NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΑΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑ.
Ημικρανίες με αύρα, δηλαδή, ημικρανίες που συνοδεύονται πέρα από τον πονοκέφαλο και από τα άλλα νευρολογικά συμπτώματα αρκετές φορές εμφανίζουν τα δευτερεύοντα εγκεφαλικά συμπτώματα χωρίς ημικρανία.
Οι πιο συνηθισμένες διαταραχές της ημικρανίας με αύρα είναι οι στομαχικές, οι ίλιγγοι, οι διαταραχές της μνήμης, παραλύσεις και μουδιάσματα.
Αρκετές φορές στην ημικρανία με αύρα μπορεί να τα έχουμε όλα αυτά τα συμπτώματα αλλά για λόγους παθολογοανατομικούς να λείπουνε οι πόνοι στο κεφάλι.
Στις περιπτώσεις αυτές μιλάμε για την παρουσία ενός ημικρανικού ισοδύναμου.

ΣΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΑΠΟΣΥΝΔΕΣΕΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ.
Μια τέτοια δυσλειτουργία είναι η απραξία.
Στην απραξία έχουμε την αδυναμίες εκτέλεσης μιας πράξης χωρίς να υπάρχει ασυνεργία ή μυϊκή αδυναμία.
Απλά μια εντολή δεν μεταβιβάζεται σωστή ή εν μέρει σωστά από μια εγκεφαλική θέση σε άλλη.
Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει το πρόβλημα της κατανόησης της εντολής και να μην εκτελείται η πράξη.
Εξού και ο όρος απραξία. Για παράδειγμα, ενώ δίνεται η εντολή «φέρε το ποτήρι» δεν εκτελείται, ενώ ο ασθενής παίρνει το ποτήρι και πίνει νερό μόνος του.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΘΕΩΡΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΤΑΣΗ ΣΥΝΟΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΕΝΤΟΝΑ Η ΚΑΝΑΔΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ.
Καταστάσεις οικονομικές, προβλήματα και πολεμικές συρράξεις δίνουν στην θεωρία αυτή μια αληθοφάνεια.
Σε βιβλία και αναλύσεις που έγραψε σχετικά με το Shock – Doctrine ή κάτι το ελληνικότερο το δόγμα του σοκ, οι άνθρωποι μετά από κάθε σοκ, οι άνθρωποι μετά από κάθε κρίση οποιοδήποτε είδους που έχει άμεση επίδραση επάνω τους έρχονται σε μια κατάσταση συλλογικού, ψυχικού προβλήματος που τους κάνει ευαίσθητους προς κάθε κατεύθυνση και αλλαγή επιθυμητή από τρίτους. Βέβαια η διάσημη Καναδή δημοσιογράφος δεν λέει τίποτα καινούριο.
Η χρήση του σοκ σαν μέσο εξάσκησης είναι γνωστό από παλιά και βασίζεται ίσως στο ότι κάθε άνθρωπος θεωρεί τα όρια του οπτικού του πεδίου σαν όρια του κόσμου.

ΤΑ ΚΑΘΑΡΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ.
Εμπεριέχουν συνείδηση, όνειρο και συμμετοχή του κοιμώμενου. Μάλιστα πολλές φορές ο κοιμούμενος είναι σε θέση να καθοδηγεί τα καθαρά όνειρα από τον ύπνο στον ξύπνιο.
Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι εκείνη την ώρα αρχίζει και ξυπνάει ο προμετωπιαίος λοβός. Ο προμετωπιαίος λοβός είναι το τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την συνείδηση και κατά συνέπεια διαδέχεται την ονειρική κατάσταση. Είναι δηλαδή το κλειδί που οδηγεί στην εγρήγορση και επαναφορά της κίνησης του ατόμου σε ότι αφορά αντίληψη, συναισθήματα και σκέψεις.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ, ΑΤΑΞΙΑ ΒΑΔΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΞΗΜΕΝΗ ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΟΤΗΤΑ.
