NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Έτσι, βλέπουμε τα παιδιά να γελάνε όταν τα γαργαλούν ή να γελούν όταν κάποιος κάνει μορφασμούς κατά πρόσωπο. Βλέπουμε λοιπόν, ότι πέρα από τον εξελικτικό χαρακτήρα που πιθανόν η φύση να δημιούργησε μέχρι αυτό το σημείο το γέλιο για να καταπολεμάει τις φοβίες του ή να εκδηλώνει τις σεξουαλικές του μορφές, υπάρχει έντονο και το διδακτικό, εκπαιδευτικό και επικοινωνιακό στοιχείο.
Αυτός είναι και ο λόγος που σε ορισμένες οικογένειες οι απόγονοι γελάνε ευκολότερα και περισσότερο. Είναι μερικά στοιχεία που πρέπει να αναλυθούν, γιατί το γέλιο είναι μια μορφή επιβράβευσης για τον εγκέφαλο άρα και πηγή μακροζωίας.

Ο ΦΟΒΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ.
Ο φόβος είναι ένας μηχανισμός βασικών συναισθημάτων του ανθρώπου που έχει έναν προστατευτικό σκοπό με το νόημα μιας φυσιολογικής αμυντικής δράσης.
Για να το πούμε πιο απλά ο φόβος γεννιέται μαζί με τον άνθρωπο και ότι αφορά την γρήγορη αντίδραση εξελίσσεται με το χρόνο ζωής αλλά είναι γονιδιακά έμφυτος.
Αποτελεί δηλαδή ένα εξελικτικό φαινόμενο.
Αυτός είναι και ο λόγος που αντιδρούμε φοβικά στην παρουσία ύψους, βάθους, σε περίεργες σκιές, κρότους ή άγνωστα γεγονότα.
Ο φόβος παύει να είναι τραυματικός για τον άνθρωπο όταν βιωματικά γίνεται αναγνωρίσιμος π.χ. ο φόβος του αυτοκινήτου, των αθλητικών εκδηλώσεων, των καθημερινών αντιδράσεων που τα όρια του είναι απόλυτα γνωστά σε κάθε άνθρωπο.
Με το να είναι γνωστό στον άνθρωπο υπάρχει και η πίστη ότι είναι ελεγχόμενος.
Ο ελεγχόμενος φόβος δεν αποτελεί πλέον φόβο αλλά περνάει στο στάδιο της μεγάλης προσοχής και πρόληψης.