NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Η κρανιοτομή είναι απαραίτητη διότι πρέπει να ανοιχτεί μια οπή από όπου θα κατευθυνθεί ο σωλήνας που θα εμπεριέχει τα βλαστοκύτταρα στο μέρος εκείνο του εγκεφάλου που ο γιατρός επιθυμεί να τα εμφυτεύσει.
Τελευταίες έρευνες που έγιναν στη Σιγκαπούρη, απέδειξαν ότι τα βλαστοκύτταρα ήδη εκπληρούν τέτοιες δυνατότητες πολύ πριν οι γιατροί θελήσουν να τα χρησιμοποιήσουν για αυτό το σκοπό. Έτσι λοιπόν εντόπισαν αρχέγονα βλαστικά εμβρυϊκά κύτταρα διαφόρων ειδών, τα οποία βρίσκονται στους εγκεφάλους από τις μητέρες και προέρχονται από τα μωρά που πρέπει να γεννήσουν.
Τα εμβρυϊκά αυτά κύτταρα στον εγκέφαλο μετατρέπονται σε κύτταρα που μορφολογικά μοιάζουν με άλλα όπως π.χ. τα αστροκύτταρα, ολιγοδενδροκύτταρα ή μακροφάγα που εκπληρώνουν διάφορες εντολές και έχουν διάφορες λειτουργίες, εν προκειμένω να προστατέψουν ή να στηρίξουν τον εγκέφαλο.
Έτσι δηλαδή δόθηκε μια εξήγηση, ότι υπάρχει η δυνατότητα τα ανθρώπινα βλαστοκύτταρα ή τα βλαστοκύτταρα «βαποράκια» με μικρά βιομόρια, όπως οι πρωτεΐνες που περιέχουν τα ζάχαρα, να βρίσκουν τρόπο να περνάνε την επιφάνεια των εμβρυϊκών κυττάρων που σχηματίζουν τον αιματικό φλοιό του εγκεφάλου και να μην αφήνουν να ξεπεράσουν από εκεί μέσα άλλες ουσίες.
Με τον τρόπο αυτό γίνεται μια διήθηση που αν ανακαλυφθεί πλήρως, τότε έχει λυθεί το θέμα των βλαστοκυττάρων γιατί με μια απλή έκχυση θα μπορούσε κανείς απλά να μεταφέρει αυτά που θέλει στον εγκέφαλο και από εκεί και πέρα ο μηχανισμός του ιδίου εγκεφάλου θα το διασκορπούσε εκεί που έπρεπε.
Πρόκειται δηλαδή για μια δραστηριότητα που ανοίγει καινούργιους δρόμους σε ότι αφορά την εφαρμογή των βλαστοκυττάρων.

ΤΑ Τ – ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ Πρόκειται για μια ομάδα κυττάρων που παράγονται από τα λευκά αιμοσφαίρια και έχουνε χαρακτηριστικές ιδιότητες. Στην επιφάνειά τους κουβαλούν συγκεκριμένους υποδοχείς μέσα στους οποίους ταιριάζουν απόλυτα κάποιες ουσίες που λέγονται αντιγόνα. Ακριβώς όπως το κλειδί στην κλειδαριά.
Τα Τ – κύτταρα κάθονται στους λεμφαδένες περιμένοντας να προσκολληθούν επάνω τους τα μακροφάγα μαζί με τα αντιγόνα.
Μόλις γίνει αυτό εδώ το γεγονός αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται τα Τ – κύτταρα με έναν πολύ γρήγορο ρυθμό.
Μετά τον πολλαπλασιασμό τα Τ – κύτταρα δημιουργούν πάρα πολλά θυγατρικά κύτταρα τα οποία αφήνουν τους λεμφαδένες και ψάχνουνε μέσα στο αίμα για τους διεγέρτες εκείνους (π.χ. μολυσματικούς παράγοντες) που προκάλεσαν την αντίδραση αντιγόνου μακροκυττάρων.
Στην ουσία πρόκειται για μια πάρα πολύ απλή διαδικασία του ανοσοποιητικού συστήματος που μπορεί με αυτόν τον τρόπο να αιχμαλωτίσει όλα εκείνα τα ξένα κύτταρα που προσβάλλουν τον οργανισμό. Βέβαια αυτό δεν ισχύει στην σκλήρυνση κατά πλάκας όπου τα Τ – κύτταρα δεν στρέφονται σε ειδικά αντιγόνα όπως γίνεται στην περίπτωση της ειδικής αυτής αντίδρασης του ανοσοποιητικού όπου έχουμε συγκεκριμένα μικρόβια αλλά στρέφονται κατά κύριο λόγο στα ίδια κύτταρα της μυελίνης και έτσι αρχίζει η πορεία της νόσου.