Το χαρακτηριστικό αυτής της νόσου είναι η αδυναμία του ασθενούς να βαδίσει σταθερά και ότι πέφτει συνεχώς. Γνωστή είναι από τα αρχεία PSP (Progressive supranuclear palsy). Η αρρώστια αυτή αρχίζει με την συμπτωματολογία μετά την 5η δεκάδα της ζωής, είναι πολύ τακτικά, προσβάλει το ίδιο γυναίκες και άντρες μοιάζει με το Παρκινσον χωρίς να είναι αυτό κάθε αυτό το σύνδρομο.
Η εμφάνιση της δηλαδή δεν οφείλεται στις διαταραχές της ντοπαμίνης. Έχει εκφυλιστικές αιτίες όπως είναι το στέλεχος του εγκεφάλου.

ΚΑΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΕΤΩΝ.
Οι γιατροί και ψυχολόγοι προσπαθούν να βρουν τον συνδυασμό που έχει προσωπικά ο κάθε ασθενής σχετικά με τους λόγους που τον οδηγούνε στην αυτοκτονία.
Ιδιαίτερα σημασία σε αυτήν την προσπάθεια γίνεται να ενημερωθούν οι συγγενείς και οι γνωστοί του περιβάλλοντος έτσι που να προσβλέπουνε αυτούς τους «συνδυασμούς» που οδηγούν το κάθε άτομο στην προσπάθεια να τελειώσει την ζωή του. Εάν αναγνωριστεί έγκαιρα ο υποψήφιος αυτόχειρας τότε και οι θεραπείες είναι πολύ πιο εύκολες και είναι δυνατόν να επηρεαστεί έγκαιρα, θεραπευτικά, βρισκόμενος σε κίνδυνο ασθενής.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Η ΟΜΑΔΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΑΝ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ» ΟΜΑΔΑ, ΌΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΥΟ.
Η ομάδα σήμερα είναι πολύ επίκαιρη σε ότι αφορά το κοινωνικό της χαρακτήρα.
Η ίδια η ύπαρξη της επαφίεται στην κοινωνική εμβέλεια που έχει, σε ότι αφορά τα ίδια της τα μέλη.
Τα μέλη, δηλαδή, που γνωρίζουν το ένα με το άλλο, και την δράση τους στην ομάδα και το γεγονός ότι ανήκουν στη ίδια αυτή ομάδα.
Δηλαδή, έχουν για μια κατάσταση αλληλοεπίδρασης και κοινής απόφασης όπου τα μέλη της ίδιας ομάδας έχουν την ίδια συμπεριφορά.
Η κοινωνική αυτή συμπεριφορά μπορεί να είναι ή προσωπικού χαρακτήρα συνεισφοράς του μέλους προς την ομάδα ή να αποτελεί μια μεταδοτικότητα της συμπεριφοράς της ομάδας προς το μέλος.
Βλέπουμε ότι με την υψηλή τεχνολογία και την αχαλίνωτη πλέον πληροφόρηση που υφίσταται μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και των μελών των ομάδων, έχουμε μια αφάνταστα γρήγορη επικοινωνία, η οποία συντομεύει και τον χρόνο της λήψης απόφασης σε κάθε κοινωνική ομάδα.
Δηλαδή πλέον διαφοροποιείται η όλη ύπαρξη της κοινωνίας, πάνω στην «ομαδοποίηση» που αυτή με τις νέες συνθήκες προσφέρει.
Έτσι λοιπόν είναι πολύ εύκολο και η δημιουργία ειδικών δραστηριοτήτων και ειδικοτήτων ομάδων, αλλά και ταυτόχρονα η πρόκληση ανταγωνισμού μεταξύ τους από ανθρώπους που γνωρίσουν καλά την σύσταση τους και μπορούν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ανταγωνιστικότητας μεταξύ τους.

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΈΝΑ ΆΚΡΩΣ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ.
