NEURO-TALKS / ΝΕΥΡΟ-ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ,ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ «ΠΛΥΣΙΜΟ ΑΡΤΗΡΙΩΝ».
Επίσης από εμβολές και έμφρακτα σε διάφορα σημεία του αγγειακού δένδρου του εγκεφάλου. Αμερικάνικες κλινικές έχουν αναπτύξει μια μέθοδο αρκετά αθώα στο να καταπολεμούν αυτά τα εγκεφαλικά στις πρώτες έξι ώρες. Η διαδικασία ξεκινά με έναν καθετήρα στη μοιραία αρτηρία, τον οποίον ο εξεταστής σιγά σιγά σπρώχνει προς τα πάνω μέχρι το ύψος του αυχένα, όπου αρχίζει και η έρευνα των αγγείων. Η έρευνα αρχίζει με ένα μηχάνημα υπερήχων εξωκρανιακού που εντοπίζει το αποφραγμένο αγγείο και περιμένει στη θέση αυτή, μέχρι να φτάσει το άκρο του καθετήρα στο ύψος του εφρακτού ή του εμβόλου. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα πλήρη συντονισμό εξωσωματικής διάγνωσης με ενδοαγγειακή επέμβαση. Όταν λοιπόν φτάσει το άκρο του καθετήρα στο κρίσιμο σημείο αγγείου, απελευθερώνει ένα μείγμα αντιπηκτικού, περιτυλιγμένο από φούσκες ενός λιπαντικού . «Η σαπουνάδα» μαζί με το αντιθρομβωτικό καθαρίζουν την περιοχή και την ελευθερώνουν από τις διαδικασίες του εγκεφαλικού. Η μέθοδος έχει μεγάλη επιτυχία και άρχισε να εφαρμόζεται και στην Ευρώπη. Οι Αμερικάνοι την εφαρμόζουν ακόμη και μέσα στο ασθενοφόρο, έτσι ώστε να μη χάνουν χρόνο.

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ «ΑΤΡΟΦΙΕΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ» ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΗ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ.
Σε κάθε νευρολογικό βιβλίο έχει και ένα νευρολογικό όνομα, ανάλογα με το συγγραφέα ή την περίπτωση που εκτίθεται. Σε γενικές γραμμές, με τον όρο αυτό εννοείται ο εκφυλισμός, κατά τόπους νευρικών κυττάρων αγνώστου αιτιολογίας, που παρουσιάζουν μια εικόνα που μοιάζει με το πάρκινσον συν κάτι άλλο. Π.χ. συνοδεύεται από αταξία, διαταραχές του αυτόνομου νευρικού συστήματος ή και των διανοητικών λειτουργιών. Αν και περιγράφεται η  εμφάνιση του σε προχωρημένες ηλικίες, απαντάτε τακτικά και σε νεαρούς ασθενείς. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έντονη αύξηση των συμπτωμάτων  σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που οδηγεί στην υπόνοια ενός λοιμώδους παράγοντα ή στην ενδυνάμωση του ανοσοποιητικού λόγω αύξησης του ευδόκιμου ζωής.

ΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ, ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΎΠΟΠΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ Ή ΒΛΑΒΗ ΤΩΝ ΣΠΟΝΔΥΛΩΝ ΤΗΣ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ, ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ  ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΠΟΛΥ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ.
Για να το πούμε πιο απλά, ποτέ δεν πρέπει μια ισχιαλγία όσο «τυπική» και αν φαίνεται, να περιορίζει τη διάγνωση μέχρι την έρευνα της σπονδυλικής στήλης. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο το ιατρικό ιστορικό και η ολοκληρωμένη νευρολογική εξέταση από «την κορυφή ως τα νύχια». Είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που μεμονωμένα, π.χ. ισχιαλγία, να είναι προβολή κάποιας εστίας σκλήρυνσης κατά πλάκας στον εγκέφαλο. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, τη σημασία της σωστής και έγκαιρης διάγνωσης.

