NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Όταν μιλάμε για εγκολεασμό εννοούμε ένα «κακό» παιχνίδι, που παίζεται στον εγκέφαλο μετά από μία κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Συνήθως, ο εγκολεασμός μπορεί να γίνει σε τρία ή τέσσερα επίπεδα ή ταυτόχρονα σε όλα μαζί, μετά από ένα κρανιοεγκεφαλικό τραύμα.
Η λέξη εγκολεασμός σημαίνει «πνίξιμο», κομμάτι του εγκεφαλικού ιστού μέσα σε ένα τρήμα (οπή), που υπάρχουν στο οστικό κρανίο. Συνήθως, οι περιοχές αυτές είναι το σκήνωμα του εγκεφάλου, είναι το δρέπανο και είναι το ινιακό τρήμα στην βάση του κρανίου.
Όταν, λοιπόν, ασκείται πίεση από την μία ή την άλλη πλευρά του εγκεφάλου ή ακόμα και από τις δύο πλευρές, τότε σιγά-σιγά με την ροή του αίματος ή με το οίδημα- δηλαδή, το μάζεμα νερού που συντελείται χωρίς να ξέρουμε και την ακριβή αιτιοπαθολογία- πιέζεται ο εγκεφαλικός ιστός σε αυτά τα σημεία, προκειμένου να σφηνωθούν εκεί μέσα και να προκαλέσουν διάφορες νευρολογικές βλάβες, από τις οποίες η πιο συνηθισμένη είναι μια ημιπληγία και μετά από ώρες ή μέρες, ο θάνατος.
Η περίπτωση του εγκολεασμού πρέπει πάντοτε να λαμβάνεται υπόψη σε περιπτώσεις τραυμάτων όσο «απαλές» και να είναι αυτές, ιδιαίτερα σε παιδιά.
Μια άλλη ακόμη προχωρημένη περίπτωση είναι και οι μεσήλικες με προχωρημένη αρτηριοσκλήρωση, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο σκληρά. Ή οι γυναίκες με ορμονικές διαταραχές.
Για αυτό καλό είναι, έστω και μετά από κάθε επιπόλαιο τραύμα, από γιατρό, νοσοκόμα ή συγγενείς να γίνεται μια παρακολούθηση της εξέλιξης της κλινικής εικόνας του ασθενούς έτσι για να προλαμβάνονται όλα αυτά τα γεγονότα.

Με την αύξηση των τροχαίων και των παιδικών ατυχημάτων οι ακαριαίες εγκεφαλικές βλάβες έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την μετέπειτα πορεία. Επειδή αυτές οι βλάβες λαμβάνουν χώρα ανεξάρτητα από την ένταση-βαρύτητα του τραύματος, είναι σωστό να συνεκτιμούνται άμεσα.
Αυτός ο έλεγχος είναι αναγκαίος ακόμη και όταν ένα παιδάκι πέφτει από το ποδήλατο και χτυπάει το κεφάλι του. Είναι και σε αυτή την περίπτωση απαραίτητη η καταγραφή εγκεφαλικών βλαβών. Είναι σίγουρο πως θα το χρειαστεί στο μέλλον.
Οι βλάβες αυτές χαρακτηρίζονται από κακώσεις του φλοιού (φαιά ουσία) του εγκεφάλου και της λευκής ουσίας του εγκεφάλου.
Οι θλάσεις ή ρίζες του εγκεφαλικού φλοιού, που συνήθως είναι αμφοτερόπλευρα, μπορούν και χρόνια να μείνουν σιωπηλές και να παρουσιάσουν συμπτωματολογία ύστερα από πολύ καιρό.
Οι βλάβες στην λευκή ουσία έχουν πιο έντονο κλινικά χαρακτήρα λόγω της διατομής και του τανισμού (τέντωμα) που προκαλούνται στους νευράξονες.
Έτσι, δημιουργούνται μικροαιμορραγίες και συγκέντρωση νεκρωτικού υλικού (μικρογλοίας), οι οποίες με τον καιρό προκαλούν εγκεφαλικές δυσλειτουργίες.