NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΛΕΞΗ, ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ. Η ΜΟΝΗ, ΑΛΛΑ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΗΛΙΚΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ.
Ο λόγος που γράφουμε σήμερα για το νεανικό πάρκινσον είναι η μεγάλη συχνότητα εμφάνισης που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια. Μέχρι πριν μία εικοσαετία, όταν εμφανιζόταν κάτι τέτοιο, θεωρούταν ιδιαίτερο γεγονός και τύγχανε άμεσης δημοσίευσης.
Τα τελευταία χρόνια επιδημιολογικά έχει έρθει μία φοβερή έξαρσή του. Υπάρχουν χώρες, όπως Ιαπωνία, Αλγερία, Γαλλία, Πορτογαλία, και κυρίως Ιαπωνία, όπου η συχνότητα εμφάνισής του πλέον το κάνει να είναι ένα οξύ νευρολογικό πρόβλημα. Ενώ παλιά ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 44,5 έτη, τώρα έχει κατέβει ο χρόνος εμφάνισής του στα 23,2 έτη. Έχει παρατηρηθεί ακόμα και σε παιδιά ηλικίας 8 ετών.
Η κλινική του εικόνα είναι χαρακτηριστική με σύσπαση των κινήσεων, τρόμο, σπασμωδικότητα, βραδυκινησία, αστάθεια, με αργή προοδευτική μορφή και άνιση προσβολή των άκρων. Δηλαδή, είναι δεξιά ή αριστερά τονισμένο κάθε φορά.
Το χαρακτηριστικό του είναι ότι υποχωρεί άμεσα στη χορήγηση ντοπαμίνης. Αν και διαγνωστικά, δεν υπάρχει κανένα πλέον πρόβλημα, πολλές φορές η συνοσηρότητά του π.χ. με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματοειδή αρθρίτιδα, νεανικό διαβήτη κλπ, δείχνει ότι μάλλον έχει και ένα γενετικό αυτοάνοσο χαρακτήρα.
Πρόκειται για μια υπόθεση, που επιβεβαιώθηκε τα τελευταία χρόνια, σα νόσημα κληρονομούμενο μερικές φορές κατά τον επικρατούν χαρακτήρα μέσω κάποιου γονιδίου που ονομάζεται πάρκιν.
Στη χώρα μας για αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη μέριμνα, δηλαδή, κάποια ομοσπονδία, κλινική μονάδα ή τέλος πάντων, μία επιστημονική πανεπιστημιακή θέση, που ασχολείται αποκλειστικά με το πρόβλημα.
Η αντιμετώπιση είναι πρόχειρη και γίνεται με βάση αντιπαρκινσιονικά φάρμακα με τον ίδιο τρόπο, όπως στου ηλικιωμένους παρκινσιονικούς ασθενείς. Τα αποτελέσματα είναι πενιχρά, διότι αυτού του είδους οι θεραπείες είναι συντόμου διαρκείας (2-3 χρόνια) και μετά χάνεται η φαρμακοδυναμική που έχουν οι ανάλογες ουσίες και αυξάνεται το πάρκινσον με δραματικές εξελίξεις.
Αν και το νεανικό πάρκινσον δεν αποτελεί άμεσα ιδιαίτερο κίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς, η εξέλιξη και οι παρενέργειες του, και κυρίως η κοινωνική απομόνωση που επιβάλει, καθώς και οι πτώσεις ορμονών και των νευροδιαβιβαστών, φέρει πολύ σύντομα σα συνοσηρό φαινόμενο την εμφάνιση μιας μέγιστης κατάθλιψης.
Συνήθως, αυτή είναι κρυμμένη πίσω από τα πρωτοπαθή συμπτώματα με αποτέλεσμα να μη λαμβάνεται υπόψη στην κλινική θεραπεία, και ο άρρωστος να «κατρακυλά» όλο και περισσότερο σε δυσχερέστερες κλινικά και θεραπευτικά θέσεις.
