NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Αναπάντεχα από την εφαρμογή της πιστοποιήθηκαν απρόβλεπτοι κίνδυνοι για τους ασθενείς.
Συγκεκριμένα ο συνηθισμένος τρόπος δράσης της, ήτανε η μεταφορά κάποιων γονιδίων η ένζυμων μέσο απενεργοποιημένων αδενοϊών με στόχο ορισμένα σημεία του ανθρώπινου σώματος π.χ. ήπαρ.
Βρέθηκε όμως ότι η επιθυμούμενη ευστροφία δεν είναι μεγάλη και ο ιός «βλήμα» ξέφευγε του στόχου «οργάνου», πήγαινε σε άλλα όργανα με αποτέλεσμα να προκαλεί δυνατές παρενέργειες και επιπλοκές.
Ένα από αυτά ήταν η μεγάλη αύξηση μιας πρωτεΐνης της ιντερλευκίνης (IL6) η οποία μεγαλώνει τις φλεγμονές και προκαλεί καρκινογενέσεις.
Έτσι τώρα το πρόβλημα της γονιδιακής θεραπείας και των σχετικών ερευνών μετατίθεται στην χαλιναγώγηση των παρενεργειών αυτών.

Ένας κεραυνός, το βύθισμα ενός πλοίου, μια φυσική καταστροφή προκαλούν ανάμεικτα αισθήματα αλλά διαφορετικά για τον καθένα.
Αντίθετα η εικόνα κάποιου που σκονίζει την μύτη από συνάχι ή η εικόνα παιδιού με ιλαρά ανεβάζει την ιντερλευκίνη – 6 κάθετα στο αίμα.
Η ιντερλευκίνη – 6 είναι μια ουσία που προδίδει μια υπερδιέγερση του ανοσοποιητικού.
Δηλαδή βλέπουμε ότι το μυαλό μας αντιδρά στις αρρώστιες όχι όμως στις καταστροφές.
Άρα φαίνεται πως εκ γενετής έχουμε έναν προγραμματισμό μέσα μας προστασίας σε ότι έχει να κάνει με δάκρυα, πόνο, εκροές κ.λ.π.