεις κρύβεται πάντα πίσω από αυτό το γεγονός μια αιμορραγία ή μια ξαφνική απόφραξη του κοιλιακού συστήματος του εγκεφάλου. Το χαρακτηριστικό πάντως είναι ότι η κλινική εικόνα που προκύπτει, προκαλεί μια μέγιστη ή ολοκληρωτική απόφραξη της τέταρτης κοιλίας και μια υπέρμετρη μεγάλη πίεση στην παρεγκεφαλίδα. Και στις δυο περιπτώσεις, πρόκειται για ένα επικίνδυνο γεγονός, που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.