ΟΙ ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΈΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΓΟΝΙΔΙΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΟ.
Η επίδραση του ερεθισμού αυτού μπορεί να έχει θετικές και αρνητικές εξελίξεις για τον οργανισμό, ανάλογα με τις επίκτητες επιπτώσεις που φέρνει στο γονίδιο. Οι διαφορετικές συνήθειες, πλούσιες σε λιπίδια, μπορούν να επηρεάσουν επιγενετικά τα γονίδια στη δημιουργία αθηρωματικών βλαβών στα αγγειακά τοιχώματα. Δηλαδή, ο σχηματισμός αθηρωματικής πλάκας, κατά κύριο λόγο, είναι αποτέλεσμα μιας επιγενετικής διαταραχής λόγω ευαισθησίας σε λιπαρές τροφές. Έτσι λοιπόν, αποδεικνύεται γιατί με τη δίαιτα και τις σύγχρονες μεθόδους έχουμε μια κάθετη πτώση των αγγειοχειρουργικών επεμβάσεων σε πάσχοντα από αθηρωματικές βλάβες, αγγεία. Βέβαια, η διάνοιξη τους, χειρουργικά, πάρα πολλές φορές είναι επιβεβλημένη .Όμως αυτό, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι η αιτία είναι επιγενετική διαταραχή και εκεί πρέπει να εντοπίζεται.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ  ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΙΣ ΜΕΛΕΤΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΡΑΒΔΩΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΟΙ ΥΠΟΔΟΧΕΙΣ D1 ΚΑΙ D2.
Η ανακάλυψη αυτή ήταν ουσιαστική, παρότι έγινε αργά για τη θεραπεία και την εξήγηση της νόσου του πάρκινσον. Με κατάλληλες ραδιοσημασμένες ουσίες βρέθηκε η τοποθεσία των υποδοχέων αυτών και παράλληλα διαφοροποιήθηκε και εξηγήθηκε η δράση αυτών. Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες ουσίες και τα σωστά μηχανήματα βρέθηκε ότι οι υποδοχείς d2, όταν ερεθιστούν από την ντοπαμίνη ή από άγνωστες ουσίες της ντοπαμίνης (ουσίες που δευτερογενώς προκαλούν την έκκριση της ντοπαμίνης), τότε έχουμε και μια ουσιαστική βελτίωση του πάρκινσον. Η ανακάλυψη των υποδοχέων d1 και d2 έφερε μια αναστάτωση, αλλά και βελτίωση της φαρμακολογίας για τη θεραπεία της νόσου.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΟΣΟ ΜΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΙΣ ΦΑΚΟΜΑΤΩΣΕΙΣ.
Φακοματώσεις είναι οι αλλοιώσεις του δέρματος νευρικής αιτιολογίας που προκαλούν διάφορα συμπτώματα. Κατά κύριο λόγο, στην αγγειωμάτωση  του τύπου Sturge-Weber, αυτό που ιδιαίτερα φοβόμαστε είναι οι σπασμοί, επιληπτικές κρίσεις κατά κανόνα από την αντίθετη μεριά του σώματος. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως ενδοκρανιακά στην πάσχουσα περιοχή υπάρχει και ένα αγγείωμα που συμβάλει στη  διαταραχή αυτή. Η τριδυμοεγκεφαλική αγγειωμάτωση πρέπει το δυνατό γρηγορότερα να υπόκειται σε τεταμένο φυσιολογικό έλεγχο (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα) και εφόσον υπάρχουν και υποτυπώδη στοιχεία που δείχνουν διαταραχή με κίνδυνο σπασμών, να χορηγείται άμεσα αντιεπιληπτική αγωγή. Τον τελευταίο καιρό ,για αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν και συνδυαστικές θεραπείες με laser.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ, ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟΥ ΤΡΟΜΟΥ.
Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται με τη σειρά που τα αναφέρουμε, περίπου στο 70% των περιστατικών. Είναι, δηλαδή, η τυπική συμπτωματολογία του πάρκινσον. Υπάρχει και η άλλη πλευρά, το 30% του άτυπου συνδρόμου πάρκινσον, που παρουσιάζει περίπου μια παρόμοια συμπτωματολογία, αλλά παράλληλα διαφέρει ως προς τη βαρύτητα και την έκφραση των συμπτωμάτων. Χαρακτηριστικές είναι δυο περιπτώσεις ˙η ατροφία πολλαπλών συστημάτων και η προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση. Στην πρώτη κυριαρχεί, κατά κύριο λόγο,  η συμπτωματολογία της δυσκινησίας και διαταραχή του αυτόνομου νευρικού συστήματος, ενώ στη δεύτερη έχουμε κυρίως διαταραχές από τους οφθαλμούς και αστάθεια. Έτσι λοιπόν, όταν εμφανίζεται συμπτωματολογία παρκινσονικού τύπου πρέπει να υπάρχει διαφοροποίηση για τις περιπτώσεις που αναφέρουμε, έτσι ώστε να υπάρχει σωστή θεραπεία.

ΠΛΕΟΝ Η ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΌΤΙ ΤΟΣΟ ΣΤΑ ΘΗΛΕΑ ΌΣΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΆΡΡΕΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
Ήδη, ένα μεγάλο «ντόρο» έκανε το βιβλίο της Αμερικανίδας ψυχιάτρου Λουάν Μπρίζεν Ντάϊν, ο «θηλυκός εγκέφαλος», που εξηγούσε τι είναι το διαφορετικό και πως λειτουργεί ο θηλυκός εγκέφαλος. Π.χ. έχει άλλη αφοσίωση στα παιδιά και στις κοινωνικές σχέσεις. Σε απάντηση του βιβλίου Μπρίζεν Ντάϊν ήρθε πλέον η καινούργια «οργανωμένη» αντίδραση των ανθρώπων που πιστεύουν και στον αρσενικό εγκέφαλο, όπου κατά κύριο λόγο η δράση του αποδίδεται στην υπερέκκριση της ορμόνης τεστοστερόνης που αρχίζει από την εμβρυϊκή ηλικία. Κατά αυτό το λόγο, η τεστοστερόνη μπαίνει μέσα στα νευρωνικά κυκλώματα και δη ιδιαίτερα του αριστερού ημισφαιρίου και δίνει κυριολεκτικά άλλη ώθηση,  σε ότι αφορά τη δραστηριοποίηση του εγκεφάλου, έτσι που να διαφοροποιείται πλήρως η ανδρική βιολογία και συμπεριφορά από τη θηλυκή. Μάλιστα, αυτά είναι τόσο χειροπιαστά ώστε πλέον θεραπευτικές ιδιότητες άρχισαν να αποδίδονται εκεί επάνω, προκειμένου να γίνει κατανοητότερη η όλη λειτουργία του εγκεφάλου και θεραπευτικά πιο προσβάσιμη.