NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΙΝΟ ΗΤΑΝ Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΜΑΚΟΥΙΝ.
Από το περιβάλλον του κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το λόγο διότι τριγύρω του όλα ήταν «επιτυχημένα» και ευτυχή.
Για μια ακόμη φορά επαληθεύεται το γεγονός ότι ο μετατραυματικός πόνος στην κατάθλιψη και ιδιαίτερα σε ανθρώπους με ευαισθησίες όπως ο ασθενής που αγαπούσε και έχασε την μητέρα του προ καιρού φέρνουν απρόσμενες αντιδράσεις.
Ο Μακουίν ήτανε ένας καταθλιπτικός άνθρωπος και για καιρό σε θεραπείες έχοντας υψηλό δείκτη άγχους λόγω της δουλειάς του και της συνεχούς πίεσης για επιτυχημένα αποτελέσματα. Όταν πέθανε η μητέρα του ο ίδιος εξήγησε ότι του ήταν αδύνατο να το ξεπεράσει και να βρει μια νέα σύνδεση και σκοπό στην ζωή του. Φαίνεται ότι αυτό δεν το έδειξε τόσο έντονα όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να μην το αντιληφθούν ούτε και οι θεραπευτές του.
Ο μεγάλος μετατραυματικός του πόνος συνεπικουρούμενος και από την ένταση της κατάθλιψης τον οδήγησε στην αυτοκτονία.
Είναι η όλη ιστορία χαρακτηριστική και δείχνει πόσο σημαντική πρέπει να είναι η προσοχή που πρέπει να δείχνουμε σε καταθλιπτικούς ανθρώπους όταν έχουνε προβλήματα με απώλεια προσώπου.

ΣΤΟ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ.
ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΞΩΓΕΝΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΙΟΣΤΑΣΗ ΑΥΤΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.
Άπειρα κινήματα, επαναστάσεις, πόλεμοι έχουν γίνει για το αυτονόητο.
Μεγάλοι δημιουργοί τα έχουν περιγράψει από καταβολής κόσμου.
Δεκαεπτά αιώνες πριν την γέννηση του Χριστού γινόταν αναφορά για αυτό στο έπος του Γκιλγκαμές.
Για την έννοια του αυτονόητου της αυτοδιαχείρησης αναφέρθηκε ο Όμηρος στην Ιλιάδα και έξι αιώνες αργότερα ακόμη πιο δυναμικά, η Σαπφώ.
Στην μακρινή Ινδία, το ανθρώπινο αυτό δικαίωμα αναφέρεται στο έπος του Μαχαμπχαράτα και υπάρχει, βέβαια, και μια ακόμη ατελείωτη σειρά αναφορών.
Λιγότερο ποιητική, πολύ περισσότερο δυναμική και πολυάνθρωπα οργανωμένη ήταν η ακτιβιστική ενέργεια διανοούμενων Αμερικανών το 1970 στην Καλιφόρνια για το αυτονόητο δικαίωμα της αυτοδιαχείρισης.
Το 1970 ήταν η δεκαετία των παγκόσμιων αλλαγών και η αφετηρία του καλπασμού της ψηφιακής τεχνολογίας προς το μέλλον. Η αφετηρία αυτή είχε πάλι την έκφραση της στην Καλιφόρνια.
Τυχαία είδα σκηνές από ένα φιλμ για το πρόσωπο του Χάρβεϊ Μίλκ. Όσοι περάσαμε, έστω και από διαφορετικές μορφές και σκοπιές, τον αγώνα για την αυτοδιαχείριση θυμόμαστε αυτή την χαρισματική προσωπικότητα, που με το όραμα της και την εξυπνάδα της οδήγησε μια αληθινή πολιτισμική επανάσταση. Ήταν η εποχή που ξεκινούσε η Αμερική το μεγάλο προσωπικό της πόλεμο στο Βιετνάμ.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ΑΤΟΜΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ.
Ο Αντόλφ Μέρκλε ήταν στη Γερμανία ένας αυτοδημιούργητος πολυεκατομμυριούχος, αλλά, ταυτόχρονα και ένας πολύ συντηρητικός άνθρωπος. Είχε μέχρι τα 74 του χρόνια αθλητική δραστηριότητα και ήταν αφοσιωμένος στην οικογένειά του, που μαζί της απολάμβανε διακριτικά τον πλούτο του, που δημιούργησε στη βιομηχανία τσιμέντου και φαρμάκων. Στους γιατρούς ήταν γνωστός λόγω των φαρμακευτικών εταιρειών, οι περισσότερες παραγωγής ψυχοφαρμάκων, και λόγω επεισοδίων περιοδικής κατάθλιψης, που κατά καιρούς εμφάνιζε, θεωρούνταν, όμως, αμελητέες.
