Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπερκινητικό σύνδρομο (ADHD). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα υπερκινητικό σύνδρομο (ADHD). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ-ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ (ADHD)

1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 12:18 μ.μ.


Η ανάπτυξη του εγκεφάλου χαρακτηρίζεται από μια απίστευτη απλότητα εναλλαγής χρονικών σταδίων και αφάνταστη περιπλοκότητα διαδικασιών. Η ανάπτυξη του εγκεφάλου αρχίζει από την ώρα μηδέν, δηλαδή της σύλληψης. Ουσιαστικά όμως έχουμε μια ιδιαίτερη γονιδιακή εξέλιξη πριν τη σύλληψη. Όσο και αν αυτό φαίνεται περίεργο, υφίσταται. Η φύση προετοιμάζει τα γονίδια για την δημιουργία της ζωής που θα προκύψει. Αυτό είναι και το βασικό κεφάλαιο της κληρονομικότητας που συνοδεύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Άρα, εξελίξεις προ κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τη σύλληψη επηρεάζουν σαφώς την εγκεφαλική ανάπτυξη. Το γεγονός αυτό βέβαια συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του εμβρύου στην κύηση. Ακριβώς είναι η πρώτη χρονική περίοδος που δημιουργούνται οι προϋποθέσεις των "θέσεων ελαττωμένης αντίστασης", όπου θα αναπτυχθούν οι μελλοντικές αρρώστιες κυρίως του κεντρικού νευρικού συστήματος ανάλογα με περιβαλλοντολογικές επιρροές. Αυτή την εποχή ο εγκέφαλος του εμβρύου αναπτύσσεται και δέχεται το βιορυθμό της μητέρας. Αναπτύσσεται πολύ πιο γρήγορα και πολύ εκτενέστερα το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου και λιγότερο το δεξί. Η διαδικασία αυτή επιτυγχάνεται μέσω συντονισμού του νευροάξονα της μητέρας και με βάση την κορτιζόλη και την τεστοστερόνη. Η διαδικασία ανάπτυξης κατά τη χρονική περίοδο αυτή συντονίζει επίσης και το ρυθμό επικοινωνίας μεταξύ αριστερού και δεξιού εγκεφάλου. Κάθε εγκεφαλικό ημισφαίριο έχει το δικό του βιορυθμό και συντονίζονται μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της κύησης. Με αυτό τον τρόπο με τη γέννηση του εμβρύου υπάρχει πλήρης εναρμονισμός των δυο εγκεφαλικών ημισφαιρίων ως μια οντότητα. Διαταραχές λοιπόν που συμβαίνουν κατά την ανταλλαγή γονιδιακών πληροφοριών στη σύλληψη ή στην "εκπαίδευση" κατά την κύηση των εγκεφαλικών ημισφαιρίων εκδηλώνονται νωρίς κατά την παιδική ηλικία. Πιο χαρακτηριστικές από τις περιπτώσεις αυτές είναι π.χ. διάφορες μυοπάθειες, εκφυλιστικά σύνδρομα, διαμαρτίες ή δυσπλασίες και αυτιστικές μαθησιακές διαταραχές. Μια από αυτές -η πιο γνωστή τον τελευταίο καιρό- είναι αυτή του υπερκινητικού παιδιού με διαταραγμένη προσοχή. Το αναφέρουμε αυτό γιατί λόγω της πληθώρας των περιστατικών αντιμετωπίζεται πλέον σαν ξεχωριστή νοσολογική οντότητα. Κατά την υπόλοιπη νηπιακή παιδική και εφηβική ζωή συνεχίζει ο εγκέφαλος να αναπτύσσεται με βάση το ρυθμό που αναφέραμε παραπάνω. Τρεις είναι οι βασικές αιτίες μελλοντικών ασθενειών που έχουν