NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΥΑ ΚΑΙ ΕΛΒΕΤΙΑ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΡΥΘΡΟΠΟΙΗΤΙΝΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ.
Η ερυθροποιητίνη, ένα φάρμακο για τη νεφρική ανεπάρκεια (αυξάνει τα ερυθροκύτταρα από τον μυελό των οστών) χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία σε πρόωρα νεογνά και σε παιδιά με ελονοσία.
Στην Κένυα, όπου η ελονοσία κυριολεκτικά «θερίζει», παιδίατροι χρησιμοποίησαν το, περισσότερο από το ντόπινγκ γνωστό, φάρμακο ερυθροποιητίνη σε παιδιά που κινδύνευαν από την αρρώστια αυτή. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά και η βελτίωση ουσιαστική.
Παράλληλα, στην Ελβετία η χορήγηση του ίδιου φαρμάκου σε λιποβαρή και πρόωρα νεογνά έφερε τα ίδια αξιόλογα αποτελέσματα.
Αυτή η νέα θεραπευτική δυνατότητα της ερυθροποιητίνης στα νεογνά είναι τεράστιας σημασίας, διότι προσφέρει τη δυνατότητα μίας σοβαρής αγωγής σε έναν χώρο που μέχρι τώρα δεν υπήρχε κάτι ανάλογο.
Στις επιστημονικές έρευνες που έγιναν βρέθηκε πως η συγκεκριμένη ουσία, που μέσω της διέγερσης των υποδοχέων της (που βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα όργανα του σώματος) φροντίζει για την επιπλέον οξυγόνωσή τους. Έχει και την ίδια δράση στον εγκέφαλο, προκαλώντας και εκεί έντονη δευτερογενή νευρογένεση.
Γεγονός καταπληκτικό για τα πρόωρα και λιποβαρή, όπου ο εγκέφαλός τους είναι σε υπερδιέγερση νευρογένεσης για να καλύψει τα ελλείμματα ανάπτυξης και βρίσκεται σε έντονη αναζήτηση ενεργειακής υποστήριξης, που φαίνεται ότι του την παρέχει η ερυθροποιητίνη.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα αξιόλογη θεραπευτική ανακάλυψη, που σίγουρα θα προσφέρει πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής σε νεογνά με αυτό το πρόβλημα.

Διαβάστε περισσότερα στο:

http://aboutsclerosis.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

Από μια διάλεξη στο Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο Χανιών, στις 12.11.08.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΕΙΝΑΙ «ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ». ΚΑΠΟΙΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΑ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΤΑ ΑΧΡΗΣΤΕΥΕΙ.
Τους νευροβιολόγους τους έχει προβληματίσει το γεγονός πως είναι δυνατόν να μην υπάρχουν δύο άνθρωποι σε όλο τον πληθυσμό της γης που να σκέφτονται και να ενεργούν παρόμοια.
Κανείς θα το περίμενε ίσως από τους μονοζυγώτες διδύμους. Και όμως, ούτε σε αυτούς υφίσταται κάτι τέτοιο. Ακόμα και σε αυτή την ομάδα ανθρώπων, που ο καθένας έχει την ατομική ετερικότητά του.
Ο ίδιος ο ατομικός εγκέφαλος κάνει τη διαφορά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ήδη από την παιδική ηλικία αναπτύσσει ένα μηχανισμό επιλογής και επεξεργασίας των ιδίων του νευρικών κυττάρων.
Ενώ διαθέτει μια υπεραφθονία νευρικών κυττάρων και συνάψεων, ξεκινάει ο ίδιος ο εγκέφαλος και επιλέγει ποια θα επεξεργασθεί για να βγάλουν πέρα το έργο της ζωής.
Σαν τον καλό το γλύπτη που έχει ένα πλούσιο υλικό από ακατέργαστο μάρμαρο και σμιλεύει από αυτό ένα άγαλμα. Μάλιστα, ο γλύπτης – εγκέφαλος για αυτή τη δουλειά χρησιμοποιεί και μοντέλα. Δηλαδή, παρατηρεί και αντιγράφει τα «αγάλματα» άλλων εγκεφάλων. Έτσι, κατασκευάζει και το δικό του όμοιο μετά, αλλά μοναδικό σε πλήρη ολοκλήρωση άτομο.
Το υλικό που «περισσεύει» σε κύτταρα ή συνάψεις παραμένει σε εφεδρεία προκειμένου να χρησιμεύσει σαν υλικό ανταλλαγής ή συμπληρώματος.
Με μια διαδικασία, που οι νευροβιολόγοι την ονομάζουν νευρογένεση, από το υλικό αυτό αναπλάθεται ότι χρειαστεί.