Πέρα από το οικονομικό και κοινωνικό, όμως, αβέβαιο μέλλον, εκείνο που έχει πάρει διαζύγιο με την λογική είναι ότι ταυτόχρονα επιβάλλεται και μια πλήρης απομάκρυνση της από το αίσθημα χαράς.
Η χαρά της ζωής, σε οποιαδήποτε διάσταση και αν είναι αυτή, και κυρίως στην ύπαρξη μέσα σε μια ομάδα, συγκεκριμένα στον Ελλαδικό χώρο, είναι ζωτικό στοιχείο για την συνέχιση της ζωής και για την ανάθρεψη της νέας γενιάς.
Εάν αυτό δεν γίνει έγκαιρα και δεν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να επανέλθει η χαρά, αρχίζοντας από το απλοϊκό χιούμορ της βάσης, τότε οι δυσοίωνες εξελίξεις θα είναι φορέας πολλών, ιδιαίτερα ψυχικών ασθενειών.
Έχει μεγάλη σημασία να γίνει αυτό αντιληπτό ,νωρίς, και τουλάχιστον από τους οπαδούς και τους αρχηγούς της κοινωνικής ομάδας που κατέχει, κατά κάποιο τρόπο αυτή τη στιγμή, τα σκήπτρα της εξουσίας του κράτους, να ληφθεί και αυτό υπόψη κα να δοθεί μια κατεύθυνση στην οποία θα αναπαραγάγει έστω και ένα υπόλοιπο χαράς για αυτό το δύσμοιρο τόπο.
Για να γίνει αυτό, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα μέσα, χρειάζεται όμως να γνωρίζει ο κόσμος ακριβώς την αφετηρία της σημερινής κατάστασης και τι σημαίνει για αυτόν η σημερινή οικονομική εξέλιξη.
Από εκεί και πέρα, τα αντανακλαστικά του, ακριβώς και μόνο για την επιβίωση, σε οποιαδήποτε ηλικία και αν βρίσκεται, θα «επιδιώξουν» μια «διασύνδεση» με την χαρά, προκειμένου να μπορέσει να αναπτυχθεί η ζωή σε αυτό τον τόπο.
Ήταν πολύ βαρύ το κοινωνικό χτύπημα, ακόμη και της διαδικασίας επιβολής ή τουλάχιστον και του επιπέδου ενημέρωσης που υπάρχει σε αυτόν τον τομέα, ώστε πρέπει μέσα να γίνουν ενέργειες προς την κατεύθυνση αυτή.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ «ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕ» ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ.
Πεθαίνοντας, άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο με έντονα ποιητικά στοιχεία τόσο της καθημερινότητας, όσο και με μια ελαφριά δόση υπερρεαλισμού, σε ότι αφορά την Ελληνική πραγματικότητα και καθημερινότητα.
Κάνοντας κάτι αντίστοιχο με αυτό του Ισπανού Λόρκα, ο Γκάτσος ύμνησε τοπίο και ανθρώπους, εδώ στη Ελλάδα, για πάρα πολλά χρόνια, σε ένα μεγάλο έργο και ιδιαίτερα «δύσκολο» και εύκολο για τον καθένα.
Ο Γκάτσος μιλούσε περισσότερο στην ψυχή και ήταν λιγότερο «πραγματικός», πολύ όμως περισσότερο εγκεφαλικός.
Μνημειώδεις και οι στίχοι του στο τραγούδι που μελοποίησε ο Χατζηδάκης, ο «Γιάννης ο Φονιάς».
Ακούγοντας αυτό το τραγούδι, κάτω από την έρημη πιστοποίηση της φωνής του Μητσιά, αισθάνεται κανείς να ζει την Ελληνική πραγματικότητα και ιστορία, μέσα από ελάχιστους στίχους και αφαιρετικές ποιητικές αναφορές.
Ο Γκάτσος παραμένει για πάντα μια πηγή Ελληνικότητας και ζωή «πηγής» Ελληνισμού.
Μακάρι να τον θυμόμαστε συνέχεια.