NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΡΚΕΤΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ, ΕΝΩ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΡΙΣΚΟ.

Η αλλαγή αυτή τρομάζει. Πολλές φορές, συνεργάτες και συγγενείς δεν μπορούν να την εξηγήσουν και για αυτό καταφεύγουν σπάνια για αυτά τα συμπτώματα στον ειδικό. Στην ουσία, η εμφάνιση αυτών των δυο χαρακτηριστικών οφείλεται στην απότομη πτώση της ντοπαμίνης και έχει πολλές φορές σαν επακόλουθο την εμφάνιση μιας αρχικής παρκισιονικής συνδρομής. Δηλαδή, το σύνδρομο του πάρκινσον, αρκετές φορές, «ξεκινάει» την κλινική του παρουσία με διαταραχές της συμπεριφοράς, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΑΝ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΕΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ ΠΡΙΝ 200.000 ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΤΗ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
Οι προγονοί μας πριν 200.000 χρόνια ζώντας στην ζούγκλα ήτανε αναγκασμένοι να αναπτύσσουνε όσο γίνεται περισσότερο την λογική τους και το μυαλό τους το μοναδικό «όπλο» που είχανε απέναντι στους κινδύνους του περιβάλλοντος.
Σε ότι αφορά με τα άλλα έμβια όντα ήτανε σωματικά πιο αδύναμοι και ότι αφορούσε την ταχύτητα στα πόδια σαφώς και εκεί λιγότερο γρήγοροι.
Έτσι λοιπόν απέμεινε μόνο μια λογική σύγκριση εν προκειμένου να ξεχωρίσουν τι είναι καλό και τι είναι κακό.
Ποιο είναι φαγώσιμο, ποιο είναι δηλητηριώδες και ακριβώς με ποιο τρόπο πρέπει να κυνηγήσουμε για να έχουνε επιτυχία.
Με αυτόν τον τρόπο άρχισαν πλέον να μαθαίνουν το μυαλό τους να συλλέγει πληροφορίες και να τις κατηγοριοποιεί ανάλογα με τις ιδιότητες και τις ειδικότητες τους.
Αυτό εξοικονομούσε χρόνο και ήτανε ένας σπουδαίος παράγον για την καθημερινότητα της ζωής τους. Το ίδιο γίνεται και σήμερα.