Η ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΣΚΗΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΓΕΡΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ.
Η κίνηση ακούσια και εκούσια προκαλεί μια αρμονική λειτουργική εγκεφαλική διέγερση. Η λειτουργική αυτή διέγερση ανεβάζει την εγκεφαλική λειτουργία σε υψηλά επίπεδα απόδοσης και βελτίωσης της ποιότητας ζωής.
Στην πρώτη λειτουργία αυξάνει την αιμάτωση του εγκεφάλου εμπλουτίζοντας έτσι τους εγκεφαλικούς ιστούς με αφθονία οξυγόνου, που ανεβάζει κατακόρυφα τη δύναμη της συγκέντρωσης και προσοχής, διεγείροντας παράλληλα τον εγκέφαλο σε μια υπερέκκριση μιας θάλασσας νευροδιαβιβαστών με ακραία θετικές λειτουργίες. Π.χ. αυξάνονται τα εγκεφαλικά οπιοειδή προκαλώντας μια ακραία ευχαρίστηση και αρμονική συνύπαρξη με το περιβάλλον. Η ίδια διαδικασία αυξάνει την ισχύ της άμυνας του οργανισμού.
Πέρα από αυτά, η κίνηση φέρνει εντατικοποίηση στο ρυθμό έκκρισης των ρυθμιστικών εγκεφαλικών ορμονών, που ρυθμίζουν την ανάπτυξη και το συναίσθημα.
Η κυριότερη και πλέον ευεργετική δράση είναι όμως αυτή της νευρογένεσης. Δημιουργεί από τα ήδη υπάρχοντα εγκεφαλικά ανενεργά κύτταρα νέα λειτουργικά με ειδικό στόχο. Έτσι, παίρνει ο εγκέφαλος νέες δυνάμεις να εκπληρώσει το έργο του. Στη δραστηριότητα της νευρογένεσης συνδράμει ουσιαστικά κάθε κίνηση.
Έτσι που μπαίνει σε διαδικασία ακόμη και σε άτομα που έχουν κινητικές βλάβες. Τα υγιή μέλη κινούνται περισσότερο ενδυναμώνοντας τα δυσλειτουργικά εγκεφαλικά κέντρα των πληγωμένων μελών.
Αυτό είναι μια από τις βασικές χρήσεις της μοντέρνας νευρολογικής θεραπείας.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. ΤΩΡΑ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ Η ΚΑΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΟ.
Μια καινούρια ιατρική συσκευή που παράγει μια επαναλαμβανόμενη μαγνητική διέγερση του εγκεφάλου φέρνει μια επαναστατική θεραπεία στις κινητικές διαταραχές.
Οι κινητικές διαταραχές ως γνωστόν προκύπτουν κατά κύριο λόγο από εγκεφαλικές βλάβες (π.χ. τα εγκεφαλικά επεισόδια). Οι βλάβες αυτές είναι προϊόν «ταραγμένων» εγκεφαλικών κυττάρων, που ο εγκέφαλος προσπαθεί να αντικαταστήσει με καινούρια μέσω της διαδικασίας της νευρογένεσης για να αποκαταστήσει τη βλάβη.
Η διαδικασία αυτή μπορεί να επιτευχθεί σημαντικά με την εφαρμογή του διακρανικού μαγνητικού ερεθισμού. Πρόκειται για την εφαρμογή ενός πηνίου στο τμήμα του κρανίου που αντιστοιχεί στην περιοχή της εγκεφαλικής βλάβης. Οι μαγνητικοί πόλοι του πηνίου αυτού δημιουργούν επαγωγικό ρεύμα που ενεργοποιεί τους νευρώνες του εγκεφαλικού φλοιού. Με τη σειρά τους, οι νευρώνες αυτοί ενεργοποιούν τους παρακείμενους υγιείς και παθολογικούς διεγείροντάς τους προς αποκατάσταση της λειτουργίας τους.
Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά και πολύ πιο ικανοποιητικά από αυτά της φαρμακοθεραπείας. Σε συνδυασμό τα δύο μαζί με την κινησιοθεραπεία αποτελούν το ιδανικό θεραπευτικό συνδυασμό.

