Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ολιγοδενδροκύτταρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ολιγοδενδροκύτταρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΙ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΑ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΥΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΑΝΙΟΤΟΜΗ.

Η κρανιοτομή είναι απαραίτητη διότι πρέπει να ανοιχτεί μια οπή από όπου θα κατευθυνθεί ο σωλήνας που θα εμπεριέχει τα βλαστοκύτταρα στο μέρος εκείνο του εγκεφάλου που ο γιατρός επιθυμεί να τα εμφυτεύσει.
Τελευταίες έρευνες που έγιναν στη Σιγκαπούρη, απέδειξαν ότι τα βλαστοκύτταρα ήδη εκπληρούν τέτοιες δυνατότητες πολύ πριν οι γιατροί θελήσουν να τα χρησιμοποιήσουν για αυτό το σκοπό. Έτσι λοιπόν εντόπισαν αρχέγονα βλαστικά εμβρυϊκά κύτταρα διαφόρων ειδών, τα οποία βρίσκονται στους εγκεφάλους από τις μητέρες και προέρχονται από τα μωρά που πρέπει να γεννήσουν.
Τα εμβρυϊκά αυτά κύτταρα στον εγκέφαλο μετατρέπονται σε κύτταρα που μορφολογικά μοιάζουν με άλλα όπως π.χ. τα αστροκύτταρα, ολιγοδενδροκύτταρα ή μακροφάγα που εκπληρώνουν διάφορες εντολές και έχουν διάφορες λειτουργίες, εν προκειμένω να προστατέψουν ή να στηρίξουν τον εγκέφαλο.
Έτσι δηλαδή δόθηκε μια εξήγηση, ότι υπάρχει η δυνατότητα τα ανθρώπινα βλαστοκύτταρα ή τα βλαστοκύτταρα «βαποράκια» με μικρά βιομόρια, όπως οι πρωτεΐνες που περιέχουν τα ζάχαρα, να βρίσκουν τρόπο να περνάνε την επιφάνεια των εμβρυϊκών κυττάρων που σχηματίζουν τον αιματικό φλοιό του εγκεφάλου και να μην αφήνουν να ξεπεράσουν από εκεί μέσα άλλες ουσίες.
Με τον τρόπο αυτό γίνεται μια διήθηση που αν ανακαλυφθεί πλήρως, τότε έχει λυθεί το θέμα των βλαστοκυττάρων γιατί με μια απλή έκχυση θα μπορούσε κανείς απλά να μεταφέρει αυτά που θέλει στον εγκέφαλο και από εκεί και πέρα ο μηχανισμός του ιδίου εγκεφάλου θα το διασκορπούσε εκεί που έπρεπε.
Πρόκειται δηλαδή για μια δραστηριότητα που ανοίγει καινούργιους δρόμους σε ότι αφορά την εφαρμογή των βλαστοκυττάρων.


ΠΑΝΤΟΤΕ, ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΜΙΑΣ ΝΟΣΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ.
Ήδη από τον 19ο αι. ο προικισμένος με προνομιακή παρατήρηση μύκητα Γάλλος νευρολόγος Σαρκώ περιέγραψε το δείγμα των εγκεφαλικών αλλοιώσεων που χαρακτηρίζουν την ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Για πολλές δεκαετίες, παρά τις χιλιάδες εργασίες, έρευνες και αναλύσεις, οι μακροσκοπικές περιγραφές του Σαρκώ παρέμειναν σταθερές. Αξίζει, λοιπόν, όποιος ασχολείται με το θέμα αυτό να ξέρει τα βασικά γνωρίσματα της ασθένειας αυτής.
Πρόκειται κατά κύριο λόγο για μικρού, μεσαίου ή και μεγάλου μεγέθους απομυελινωτικές εστίες, τις επονομαζόμενες «σκληρές πλάκες». Αυτές προέρχονται από την απώλεια μίας μεμβράνης που περιβάλει νευρικά κύτταρα σε όλο το νευρικό σύστημα και ονομάζεται μυελίνη. Η μυελίνη παράγεται από ειδικά νευρικά κύτταρα, τα λεγόμενα ολιγοδενδροκύτταρα, είναι υπόλευκη και εξαπλώνεται σε όλο το κεντρικό νευρικό σύστημα δημιουργώντας την «λευκή ουσία».
Έτσι, λοιπόν, κατά κύριο λόγο, στη σκλήρυνση κατά πλάκας, η λευκή ουσία προσβάλλεται κυρίως γύρω από τις κοιλίες του εγκεφάλου, όπου αντιπροσωπεύεται και πιο πολύ μαζί με μικρά αγγεία, που τη συνοδεύουν ακτινωτά στην περιοχή αυτή. Στο νωτιαίο μυελό, η προσβολή είναι μεγαλύτερη στην αυχενική μοίρα, πιθανόν λόγω της άμεσης γειτνίασης με τον εγκέφαλο.
Οι εστίες είναι ποικίλου μεγέθους και χρώματος. Στην αρχή έχουν ένα «ροζ» χρώμα, που αργότερα με αυξανόμενη την εγκεφαλική ατροφία γίνεται «υπόλευκο» και «γκρίζο». Αυτές είναι οι παρατηρήσεις με γυμνό μάτι.



ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗΣ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Στη σκλήρυνση κατά πλάκας όλη η διαδικασία της καταστροφής αρχίζει με την τοπική απομυελίνωση. Με την έννοια της απομυελίνωσης περιγράφουμε την εικόνα του «ξεφλουδίσματος» της μεμβράνης (μυελίνη), που περιβάλλει τον άξονα του νευρικού κυττάρου, και παίζει το ρόλο του «αγωγού» της μετάβασης της νευρικής διέγερσης.
Η διεργασία της αποδομής της μυελίνης αρχίζει σημειακά γύρω από ένα μικρό αγγείο, κυρίως φλεβικής παροχής, περιβάλλοντάς το με έναν «αφρό». Ο πυκνός αυτός «αφρός» περιέχει κυτταρικούς σχηματισμούς με διαλυτικό ρόλο για τη μεμβράνη της μυελίνης (απομυελίνωση).
Τα στοιχεία αυτά είναι μονοκύτταρα, πλασματοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα, των οποίων ο αμυντικός ρόλος είναι ταυτόχρονα και καταστροφικός για τη μυελίνη και τα ολιγοδενδροκύτταρα, που την παράγουν.
Μαζί με τη μυελίνη η διαδικασία αυτή καταστρέφει και τους «αγωγούς», δηλαδή, τους νευράξονες. Με το χρόνο έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα, η δραστηριότητα των μακροφάγων κυττάρων. Πρόκειται για τα κύτταρα που «τρώνε» και διαλύουν τα πάντα που έχουν ερεθιστεί από τον «αφρό», τον οποίο περιγράψαμε παραπάνω.
Ανάλογα δε με τη δραστηριότητά τους δημιουργούν πρώιμες ή παλιές εστίες απομυελίνωσης, που καταλήγουν σε αδρανή απομυελινωτικά στίγματα, τις λεγόμενες πλάκες. Μεταξύ δε αυτών και των υγιών εγκεφαλικών ιστών υπάρχει μια «γκρίζα ζώνη», όπου «μάχονται» η περαιτέρω απομυελίνωση με την επαναμυελίνωση.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

 

© 2006 | Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger by Blogcrowds.