την αφετηρία σε αυτή την περίοδο. Είναι οι λοιμώξεις, τα τραύματα, και οι ψυχικές επιρροές του οικογενειακού περιβάλλοντος. Εδώ η φύση προκειμένου να προστατεύσει τον άνθρωπο ρύθμισε τη διαδικασία ανάπτυξης του εγκεφάλου τελείως ανεξάρτητα από τις αιτίες που τον επηρεάζουν, δηλαδή ότι και αν συμβεί από τα τρία παραπάνω αίτια το δέχεται ο εγκέφαλος σαν ερεθισμό, το αποθηκεύει σαν "τραυματική ανάμνηση" και το παρουσιάζει σαν κλινικό γεγονός αμέσως μετά την ωρίμασή του. Πολλές νευροψυχιατρικές ασθένειες εμφανίζονται εξαιτίας αυτού του φαινομένου με μια διαφορά χρονικής φάσης. Ψυχώσεις όπως σχιζοφρένεια, ενδογενής κατάθλιψη, μανία πολύ περισσότερο κρίσεις και ασφαλώς μικρότερης έντασης σύνδρομα, όπως πονοκέφαλοι, που εμφανίζονται στην ηλικία των 20-40 έχουν την αφετηρία της εξέλιξής τους σε αυτή την περίοδο. Συνεχιζόμενης της εξέλιξης του εγκεφάλου μετά την εφηβεία αφού ολοκληρωθεί η ανάπτυξη του τότε ολοκληρώνονται παράλληλα όλα αυτά τα νοσηρά συμπτώματα που ανάλογα με τη φύση τους είναι "γεωγραφικά" τοποθετημένα στα διάφορα σημεία του. Έτσι, πλέον, απαλλαγμένος από το πρόβλημα της δικής του ανάπτυξης ο εγκέφαλος αρχίζει για πρώτη φορά να ασχολείται με ενοχλητικές καταστάσεις που ενώ προϋπήρχαν δε γινόντουσαν αισθητές. Η κλινική έκφραση αυτής της αντίδρασης είναι η συμπτωματολογία πολλών νευροψυχιατρικών νοσημάτων που τα έχουμε στην καθημερινότητά μας. Πολλές μορφές ιδιοπαθούς πάρκινσον , σκλήρυνσης κατά πλάκας ,νευροπαθειών, ακόμη και άνοιας έχουν τη ρίζα τους σε αυτή την εποχή.
Με την επαναστατική εξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας τόσο σε βιο-νευρολογικό επίπεδο, όσο και σε διαγνωστικές διαδικασίες η προσέγγιση των νοσημάτων αυτών και η έρευνα του εγκεφάλου έγιναν πολύ πιο προσιτές. Αφού χρειάστηκαν δύο δεκαετίες για να εμπεδώσουμε τις γνώσεις που αναφέραμε παραπάνω, τώρα σιγά-σιγά μπαίνουμε στο χώρο της θεραπευτικής τους εκμετάλλευσης. Οι σύγχρονοι γιατροί δε σταματούν πλέον στην ανάλυση του συμπτώματος και της θεραπείας του ,αλλά προχωρούν και σε εμπεριστατωμένη ανάλυση του ιστορικού του ασθενούς και της καταγραφής των συμπτωμάτων από την παιδική ηλικία. Αυτό δίνει νέες θεραπευτικές δυνατότητες και την επιτυχημένη λύση σε προβλημάτα νοσημάτων που ως σήμερα θεωρούντο ανίατα. Όσο περνάει ο καιρός και εμβαθύνουμε περισσότερο σε αυτές τις γνώσεις σίγουρα εξελικτικά θα μπορέσει να επινοηθεί, τεχνολογικά, νέος τρόπος παρακολούθησης των σταδίων και των διαδικασιών εξέλιξης του εγκεφάλου από την περίοδο της κύησης και μετά. Αν ολοκληρωθεί αυτό το σύστημα παρακολούθησης μπορεί να επινοηθεί και τεχνική διαδικασία, προφανώς ψηφιακής κατασκευής, άμεσης επέμβασης, διόρθωσης του προβλήματος και ομαλοποίησης της εξέλιξης. Δηλαδή, στο εγγύς μέλλον, ο άνθρωπος θα γεννιέται ασφαλέστερα και θα αυτοπροστατεύεται σε μια μακροζωία απαλλαγμένη από πολλά, σήμερα γνωστά, νευροψυχιατρικά προβλήματα.