Ο εθισμός είναι σίγουρα κάτι πάρα πολύ κακό για τον εγκέφαλο. Δημιουργεί καταστάσεις, αναταραχές για τον εγκέφαλο που σίγουρα ο ίδιος ο εγκέφαλος δεν θα τις ήθελε. Για αυτό ακριβώς τον λόγο ο εγκέφαλος αντιδρά.
Αυτά που βλέπουμε σαν συμπτώματα, δηλαδή, τα στερητικά συμπτώματα με τις ταχυκαρδίες, ανησυχίες, εξάρσεις, ακρότητες, υπερκινητικότητα κλπ είναι όλα αντιδράσεις του εγκεφάλου σε μία διαταραχή της λειτουργίας του. μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι μόνο τα 2/3 του εγκεφάλου του μέσου ανθρώπου λειτουργούν. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Λειτουργεί όλος ο εγκέφαλος σε μια υποτονική μορφή προκειμένου να είναι σε εγρήγορση για όποτε χρειαστεί. Η λειτουργία αυτή είναι και κλιμακωτή και ομόκεντρη. Δηλαδή, διαθλάται σε όλο τον εγκέφαλο, απλώς κάθε γωνιά του που είναι προορισμένη για διαφορετική εργασία περιμένει τη στιγμή, το έναυσμα για να αρχίσει τη διαδικασία. Έτσι, λοιπόν, όταν από τον εθισμό σε ναρκωτικές ουσίες ή οποιαδήποτε άλλη εθιστική ουσία, φτάνει να διαταραχθεί μια συγκεκριμένη περιοχή, κάποια άλλη αρχίζει να αναβλύζει ενέργεια και δημιουργία με σκοπό να αναλάβει το έργο της διαταραγμένης περιοχής.
Σε αυτή τη διαδικασία δημιουργούνται δύο ταυτόχρονες λειτουργίες, η μία είναι η υπερδιέγερση που αναφέραμε και η δεύτερη είναι η νευρογένεση. Δηλαδή, παράγει ο εγκέφαλος καινούρια κύτταρα προκειμένου να τα προωθήσει στο μέρος της καταστροφής.
Αυτή τη λειτουργία την ομόκεντρη και διαθλαστική του εγκεφάλου την έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις πάλι με νευροφυσιολογικές απεικονιστικές έρευνες, όπου πραγματικά διαπιστώνουμε, ιδιαίτερα σε τυφλούς ανθρώπους ή σε ανθρώπους που έχουν χάσει μέρος της όρασής τους, ότι ο εγκέφαλός τους υπερλειτουργεί ανά κέντρα τα οποία λαμβάνουν μέρος από το έλλειμμα της λειτουργίας της όρασης που έχει προέλθει. Δηλαδή, λειτουργεί ένα σύστημα «Ρομπέν των Δασών» μέσα στον εγκέφαλο, που παίρνει από τα πολλά, αναπλάθει και δίνει στις περιοχές που έχουν ανάγκη.
Ο οργανισμός του εγκεφάλου και η οργάνωσή του είχαν ήδη παρουσιάσει σημεία αυτού του φαινομένου που κλινικά τα είχαν επισημάνει οι νευρολόγοι και οι νευροχειρούργοι εδώ και καιρό. Τώρα τελευταία με τις απεικονιστικές μεθόδου, και ιδιαίτερα μέσω της έρευνας των ποζιτρονίων με την τομογραφία, μπόρεσαν και μελετήθηκαν αυτά. Έτσι, λοιπόν, στην περίπτωση του εθισμού έχουμε και μία ταυτόχρονη διεγερτική θεραπευτική ενέργεια του εγκεφάλου. Το θέμα είναι απολύτως ρυθμιστικό και εξισορροπητικό. Έχει ο εγκέφαλος τη δύναμη να υπερκεράσει το πρόβλημα που του παρουσιάζει ο εθισμός ή όχι;
Εδώ υπεισέρχεται και ο ρόλος του θεραπευτή – νευρολόγου, ο οποίος γνωρίζοντας, όσο γίνεται, τις διαδικασίες αυτές προωθεί εξισορροπητικούς μηχανισμούς, με όποιο τρόπο μπορεί και όσο μπορεί πιο γρήγορα.