NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ.
Ο λόγος είναι ότι ενώ διαγνωστικά με τις σύγχρονες μεθόδους δε δημιουργούν πρόβλημα, η θεραπευτική τους αντιμετώπιση είναι ακόμη προβληματική και δύσκολη. Έτσι λοιπόν, οι επιστήμονες, ανά τον κόσμο, είναι σε αναζήτηση μιας νέας λύσης. Μια τέτοια λύση προσφέρουν και τα βλαστοκύτταρα. Αυτά έχουν ήδη δοκιμαστεί στα καρδιακά εμφράγματα με επιτυχία και αναμένεται να γίνει κάτι ανάλογο με τα εγκεφαλικά εμφρακτά. Μια αγγλοαμερικανική συνεργασία, τον τελευταίο καιρό, έθεσε τη βάση για τη θεραπεία των βλαστοκυττάρων στα εγκεφαλικά. Για πρώτη φορά,  ένας ασθενής από τη  Γλασκόβη «εμβολιάστηκε» με ένα ειδικό εμβρυοβλαστοκύτταρο  αμερικάνικης παραγωγής από την Καλιφόρνια. Όλοι είναι σε αναμονή των αποτελεσμάτων για τη συνέχιση τέτοιων θεραπευτικών προσπαθειών. Πάντως, οι πρώτες ενδείξεις είναι ελπιδοφόρες. Αυτό που πρέπει να προσέξει κανείς είναι η παραγωγή τυχόν καρκινικής γραμμής.

Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ CROHN ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΧΡΟΝΙΟ ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΕΣ ΝΟΣΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ.
Η συμμετοχή του νευρικού συστήματος στη νόσο του Crohn γίνεται με δυο τρόπους ˙ ο πρώτος έχει σχέση απευθείας με το έντερο που αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της άμυνας του οργανισμού (ανοσοποιητικό) και το δεύτερο είναι ότι η νόσος του Crohn συνδυάζεται με άλλα νευρολογικής μορφής νοσήματα, όπως π.χ. της σκλήρυνσης κατά πλάκας και της νόσου του Hashimoto. Η νόσος του Crohn έχει ένα από τα πιο ιδιόμορφα αυτοάνοσα χαρακτηριστικά και με πολύ ποικίλη συμπτωματολογία. Μπορεί να «χτυπήσει» μια φορά και να μείνει ανενεργή ή μπορεί να εμφανίζεται τακτικά ακόμα και σε εβδομαδιαία ή μηνιαία επεισόδια.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ.
Σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο με μοναδική εξαίρεση τα σκανδιναβικά κράτη, η διάγνωση του αυτισμού γίνεται κυρίως με την κλινική εικόνα, κατά την παιδική ηλικία. Είναι, δηλαδή, μια εντελώς υποκειμενική εκτίμηση του διαγνώστη γιατρού με βάση κάποια στοιχεία, όπως διαταραχές της επικοινωνίας, συνδιαλλαγής, στερεοτυπίας και κυρίως παλινδρόμηση στον προφορικό λόγο. Στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχουν όντως αυτιστικές διαταραχές, αλλά δεν υπάρχει αυτισμός. Υπάρχει σίγουρα μια εκτεταμένη εγκεφαλική δυσλειτουργία που είναι πέρα του αυτιστικού συνδρόμου. Σε μεγάλο βαθμό, πάνω από 70%-80%, πρόκειται για επιλεπτοφορμικές κρίσεις. Και αυτό πιστοποιείται με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, φτάνει αυτό να είναι πολύωρου καταγραφής, προκειμένου να εντοπίσει τις συγκεκριμένες ηλεκτροεγκεφαλογραφικές διαταραχές.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΣΥΓΚΟΠΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ, ΌΠΟΥ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΚΙΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΕ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΡΚΕΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ.
Το αποτέλεσμα της έλλειψης οξυγόνου είναι μια δυσλειτουργία εναρμόνισης εγκεφάλου με καρδιά, με αποτέλεσμα την απώλεια των αισθήσεων και μερικές φορές σπασμούς από τα άκρα. Αυτός είναι και ο λόγος που, αρκετές φορές, μπερδεύονται οι λιποθυμίες με τις  επιληπτικές κρίσεις. Για αυτό το λόγο, άσχετα της έκβασης, είναι αναγκαίο σε κάθε περίπτωση να έχουμε την απόλυτη διαγνωστική εκλαΐκευση της αιτίας. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την εκτεταμένη ηλεκτροεγκεφαλογραφική εξέταση.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΠΑΛΥΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΤΗ ΣΠΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Αναμενόμενα για τα μέσα της εποχής εκείνης ήταν η χρησιμοποίηση μέσων, εργαλείων και τεχνικών περισσότερο χειροπρακτικού χαρακτήρα. Μια από αυτές που εξελίχθηκε αρκετά και ίσως χρησιμοποιείται και σήμερα είναι η κρανιοϊερή εφαρμογή θεραπευτικής τάσης. Στην προκειμένη περίπτωση η χρήση και η εφαρμογή βαρών σε διάφορα σημεία του σώματος θεωρείται ότι φέρνει αποτελέσματα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΗ ΠΟΛΥΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΦΛΕΓΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ HIV.
Από πολλά χρόνια η διαγνωστική εξήγηση της περιφερικής συμμετρικής αισθητικοκινητικής νευροπάθειας είναι μια σπαζοκεφαλιά για τους γιατρούς. Ενώ η διάγνωση της είναι εύκολη, η παθογένεια της παραμένει πολύ δύσκολη. Κλινικά, έχει τα χαρακτηριστικά της αδυναμίας, των μυϊκών σπασμών, των αισθητικών διαταραχών των άκρων και τις κράμπες. Πολύ τακτικά, μπορεί να εμφανίζεται και λευκοπλακία γλώσσας καθώς και εξανθήματα από εμπύρετα νοσήματα. Έχει βρεθεί πως πίσω από αυτή την περιπλοκή, παθογενετικά και εύκολα πιστοποιούμενη, νόσο, κρύβεται ο ιός του ΗΙV. Έτσι όταν έχουμε τέτοια συμπλέγματα, πρέπει να σκεφτόμαστε στη διαφοροδιάγνωση και αυτό.

ΤΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΕΦΗΒΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΈΝΑΝ ΝΕΟ ΤΟΜΕΑ ΈΡΕΥΝΑΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
Είναι πλέον γνωστό ότι πρόκειται για νέες νοσολογικές οντότητες που μπορεί να έχουν την ίδια βιοχημική και πιθανόν παράλληλη συμπτωματολογία μεταξύ τους˙ σίγουρα πρόκειται για άλλες διαταραχές των νευρωνικών τόξων στον εγκέφαλο. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να γίνουν πιο εντατικές έρευνες σε ότι αφορά αυτό το θέμα, πράγμα που έχει αρχίσει ήδη σε πολλές χώρες, όπου ο επιπολασμός είναι ήδη μεγάλος. Μια τέτοια χώρα είναι η Ιαπωνία και οι πρώτες εντυπώσεις που έρχονται από εκεί είναι ότι στις περιπτώσεις του νεανικού πάρκινσον υπάρχει και μια γονιδιακή προδιάθεση.

ΣΤΗ ΖΩΗ ΠΑΝΤΑ ΈΧΟΥΜΕ ΈΝΑ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΉΡΩΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΗΡΩΑ.
Θεωρούμε ότι ο πρώτος, λόγω ψυχικών δομών, έχει και τη δυνατότητα της υπέρβασης, ακόμα και στο σημείο του προσωπικού συμφέροντος για ένα σωστό και σημαντικό στόχο, ενώ ο δεύτερος απλά δεν τα καταφέρνει. Αυτή είναι μάλλον η εικονική πραγματικότητα. Πίσω από το δίπολο, ήρωας αντιήρωας, κρύβεται μια αμιγώς εγκεφαλική υπόθεση. Πρόκειται για κάποιες ειδικές πρωτεΐνες που λέγονται ενδογενή οπιοειδή. Είναι ακριβώς σαν τα γνωστά οπιοειδή με τη  μόνη διαφορά ότι παράγονται σε διάφορες θέσεις και ποσότητες στον εγκέφαλο. Ο μεν ήρωας έχει πολλά από αυτά, έτσι ώστε να μπορούν να επιβραβεύουν κάθε του πράξη, σε αντίθεση με τον αντιήρωα που διαθέτει λιγότερα και δεν είναι ικανός να υποστεί τις δοκιμασίες του ήρωα.

Η «ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΥΔΡΑΓΩΓΟ ΤΟΥ ΣΙΛΒΙΟΥΣ ΦΑΙΑ ΟΥΣΙΑ» ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΣΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ.
Πρόκειται για μια πολυπληθή περιοχή, ειδικών νευρώνων με δράση υποδοχέων για κάθε είδους ερέθισμα, σωματικής ή ψυχολογικής υφής. Η «περί τον υδραγωγό του Σίλβιους φαιά ουσία» είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη σε όλες τις μορφές έντασης και ποιότητας επώδυνων ερεθισμάτων, τα οποία αφού τα επεξεργαστεί και τα «αξιολογήσει» κατάλληλα, τα «μοιράζει» σε τριγύρω περιοχές του κεντρικού νευρικού συστήματος, προκειμένου να λάβουν την τελική τους μορφή και να γίνουν δεκτά σαν βιοτικό αποτέλεσμα.