 

Ετικέττες: , , , , , ,

ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ (ADHD) ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

2 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 1:07 μ.μ.























Η επιστημονική ενασχόληση με τον αυτισμό έχει ξεκινήσει από τις αρχές της ιατρικής ιστορίας, με το ενδιαφέρον να κορυφώνεται τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μια διαταραχή που κατά κύριο λόγο εμφανίζεται για πρώτη φορά στην παιδική ηλικία, αλλά τα συμπτώματά της πολλές φορές εμμένουν και στην ενήλικη ζωή.
Έχοντας ως κεντρικό θέμα τον αυτισμό και όλες τις παραμέτρους γύρω από αυτόν, διοργανώνεται στη Λουιζιάνα της Αμερικής το Διεθνές Συνέδριο για τον Αυτισμό, που έχει ως στόχο να λύσει το παζλ του αυτισμού.
Το Διεθνές αυτό Συνέδριο επικεντρώνεται στην αιτιολογία, τις θεραπείες και τη διάγνωση του αυτισμού, καθώς και των σχετικών με τον αυτισμό διαταραχών. Κορυφαίοι επιστήμονες από τη διεθνή ιατρική κοινότητα (νευρολόγοι, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, παιδίατροι, κοινωνιολόγοι κλπ) συμμετέχουν στο Συνέδριο του Αυτισμού παρουσιάζοντας εργασίες βασισμένες στην έρευνα, καθοδηγούμενες από τα παγκόσμια θεωρητικά πλαίσια για τον αυτισμό και επιστημονικά τεκμηριωμένες.
Στο Διεθνές Συνέδριο για τον Αυτισμό (12-14 Απριλίου 2007) συμμετέχει και η δική μας ερευνητική ομάδα καταδεικνύοντας με την μελέτη της τα διαφοροδιαγνωστικά εκείνα «κλειδιά» μεταξύ αυτισμού και του συνδρόμου υπερκινητικού παιδιού (ADHD)που θα θέσουν τη σωστή διάγνωση στην εκάστοτε περίπτωση και θα αποτελέσουν τη βάση για τον κατάλληλο θεραπευτικό συνδυασμό του αυτισμού. Ενδιαφέρουσα, είναι επίσης, η συμβολή των νευροφυσιολογικών μεθόδων (Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα-ΗΕΓ κ.α.) για τη διάγνωση και παρακολούθηση της πορείας του αυτισμού, όπως διαφαίνεται μέσα από τη μελέτη μας.

 

Ετικέττες: , , , , ,

ΤΟ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ (ADHD)

1 Σχολίασαν Αναρτήθηκε από τον Dr D. Kountouris at 2:24 μ.μ.

