NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΙΟΥ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ (ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ) ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΝΕΑ ΑΤΟΜΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ.Λόγω κλινικής ομοιότητας των συμπτωμάτων, πολλοί την παρομοιάζουν με την γρίπη εκείνη που σε Ισπανία και Αμερική είχε φέρει εκατομμύρια θύματα το 1918. Το περίεργο είναι ότι και αυτή η γρίπη, παρόμοια με την καταστροφική του 1918, προσβάλλει κυρίως νεαρά άτομα 25-50 ετών, δυναμικά και κατά τα άλλα άκρας υγείας.
Στα άτομα αυτά περίπου 2-3 εβδομάδες μετά την προσβολή εμφανίζεται έντονη καταστροφή των ιστών του λάρυγγα και των πνευμόνων, που έχει σαν συνέπεια να οδηγεί τα θύματά στον θάνατο.
Έτσι όπως γίνεται η παθολογική εξέλιξη, φαίνεται ότι ο ιός αυτός προκαλεί μια πιθανόν αλλεργικής μορφής προσβολή στο κέντρο του ανοσοποιητικού συστήματος στον εγκέφαλο, που με την σειρά διεγείρεται πολύ έντονα και δημιουργεί αυτή την κατάσταση.
Η πρόκληση αυτή είναι ισχυρή, επειδή και το ανοσοποιητικό σύστημα -λόγω της όλης κατάστασης- είναι ισχυρό, συνεπώς και η απάντηση του είναι δυνατή, όμως, αρνητική για τον ασθενή. Θεραπευτικά, λοιπόν, πέρα από τις αντιιικές και αντιβιωτικές θεραπείες, θα πρέπει να εξετασθεί και αυτή η παράμετρος. Άλλωστε, η εκτίμηση της εγκεφαλικής αντίδρασης είναι ιδιαίτερα σοβαρή και για την σκέψη δημιουργίας κάποιου «εμβολίου» αργότερα.

Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ. ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΟ 60% ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΧΟΙΡΙΝΟ ΓΟΝΙΔΙΩΜΑ.
Οι διάφοροι ιοί έχουν μια πρωτεϊνική βάση κατά περίπου 60% ίδια. Μετά από εκεί αρχίζουν οι παραλλαγές και ανάλογα με τη διαδρομή που κάνουν αποκτούν εμβέλεια και ισχύ ως προς τα διάφορα θηλαστικά.
Ο συγκεκριμένος ιός μεταδίδεται με σταγονίδια από άνθρωπο, πουλερικά και χοίρους σε χοίρο και από το χοίρο πάλι σε άνθρωπο. Τελευταία, συζητιέται και η άμεση μετάδοσή του από άνθρωπο σε άνθρωπο, πράγμα τελείως φυσιολογικό, αφού στην ουσία πρόκειται για μια συγκεκριμένη μορφή γρίπης (δες το σχήμα).
Το βασικό σε αυτή την περίπτωση, που όλοι περιμένουν να εξελιχθεί σε πανδημία, έγκειται σε δύο πρωτεϊνικούς σχηματισμούς που έχει ο ιός στη μεμβράνη του, την αιμαγλουτινίνη (Η) και τη νευροαμινιδάση (Ν). Αυτές είναι και οι «πόρτες» μετάδοσης του ιού και ο κύριος τρόπος μολυσματικότητας που έχουν.
Αυτή τη στιγμή όλη η επιστημονική κοινότητα είναι σε παροξυσμό, προκειμένου να βρει την ουσία – εμβόλιο που θα εμποδίσει την εξέλιξη αυτή. Παράλληλα, πρέπει κανείς να γνωρίζει ότι στη νόσο των χοίρων, όπως και σε κάθε γρίπη, ο ανοσοπαθολογικός μηχανισμός δεν είναι απολύτως γνωστός.
Ενώ, δηλαδή, όλοι πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια λοιμώδης διαδικασία που προκαλεί τη μετάδοση και την ανάπτυξη της νόσου, που πιθανόν συμβαίνει, υπάρχει και ένας άλλος παθογόνος μηχανισμός, ο οποίος δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη πλήρως.
Συγκεκριμένα, τα συστατικά Η και Ν όταν με τα σταγονίδια φθάνουν κάπου σε μια γωνιά των αναπνευστικών οδών, δημιουργούν ταυτόχρονα μια περίπου αλλεργική αντίδραση, η οποία προκαλεί τοπική διαταραχή και καταστροφή των ιστών, οι οποίες είναι και τα σημεία αναφοράς της σοβαρής εξέλιξης της κλινικής εικόνας και του πιθανού θανάτου.
