NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΑΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑ.
Ημικρανίες με αύρα, δηλαδή, ημικρανίες που συνοδεύονται πέρα από τον πονοκέφαλο και από τα άλλα νευρολογικά συμπτώματα αρκετές φορές εμφανίζουν τα δευτερεύοντα εγκεφαλικά συμπτώματα χωρίς ημικρανία.
Οι πιο συνηθισμένες διαταραχές της ημικρανίας με αύρα είναι οι στομαχικές, οι ίλιγγοι, οι διαταραχές της μνήμης, παραλύσεις και μουδιάσματα.
Αρκετές φορές στην ημικρανία με αύρα μπορεί να τα έχουμε όλα αυτά τα συμπτώματα αλλά για λόγους παθολογοανατομικούς να λείπουνε οι πόνοι στο κεφάλι.
Στις περιπτώσεις αυτές μιλάμε για την παρουσία ενός ημικρανικού ισοδύναμου.

Σε αντίθεση με τις κοινές κεφαλαλγίες στις περιπτώσεις των ημικρανιών υπάρχει ένα μεγαλύτερο νευροανατομικό υπόβαθρο που μπορεί να τις κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνες με τελεσίδικα οργανωμένες βλάβες χωρίς δυνατότητες θεραπείας.
Ένα μικρό παράδειγμα είναι οι ημικρανίες με αύρα κληρονομικής αιτιολογίας ιδιαίτερα συχνές στο γυναικείο φύλο που σε μια έξαρση τους είναι δυνατόν να προκαλέσουν απανωτούς αγγειοσπασμούς με ισχαιμικά έμφρακτα και παραλύσεις. Για αυτό τον λόγο η διευκρίνιση μεταξύ ημικρανίας κληρονομικού τύπου και κεφαλαλγίας είναι αναγκαία από πολύ νωρίς.

Πρόκειται για τις λεγόμενες οικογενειακού τύπου ημικρανίες όπου υφίσταται κληρονομικότητα και παρουσιάζεται με έντονο πονοκέφαλο και παράλληλα με μια εμφάνιση παράλυσης των άκρων αριστερά ή δεξιά.
Αυτές οι επιπλεκόμενες ημικρανίες συνήθως είναι γονιδιακά πολύ επιφορτισμένες και έχουνε ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής τρία γονίδια των οποίων οι μεταλλάξεις οδηγούν σε αυτήν την κλινική εικόνα.
Εδώ ο γιατρός θα πρέπει να προσέξει πάρα πολύ βέβαια και ο ίδιος ο ασθενής ανάμεσα στους συγγενείς πόσοι έχουνε παρόμοια συμπτώματα, με τι συγγένεια συνδέονται μεταξύ τους και την κλινική εικόνα παρουσιάζουν σε ότι αφορά τα συμπτώματα της ημικρανίας.
Πάντως όπως και να έχει η περίπτωση αυτή πρέπει να λαμβάνονται άμεσα μέτρα διότι αυτού του τύπου οι ημικρανίες είναι πολύ επικίνδυνες να αναπαραγάγουν όλο και σε μεγαλύτερη ένταση με την ίδια συμπτωματολογία και πάρα πολλές φορές να φτάνουνε μέχρι το εγκεφαλικό έμφρακτο.
Στις περιπτώσεις αυτές πρέπει καμία φορά να δοθεί ιδιαίτερη σημασία διότι συνήθως μπορεί να υπερέχουν στην κλινική αυτή εικόνα όλα τα άλλα συμπτώματα όχι όμως αυτό του πονοκέφαλου.
Αυτό να είναι λιγότερο έτσι ώστε ο ασθενής να δίνει προτεραιότητα στις ημιπαρέσεις ή στα μουδιάσματα που αισθάνεται.
Όταν έχουμε αυτόν τον τύπο πρέπει να είναι άμεση η θεραπευτική αγωγή και η προφύλαξη, η διόρθωση του τρόπου ζωής για το μέλλον διότι πραγματικά ο κίνδυνος της εμφάνισης μιας εγκεφαλικής επιπλοκής είναι πάρα πολύ μεγάλος.