NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ, Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ.
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρέπει κανείς να φαντάζεται μεγάλα, χρονικά, χειρουργεία με εκτεταμένα χειρουργικά πεδία και ανάγκη πολλών προπαρασκευαστικών διαδικασιών. Συνήθως, πρόκειται για στερεοτακτικές επεμβάσεις που μπορούν να γίνουν και με τοπική αναισθησία με παράλληλη συνεργασία του ασθενούς. Το μεγάλο ερωτηματικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι, ενώ κατά κανόνα υποχωρούν οι επιληπτικές κρίσεις, αυξάνονται έντονα οι ψυχωτικές διαταραχές σε σημείο τέτοιο, που οι ενδιαφερόμενοι χειρουργοί απαιτούν μια προεγχειρητική διαοφοροδιάγνωση και αποφεύγουν την εγχείρηση, αν υπάρχει και η παραμικρή ένδειξη πιθανής ψυχωτικής συμπτωματολογίας.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΕ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΝΕΥΡΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΝΕΥΡΙΝΩΜΑΤΑ.
Τα νευρινώματα αυτά είναι τα σημεία αναφοράς όπου με πίεση η και απλή αφή πυροδοτείται ένα έντονο άλγος οξύ και καυστικό παράλληλα το οποίο είναι μικρής διαρκείας αλλά πολύ μεγάλης έντασης.
Ιδιαίτερα επώδυνα είναι τα νευρινώματα που αναπτύσσονται στις άκρες δακτύλων ποδιών και χεριών μετά από ένα τραυματικό γεγονός.
Εάν δε, είναι πολύ μικρά και δεν γίνονται αντιληπτά από τον ασθενή τότε δημιουργούνται για πολύ καιρό έντονα προβλήματα άλγους τα οποία με την πάροδο του χρόνου αυξάνονται έως που να θεραπευτούν χειρουργικά.

Ακριβώς επειδή υπάρχει μεγάλη ποικιλία σπασμών και κρίσεων της επιληψίας ανεξάρτητα από χρονικό εντοπισμό, μια θεραπεία επιβάλλεται να είναι διαρκής και επαρκής.
Εάν δεν συμβαίνει αυτό μπορεί ένα τυχαίο εξωτερικό γεγονός π.χ. φοβική αντίδραση, έντονη ζέστη, στέρηση ύπνου κ.λ.π να πετύχει τον ασθενή χωρίς επαρκή κάλυψη και να προκαλέσει μια κρίση.
Η επιληπτική κρίση μπορεί να προκληθεί και σε περιπτώσεις που ο ασθενής έχει επάρκεια κατάλληλων φαρμάκων καθόλο το χρονικό διάστημα της αγωγής.
Σε αυτές τις περιπτώσεις μιλάμε πλέον για μια αντίσταση κατά των αντιεπιληπτικών φαρμάκων που χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης..
Στην περίπτωση αυτή αυτό σημαίνει αύξηση της δόσης του επικαίρου φάρμακου, συμπληρωματική αγωγή ή καταφυγή στην χειρουργική θεραπεία.

Σε αρκετές περιπτώσεις κληρονομικών διαταραχών ή ύστερα από τραύματα και λοιμώξεις έχουμε περιορισμό του υδραγωγού ή λόγω διχασμού ή στένωσης.
Το αποτέλεσμα αυτής της παθολογικής κατάστασης είναι μια συμφόρηση στο σημείο του υδραγωγού του εγκεφαλονωτιαίου υγρού με αποτέλεσμα την διάταση των πλαγίων και της 3ης ηλικίας.
Αυτό δημιουργεί έναν αποφρακτικό υδροκέφαλο με πονοκεφάλους, διαταραχές όρασης, ακράτεια, αστάθεια και όσο προχωράει επιδείνωση των συμπτωμάτων.
Η θεραπεία είναι κυρίως χειρουργική.