Ίσως για αυτό το λόγο θα έπρεπε να αναζητηθεί παράλληλα και μια αντιφλεγμονώδης αντιαλλεργική θεραπεία για να ολοκληρωθεί το φαρμακευτικό παζλ της αντιμετώπισης της νόσου.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΙΩΣΕΩΝ ΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΛΛΩΝ ΙΩΝ
Ταυτόχρονα, ανοίγει μια νέα θεωρία για τη ζωική προέλευση. Το 1957 εκτοξεύθηκε ο πρώτος σοβιετικός δορυφόρος στο διάστημα, και τάραξε τα νερά της τότε επιστημονικής παγκόσμιας κοινότητας, καθώς και όλου του κόσμου, που με κομμένη ανάσα παρατηρούσε το πρωτοφανές αυτό επίτευγμα. Ο δορυφόρος ονομάστηκε Σπούτνικ.
Από τότε εστιατόρια, μπαρ, κάμπινγκ, ακρογιαλιές και άλλες πολλές τοποθεσίες ή χώροι αναψυχής φιγουράρουν με το όνομα αυτού. Σπούτνικ. Τελευταία ένα Ινστιτούτο Αναφοράς της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας από τη Μασσαλία κατόρθωσε να εντοπίσει ένα κομμάτι ιού με ελάχιστες διαστάσεις. Στην ουσία πρόκειται για μια πρωτεϊνική μάζα με μόλις 21 γονίδια, η οποία έχει μια πολύ χαρακτηριστική ιδιότητα. Κατατρώγει άλλους ιούς.
Οι Γάλλοι επιστήμονες που μέσω του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου έκαναν την ανακάλυψη αυτή του έδωσαν το όνομα του σοβιετικού δορυφόρου, δηλαδή, Σπούτνικ. Ο Σπούτνικ έχει μια ιδιότητα που κανένας μέχρι τώρα δεν περίμενε ότι υφίσταται. Τρώει άλλους ιούς. Δηλαδή, ο Σπούτνικ είναι αυτό που λέμε στην ιατρική γλώσσα ιοφάγος, κατά το γνωστό βακτηριοφάγος ή παρασιτοφάγος.
Με την ιδιότητα αυτή ο Σπούτνικ ανοίγει μια καινούρια δυνατότητα στη θεραπεία των νοσημάτων που έχουν σαν αιτία τις ιώσεις. Ας πάρουμε για π.χ. την πληγή νούμερο ένα αυτή τη στιγμή στον κόσμο, τον ιό του AIDS.
Ως γνωστόν, ο ιός του AIDS καταπολεμείται μέχρι αυτή τη στιγμή με τα λεγόμενα ρετροϊκά φάρμακα, τα οποία απλώς σταματούν στην καλύτερη περίπτωση την ανάπτυξή του, χωρίς να τον καταστρέφουν. Με τον Σπούτνικ ανοίγει ο δρόμος για την καταπολέμηση του AIDS εκ των έσω και έτσι πλησιάζουμε στη λύση ενός μεγάλου προβλήματος με εξοικονόμηση πολλών εκατομμυρίων η δισεκατομμυρίων ευρώ για την εξέλιξη κάποιων εμβολίων.
Παράλληλα, αυτό παίρνει και άλλες διαστάσεις σε ότι αφορά την ιατρική σκέψη και γενικά, την εξέλιξη της ζωής. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι ιοί είναι σωματίδια χωρίς ζωή, τα οποία απλώς μεταφέρουν μια γονιδιακή πληροφορία μέσω πρωτεϊνικών κομματιών RNA που μεταφέρουν σε μια κάψα. Τώρα, βλέπουμε ότι εφόσον μπορεί ο Σπούτνικ να οδηγήσει στην νοσηρή κατάστασή τους, σημαίνει ότι έχουμε αναπτυσσόμενα όντα που αρρωσταίνουν, άρα ζουν.
Με αυτή τη διαπίστωση πλέον αλλάζει και η θεωρία της εξέλιξης και βλέπουμε ότι υπάρχει κάτι μικρότερο από τους ιούς που τους καταστρέφει. Δηλαδή, «η γρίπη μπορεί να κρυολογήσει», άρα, ο ιός της γρίπης είναι κάτι ζωντανό που επηρεάζεται από κάτι άλλο μικρότερο, η προέλευση του οποίου και η ακριβής ανάλυση της δομής του θα δώσει άλλες διαστάσεις για το πώς προέκυψε η ζωή.