Το υπερκινητικό σύνδρομο ή γνωστό σαν σύνδρομο ελαττωμένης προσοχής και υπερκινητικότητας εξελίσσεται σε ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα στη σύγχρονη εποχή. Πρόκειται για παιδιά με διαταραχές συμπεριφοράς, με ελλειμματική συγκέντρωση και αυξημένη ενεργητικότητα. Το πρόβλημα των παιδιών αυτών αρχίζει να αποκτά ιδιαίτερα μεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις όταν τα παιδιά αυτά συνευρίσκονται με συνομήλικους τους σε χώρους όπως οι παιδικοί σταθμοί κλπ. Εκεί πλέον η παρουσία τους γίνεται "ανυπόφορη" για τα υπόλοιπα παιδιά και φέρει τρομερές δυσκολίες και τους ιδίους τους γονείς. Το πρόβλημα έχει μια σταθερή βάση που χαρακτηρίζεται από έντονη απροσεξία συνδεδεμένη με υπερβολική ανυσηχία, ανεξέλεγκτη παρορμητικότητα και απρόβλεπτες εκρήξεις κινητικών προβλημάτων. Οι διαταραχές αυτές μπορεί να είναι διαβαθμισμένες σε διάφορα στάδια ή να κλιμακώνονται κατά τη διάρκεια του χρόνου. Κάθε ανήσυχο παιδί δεν είναι κατά κανόνα υπερκινητικό, όπως ούτε κάθε ιδιαίτερα ζωηρό ή υπερκινητικό παιδί δε σημαίνει ότι είναι διανοητικά άρρωστο. Συνεπώς, για την αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων χρειάζεται λεπτός χειρισμός, υπομονή και επάρκεια γνώσεων. Θα ήθελα να γενικεύσω λίγο το θέμα τονίζοντας ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τα παιδιά, ακόμη και μόνο με τα δικά τους παιδιά, πρέπει να έχουν κάποιες γνώσεις γύρω από το υπερκινητικό παιδία διότι κάποια στιγμή θα βρουν το πρόβλημα μπροστά τους είτε άμεσα είτε έμμεσα. Η αναλογία των υπερκινητικών παιδιών είναι τέτοια που σχεδόν με βεβαιότητα κανείς κοινωνικός άνθρωπος δε μπορεί να αποφύγει αυτό το πρόβλημα.