Πρόκειται για μια κλινική εικόνα, που αποτελεί απόλυτη ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση, άμεση θεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη και κυρίως, σωστή ενημέρωση του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η εφαρμογή αυτής της θεραπείας είναι «αργά και σταθερά» χωρίς διακοπή, γιατί οι διακοπές της αγωγής και της υποστήριξης επαναφέρουν την συμπτωματολογία άμεσα πολλές φορές και πιο έντονα. Γενικά, πρόκειται για μια νοσηρή κατάσταση που δεν αφήνει περιθώρια αναμονής και άσκοπου χρόνου.

Το πάρκινσον και οι παρκινσιονικές διαταραχές είναι πεποίθηση ότι είναι μια ασθένεια των ηλικιωμένων και πράγματι, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εμφανίζεται μετά τα 65 με χαρακτηριστικά συμπτώματα, όπως είναι το διακοπτόμενο και δύσκολο βάδισμα, η έλλειψη ευπλασίας στις κινήσεις, ο τρόμος των χειρών ή το ανέκφραστο του προσώπου και η υπερλειτουργεία των σμηγματογόνων αδένων.
Βέβαια, όλα αυτά είναι μια εικόνα συνηθισμένη σε αυτήν την ηλικία και όλοι οι γιατροί που θα το διαπιστώσουν αρχίζουν άμεσα μια αγωγή με τα λεγόμενα αντιπαρκινσιονικά φάρμακα και συνεδρίες φυσικοθεραπείας. Η αρρώστια εξελίσσεται ανάλογα με την αγωγή αργά, προοδευτικά, ανεβαίνουν τα συμπτώματα και πρέπει ο ασθενής να προσαρμόζεται στην νέα κατάσταση.
Αρκετές φορές δε, όταν τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο, υπάρχει και η λύση των στερεοτακτικών επεμβάσεων. Γενικά, το πάρκινσον είναι ένα πρόβλημα-ασθένεια της τρίτης ηλικίας και μέχρι τώρα αντιμετωπιζόταν έτσι.
Σε μερικές κληρονομικές μορφές, καθώς, και σε περιπτώσεις δηλητηριάσεων με χρήση τοξικών ουσιών ή διάφορων ρύπων, καθώς, επίσης, και σε κληρονομικές περιπτώσεις εμφανίζεται το λεγόμενο νεανικό ή ιδιοπαθές πάρκινσον. Πρόκειται για μια εξωπυραμιδική διαταραχή, διαφέρει, όμως, από το πάρκινσον των ηλικιωμένων στο ότι προσβάλλει νέους ανθρώπους και ασυμμετρικά.
Από την μια πλευρά του σώματος τα άκρα και το ήμισυ του προσώπου εμφανίζουν πιο έντονη παρκινσιονική συμπτωματολογία από την άλλη πλευρά. Στην περίπτωση του νεανικού ή ιδιοπαθούς πάρκινσον, η ανάγκη της έγκαιρης διάγνωσης και της άμεσης θεραπείας είναι απολύτως απαραίτητη, διότι, σε αντίθεση με το πάρκινσον των ηλικιωμένων, είναι πιο γρήγορη η συμπτωματολογία τους.
Η τακτικότερη εμφάνισή του τον τελευταίο καιρό αποδίδεται στο έντονο κοινωνικό στρες, στην μεγάλη κοινωνική πίεση και στις διαφοροποιημένες συνθήκες ζωής και διατροφής.
Παρ’ όλες τις νέες θεραπευτικές μεθόδους, μεταξύ των οποίων και ο μαγνητικός εν τω βάθει ερεθισμός, παρατηρείται στο νεανικό πάρκινσον ουσιαστική βελτίωση πολύ σπάνια. Κλινικά, επιδιώκεται κατά πρώτο λόγο η παρεμπόδιση εξέλιξης της νόσου και η σταθεροποίηση της κλινικής εικόνας.
Μετά από αυτό, βέβαια, είναι αναγκαίος ένας εκτενής βιοχημικός και νευρολοφυσιολογικός έλεγχος, προκειμένου να εκτιμηθεί η έκταση και η ένταση της βλάβης, ώστε να τύχει της ανάλογης αντιμετώπισης.