Όπως και να έχει η κατάσταση, με τον Σπούτνικ ανοίγει ένα κεφάλαιο νέων θεραπευτικών δυνατοτήτων, προφανώς πολύ πιο φτηνών και προσιτών για φτωχά κράτη ή για κοινωνίες πενήτων, που μέχρι τώρα δεν είχαν προσέγγιση στα ακριβά φάρμακα, ούτε και τα κατάλληλα νοσοκομεία ή ιατρικές μονάδες για την εφαρμογή ακριβών θεραπειών.

Κάθε Σεπτέμβριο με Οκτώβριο αρχίζει η εποχή της γρίπης. Ποια βασικά στοιχεία πρέπει να γνωρίζουμε προκειμένου να καταλάβουμε πώς λειτουργεί αυτό που ονομάζουμε «γρίπη» και αρχίζει από το κύτταρο.
Τι είναι το κύτταρο?
Μετά από τη γονιμοποίηση σπέρματος με ωάριο δηλαδή, δύο κυττάρων, προκύπτει ένα νέο κύτταρο. Αυτό το νέο γονιμοποιημένο κύτταρο είναι η μήτρα που αναπαραγόμενη δημιουργεί το ανθρώπινο σώμα που περιέχει 500τρις κυττάρων. Σε αυτό το αρχέγονο κύτταρο που δημιουργεί τα υπόλοιπα τρις των κυττάρων περιέχονται όλες οι πληροφορίες από τα κύτταρα που προέρχονται από τους δύο γονείς. Όταν έχουμε μια νοσηρή κατάσταση τότε μιλάμε πλέον για αρρώστια του κυττάρου, και είναι λάθος η έκφραση «το σώμα υποφέρει» ή «το όργανο δε λειτουργεί καλά». Το κύτταρο είναι αυτό που δε δουλεύει. Όταν λοιπόν μιλάμε για γρίπη δεν έχουμε μια ομάδα παθογόνων μηχανισμών που καταστρέφει το σώμα, αλλά έχουμε απλώς μια αιτία που βρίσκει μια δυσλειτουργία στο κύτταρο και από εκεί προκύπτει η ασθένεια που αυτή χαρακτηρίζουμε ως γρίπη. Με τα χρόνια η αρρώστια αυτή του κυττάρου που δημιουργεί τη γρίπη θεωρείται ότι κυρίως προσβάλει το αναπνευστικό σύστημα και συνοδεύεται από πυρετό. Έτσι η γρίπη παρέμεινε στην ορολογία ασθενών και γιατρών σαν ένα είδος ασθένειας που καλύπτει διάφορα είδη νοσημάτων όπως η πνευμονία οι εγκεφαλίτιδες οι ενδοκρινολογικές διαταραχές και ψυχώσεις παρά την ποικιλία των παθογόνων και το φάσμα των συστημάτων του σώματος που προσβάλλονται, σε κάθε περίπτωση το σημείο εκκίνησης της ασθένειας είναι πάντα το μολυσμένο κύτταρο.
Ποιοι είναι αυτοί οι εξωτερικοί παράγοντες που ρυθμίζουν ή δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη γρίπη?
Βακτηρίδιο-μικρόβιο
Το βακτηρίδιο ή το μικρόβιο είναι ένας μικροοργανισμός που χρειάζεται επαρκή ενέργεια για να αναπαραχθεί από τον γενετικό κώδικα που περικλείει. Περιβάλλεται από μια μεμβράνη ,το κυτταρόπλασμα, και μέσα βρίσκεται το DNA το οποίο αναπαραγόμενο δημιουργεί το νέο κύτταρο. Στην επιφάνεια της μεμβράνης που περικλείει το DNA βρίσκονται τα ριβοσωμάτια, πρόκειται για σωματίδια που συγκεντρώνουν όλες τις ζωτικές ουσίες, όπως πρωτεΐνες και ένζυμα, που χρειάζονται για να θραφεί ο οργανισμός του βακτηριδίου. Κατά το μεταβολισμό τους τα βακτηρίδια παράγουν πολλές ουσίες, πολλές από τις οποίες είναι τοξικές για τον άνθρωπο. Αυτές οι βιολογικές τοξίνες μερικές φορές είναι και θανατηφόρες. Έχουν τη δυνατότητα εφόσον μπουν σε ένα ζωντανό οργανισμό κάτω από κατάλληλες προϋποθέσεις να επικοινωνήσουν με ευάλωτα κύτταρα και με την τοξικότητα που έχουν να τα καταστρέψουν. Μετά το πρώτο κύτταρο αλυσιδωτά μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρη σειρά από παρόμοια κύτταρα. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε τη νοσολογική εξέλιξη της «γρίπης» με όλες τις συνέπειές της.