NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Όπως η χιονόμπαλα συνεχώς με το κύλισμα της αυξάνεται την ίδια συμπεριφορά έχει και η διαδικασία του πλέον άσχετα από πιο όργανο προέρχεται.
Ο εγκέφαλος βιώνει τον πόνο και «απαντά» στον οργανισμό με διάφορα ερεθίσματα προκειμένου να υπάρξει έγκαιρη αντιμετώπιση.
Αν αυτή η έγκαιρη αντιμετώπιση δεν είναι καταλυτική και είναι ημιτελής το «ταξίδι» της χιονόμπαλας συνεχίζεται και ο πόνος όχι μόνο αυξάνεται αλλά προσθέτει και άλλα συναισθήματα στην ένταση του.
Τέτοια είναι ο φόβος, το έντονο άγχος που επιδεινώνουν την όλη κατάσταση. Έτσι έχουμε μια κλιμάκωση του πόνου από τα ανάλογα εγκεφαλικά δίκτυα που μπορεί να εξωθήσει τον ασθενή μέχρι πλήρη εξουθένωση.
Άρα η επέμβαση στον πόνο πρέπει να είναι και τοπική αλλά κυρίως να βρίσκεται λύση για την εγκεφαλική διέγερση προκειμένου να αντιμετωπιστεί δραστικά.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΓΧΟΥΣ, ΣΥΓΧΥΣΗΣ, ΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΕΝΟΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΟΡΕΠΙΝΕΦΡΙΝΗ. Η ουσία αυτή παράγεται στον μέλανα τόπο και από εκεί οδηγείται σε έναν εγκεφαλικό σχηματισμό μνήμης κυρίως ασυνείδητων βιωμάτων άρα και βιωμάτων του φόβου, που είναι η αμυγδαλή. Η διέγερση της αμυγδαλής φέρνει μεγάλη δραστηριότητα στη διέγερση του συμπαθητικού και ως εκ τούτου μεγαλώνει το στρες και αυξάνει το άγχος. Σε αυτή την περίπτωση βοηθάνε πολύ τα ηρεμιστικά φάρμακα των βενζοδιαζεπινών, τα οποία καταστέλλουν σε ικανοποιητικό βαθμό τη δράση της νορεπινεφρίνης και φέρνουν και μυϊκή χαλάρωση.