ΤΟ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Το πρώτο ουσιαστικό πρόβλημα για γονείς, συγγενείς, δασκάλους ή οποιουσδήποτε άλλους έχουν σχέση με υπερκινητικά παιδία είναι ιδιαίτερα έντονο στη σχολική ηλικία. Το σχολείο είναι ο πρώτος χώρος όπου έρχεται η έκρηξη των συγκρούσεων και η κορύφωση των συμπτωμάτων του υπερκινητικού παιδιού. Κατά πρώτο λόγο, λόγω ελλειμματικής προσοχής και συγκέντρωσης παρουσιάζουν δυσκολίες στο μάθημα. Παράλληλα, ένα μεγάλο ποσοστό δείχνει μαθησιακές διαταραχές, οι διαταραχές αυτές έχουν να κάνουν με τη διαφοροποίηση της αντίληψης, της ακρίβειας των κινήσεων, γραφής, ανάγνωσης, αδυναμίας μαθηματικών πράξεων λόγω έλλειψης συγκέντρωσης και άλλες γραφοκινητικές δυσκολίες. Όλες αυτές οι καταστάσεις παρατηρούνται ακόμη και σε φυσιολογικά παιδιά, αυτό όμως που τα διαφοροποιεί σε σχέση είναι η αύξηση της έντασης και απώλειας του ελέγχου που δείχνουν τα δεύτερα. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι στα υπερκινητικά παιδιά συμβαίνει καμιά φορά το παράδοξο σε μαθήματα των ενδιαφερόντων τους να έχουν λόγω διαφοροποιημένης εγκεφαλικής λειτουργίας υπέρμετρη αντίληψη και ιδιαίτερα μεγάλη απόδοση π.χ. μουσική, γεωγραφία, γυμναστική, μαθηματικά.
Η πείρα έχει δείξει ότι με τη σωστή προσέγγιση μπορεί να αναπτυχθεί η δημιουργικότητα, ο ενθουσιασμός για εργασία, η προθυμία για βοήθεια, ο πλούτος ιδεών και η αντίληψη δικαίου. Αυτά είναι και τα σημεία ίσως που πρέπει συγκεντρωτικά να έχουν στο νου γονείς και καθηγητές. Αποκτώντας την εμπιστοσύνη του παιδιού και με τη θετική επιρροή μπορούν να προστατεύσουν το παιδί από άδικες ενοχές, υποτίμηση, ξεμπρόστιασμα, να το παρηγορήσουν για τα λάθη του και να του αναπτύξουν θετικό αίσθημα ευθύνης.
Το παιδάκι εκτιμώντας αυτά ανοίγεται στην υποδοχή κατευθυντηρίων δυνατοτήτων. Στο σημείο αυτό με προσωπικό διάλογο και οπτική επαφή μπορεί να του ελκύσετε την προσοχή. Με διάφορα ψυχολογικά τρικ, εξαρτημένα ανακλαστικά όπως συγκεκριμένα νοήματα ή κινήσεις το παιδί μπορεί να οδηγηθεί εκ νέου στην αφετηρία της σκέψης. Πρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε απλή γλώσσα και σύντομες προτάσεις, τα νοήματα να είναι σύντομα και συγκεκριμένα μη ξεχνάμε ότι τα παιδιά αυτά έχουν διάσπαση προσοχής. Θέλουν επαναλαμβανόμενες εξηγήσεις και με μεγάλη προσέγγιση ανάπτυξη του αισθήματος εμπιστοσύνης. Κατόπιν με ευθύ τρόπο σαν να απευθυνόμαστε σε ενηλίκους να συζητάμε την ευθύνη για μη τήρηση κανόνων και υποδείξεων χωρίς να απειλούμε με τιμωρίες. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να γίνονται κυρώσεις μπροστά σε άλλους με ξεμπρόστιασμα και αίσθημα ντροπής που προσβάλει ή πληγώνει το υπερκινητικό παιδί. Την ανεπιθύμητη συμπεριφορά προσπαθούμε να την αγνοήσουμε και όχι να την τιμωρήσουμε. Η λήθη είναι προτιμότερη από το μαστίγιο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΑΙΝΟΥ
Τα υπερκινητικά παιδιά κοινωνικά δεν αντιμετωπίζονται με κατανόηση, συγκατάβαση και ανοχή. Στερούνται επαίνου ,αναγνώρισης και συμπόνιας .Εδώ πρέπει με σωστά δοσολογημένη συμπεριφορά να επαινούνται οι μικρές βελτιώσεις ακόμα και αυτονόητες συμπεριφορές τη σωστή στιγμή με σύντομο και άκρως περιεκτικό τρόπο.
*Μη ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά με διάσπαση προσοχής και καθυστερημένη μερικές φορές αντίληψη, συνεπώς ο καθυστερημένος έπαινος είναι σα να μη γίνεται, δε βοηθάει

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΑΘΗΣΗΣ
Η σύντομη περιεκτική και επαναλαμβανόμενη διδασκαλία σε βαθμό ρουτίνας βοηθάει αυτά τα παιδιά να αποκτήσουν αίσθημα ασφαλείας και τους φεύγει η ανυπομονησία όταν χάσουν την πρώτη αντίληψη, δεν αγωνιούν και περιμένουν την επανάληψη. Τα υπερκινητικά παιδιά δε μπορούν να τηρήσουν κανόνες. Για αυτό είναι απαραίτητο να βρεθεί ένα μοντέλο ελάχιστης τάξης και ένας τρόπος επιβολής του. Επειδή τα παιδάκια αυτά προκαλούν αναστάτωση είναι καλό να είναι συνεχώς υπό παρατήρηση χωρίς τα ίδια να το αντιλαμβάνονται. Πρέπει να δέχονται σταθερές συμπεριφορές σε σταθερές κοινωνικές δομές με τις ίδιες θέσεις και τυποποιημένες διδασκαλίες. Ανοιχτές μορφές διδασκαλίας με ελεύθερα εργασιακά θέματα αυτόνομης δομής και οργάνωσης είναι ακατάλληλα για υπερκινητικά παιδιά.

 

Ετικέττες: , , , ,

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.