NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΚΑΘΕ ΈΛΛΗΝΑΣ, ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ . ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Περίπου το ¼ των ανδρών που εργάζονται χειρονακτικά φτάνει στη σύνταξη κυρίως με τρομερούς πόνους στη μέση. Αυτοί περιγράφονται ως πιεστικοί, διαξιφιστικοί διαρκείς πόνοι στη μέση που «τραβάνε» στον ένα γλουτό και στο ένα πόδι. Πρέπει να τονίσουμε ότι οι πόνοι στην μέση δεν αποτελούν διάγνωση.
Γι’ αυτό χρειάζονται όλοι αυτοί οι ασθενείς τον ειδικό γιατρό που θα αναλύσει την κατάσταση και θα διαγνώσει σωστά την προέλευση του προβλήματος. Παρόλο που από πλευράς στατιστικής και κίνησης η ανθρώπινη σπονδυλική στήλη αποτελεί ένα θαύμα στήριξης, γύρω στα 50 αρχίζει και γίνεται χρόνιο πρόβλημα λόγω του εκφυλισμού που υπάρχει . Ο καθιστικός τρόπος ζωής και η απώλεια των κινήσεων οδηγεί σε αυτή την κατάσταση. Αλλοιώσεις στους σπονδύλους, στις αρθρώσεις και τους συνδέσμους προκαλούν πάρα πολύ τακτικά αυτούς τους πόνους στη μέση που όλοι θεωρούμε ότι πρόκειται για δισκοπάθεια, όμως πρόκειται απλά για εκφυλιστικά φαινόμενα. Πρέπει να σημειώσουμε ότι κανένας πόνος δεν μοιάζει με τον άλλον, και οπωσδήποτε θα πρέπει κάθε φορά που παρουσιάζονται να γίνεται ένας διεξοδικός έλεγχος, έτσι που να μην χρειάζεται επανάληψη προκειμένου να καθοριστεί πόσο μακριά φτάνουν αυτές οι αλλοιώσεις και τι ενέργειες πρέπει να γίνουν για να αποφύγουμε τις επιπλοκές τους.

ΠΑΝΤΟΤΕ, ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΜΙΑΣ ΝΟΣΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΟΙΩΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ.
Ήδη από τον 19ο αι. ο προικισμένος με προνομιακή παρατήρηση μύκητα Γάλλος νευρολόγος Σαρκώ περιέγραψε το δείγμα των εγκεφαλικών αλλοιώσεων που χαρακτηρίζουν την ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Για πολλές δεκαετίες, παρά τις χιλιάδες εργασίες, έρευνες και αναλύσεις, οι μακροσκοπικές περιγραφές του Σαρκώ παρέμειναν σταθερές. Αξίζει, λοιπόν, όποιος ασχολείται με το θέμα αυτό να ξέρει τα βασικά γνωρίσματα της ασθένειας αυτής.
Πρόκειται κατά κύριο λόγο για μικρού, μεσαίου ή και μεγάλου μεγέθους απομυελινωτικές εστίες, τις επονομαζόμενες «σκληρές πλάκες». Αυτές προέρχονται από την απώλεια μίας μεμβράνης που περιβάλει νευρικά κύτταρα σε όλο το νευρικό σύστημα και ονομάζεται μυελίνη. Η μυελίνη παράγεται από ειδικά νευρικά κύτταρα, τα λεγόμενα ολιγοδενδροκύτταρα, είναι υπόλευκη και εξαπλώνεται σε όλο το κεντρικό νευρικό σύστημα δημιουργώντας την «λευκή ουσία».
Έτσι, λοιπόν, κατά κύριο λόγο, στη σκλήρυνση κατά πλάκας, η λευκή ουσία προσβάλλεται κυρίως γύρω από τις κοιλίες του εγκεφάλου, όπου αντιπροσωπεύεται και πιο πολύ μαζί με μικρά αγγεία, που τη συνοδεύουν ακτινωτά στην περιοχή αυτή. Στο νωτιαίο μυελό, η προσβολή είναι μεγαλύτερη στην αυχενική μοίρα, πιθανόν λόγω της άμεσης γειτνίασης με τον εγκέφαλο.
Οι εστίες είναι ποικίλου μεγέθους και χρώματος. Στην αρχή έχουν ένα «ροζ» χρώμα, που αργότερα με αυξανόμενη την εγκεφαλική ατροφία γίνεται «υπόλευκο» και «γκρίζο». Αυτές είναι οι παρατηρήσεις με γυμνό μάτι.