Πρόσφατα, ο Μέρκλε, ο πέμπτος σε σειρά πλουσιότερος Γερμανός, αποφάσισε να αυξήσει και άλλο τα πλούτη του μέσω του πάθους του, δηλαδή, του τζόγου στο χρηματιστήριο.
Έπαιζε πάντοτε χρηματιστήριο σπεκουλάροντας με τη μέθοδο του «κορώνα-γράμματα» σε μετοχές. Ξεγελασμένος από μία εκτίμησή του για την αυτοκινητοβιομηχανία της VW έχασε από βιαστική εκτίμηση πέντε δις ευρώ.
Εκεί επάνω έδειξε την τυπική αντίδραση του εξαρτώμενου από τον τζόγο καταθλιπτικού: αυτοκτόνησε, μην αντέχοντας την αποτυχία.

Η «περίπλοκη» κατάθλιψη είναι ένας όρος που τον χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι ψυχολόγοι, για τα άτομα εκείνα που μετά από ένα τραυματικό γεγονός δεν μπορούν να επανέλθουν σε φυσιολογικό τρόπο ζωής.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων ανθρώπων, είναι συγγενείς που απώλεσαν αγαπημένα πρόσωπα, ερωτευμένοι που έχασαν το ταίρι τους, μετανάστες που έχασαν την πατρίδα του κ.τ.λ.
Η «περίπλοκη» κατάθλιψη είναι ένα ψυχιατρικό μέγεθος που ανεβαίνει τον τελευταίο καιρό κατακόρυφα. Ο σύγχρονος στρεσογόνος τρόπος ζωής δημιουργεί συνέχεια παράπλευρες απώλειες σε φιλικά πρόσωπα και αγαπημένες καταστάσεις. Έτσι αναλογικά όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσβάλλονται από την ασθένεια αυτή.
Το γεγονός αυτό ανάγκασε τους νευροεπιστήμονες σε μια πιο εμπεριστατωμένη έρευνα σε ότι αφορά την δομή της ασθένειας αυτής. Όπως σε όλες τις ψυχιατρικές παθήσεις υπάρχει η πίστη πως βρίσκοντας την αιτία της παθολογικής εστίας, μπορεί κανένας να δώσει και την λύση με φαρμακευτικό ή άλλο τρόπο.
Σε ομάδες ανθρώπων που έπασχαν από «περίπλοκη» κατάθλιψη έγιναν εξετάσεις με την νέα μέθοδο της υπολογιστικής μαγνητικής τομογραφίας και τα αποτελέσματα αυτά συγκρίθηκαν με τα αποτελέσματα υγιών ατόμων, του αυτού φύλου και της ίδιας ηλικίας.
Οι συγκρίσεις έδειξαν πως τα άτομα που πάσχουν από «περίπλοκη» κατάθλιψη εμφανίζουν μια σαφή διαταραχή, όπως αναμενόταν, στα εγκεφαλικά κέντρα του πόνου. Το παράδοξο, όμως, είναι πως οι διαταραχές επεκτείνονται κατά κύριο λόγο και στο κέντρο επιβράβευσης του εγκεφάλου, στα βασικά γάγγλια, το οποίο ουσιαστικά ρυθμίζει την ευχαρίστηση και την ηδονή.
Η ερμηνεία που δόθηκε στο φαινόμενο αυτό, είναι ότι τα άτομα αυτά που προσβάλλονται από την «περίπλοκη» κατάθλιψη ουσιαστικά εμφανίζουν μετά την απώλεια του αγαπημένου αντικειμένου, προσώπου, ή κατάστασης τα συμπτώματα στερητικού συνδρόμου, που είναι και υπεύθυνα για την ένταση της νόσου.
Δηλαδή, όταν κάποιος αγαπάει κάποιον πολύ και τον χάνει, αυτό που του δημιουργεί την θλίψη είναι περισσότερο η στέρηση της παρουσίας και όχι τόσο το γεγονός του χαμού του. Άρα, και η κατάθλιψη σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν σύμπτωμα εθισμού.